Stunning and slaughter.

This chapter discusses welfare issues in animals on the following aspects: euthanasia and humane killing; humane killing in the slaughterhouse; religious slaughter without stunning; gas stunning and killing; low-pressure stunning; stunning and carcass quality; and mass killing for disease control.

A Review of Legal Regulation of Religious Slaughter in Australia: Failure to Regulate or a Regulatory Fail?

While religious slaughter is not a new practice in Australia, it has recently attracted public concern regarding questions of animal welfare following unfavourable media coverage. However, the details of religious slaughter practices, including related animal welfare provisions, appear to be poorly understood by the Australian public, and no existing literature concisely synthesises current regulations, practices, and issues. This paper addresses this gap by examining the processes associated with various types of religious slaughter and associated animal welfare issues, by reviewing the relevant legislation and examining public views, while highlighting areas for further research, particularly in Australia. The paper finds shortcomings in relation to transparency and understanding of current practices and regulation and suggests a need for more clear and consistent legislative provisions, as well as increased independence from industry in the setting of the standards, enforcement and administration of religious slaughter. A starting point for legal reform would be the relocation of important provisions pertaining to religious slaughter from delegated codes to the responsible act or regulation, ensuring proper parliamentary oversight. In addition, more active public engagement must occur, particularly with regard to what constitutes legal practices and animal welfare standards in the Australian context to overcome ongoing conflict between those who oppose religious slaughter and the Muslim and Jewish communities.

Religious slaughter of animals in light of the EU and in the Polish law

Ubój rytualny w świetle prawa europejskiego i polskiego Prawo UE wymaga, by zwierzęta przed ubojem zostały oszołomione (były nieświadome), tak aby śmierć była dla nich bezbolesna. Prawodawstwo UE pozwala na przeprowadzanie tzw. uboju rytualnego (tj. bez ogłuszania) w celach religijnych, ale ostateczna decyzja w tej sprawie należy do poszczególnych państw członkowskich. Istnieją wyjątki od uboju religijnego, sformułowane zwłaszcza dla szechity (żydowskiej metody zabijania zwierząt przeznaczonych na pożywienie, czyli mięso koszerne) i muzułmańskiego halal. Społeczności muzułmańskie i żydowskie, stanowiące w sumie prawie kilka procent ludności Europy, prezentują w tej kwestii podobne podejście filozoficzne. Nie ulega wątpliwości, że korzystanie z tej formy uboju budzi wiele emocji i kontrowersji, głównie ze względów społecznych (etycznych i kulturowych). Celem tego artykułu jest przedstawienie dopuszczalności zastosowania uboju rytualnego na tle obowiązującego stanu prawnego UE, prawa międzynarodowego oraz w świetle prawa polskiego. W szczególności należy również rozważyć, czy przepis art. 4 ust. 4 rozporządzenia Rady (UE) nr 1099/2009 z dnia 24 września 2009 r. w sprawie ochrony zwierząt w czasie uśmiercania, w związku z art. 2(k) stanowi ograniczenie prawa wolności religijnej zagwarantowanej w art. 10 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i polskiej Konstytucji.