Mediastinal Extraskeletal Osteosarcoma in a Canine with Pulmonary and Cerebral Metastasis

Background: Extraskeletal osteosarcoma (EOS), a rare variant of osteosarcoma (OS), is a malignant neoplasm that develops in soft tissues without primary bone involvement. This study aims to describe a case of EOS with a mediastinal location in a canine.Case: A 10-year-old male, Uruguayan, Cimarron dog was presented to the Laboratório Regional de Diagnóstico, Faculdade de Veterinária, Universidade Federal de Pelotas (LRD/FV/UFPel) for necropsy. The dog had a history of submandibular swelling, progressive hind limb paralysis, muscle atrophy, and breathing difficulties. During necropsy, in the thoracic cavity, approximately 900 mL of serosanguinous exudate and a reddish-brown, bossed mediastinal mass measuring 15.0 cm in the longest axis were also noted. The lung exhibited multifocal to coalescent, white, firm nodules extending from the pleura to the parenchyma and measuring up to 4.5 cm in diameter. In the parietal and occipital region of the brain, a matte wine mass measuring 2.3 cm in the longest axis was observed. Fragments of the neoplastic mass, organs of the abdominal and thoracic cavities, and the brain were harvested and fixed in 10% buffered formalin. After 48 h, the samples were routinely processed, incorporated in paraffin, cut into 3 µm-thick sections, and stained using Hematoxylin and Eosin (HE). Selected sections of the neoplasm, the lung, and the brain were subjected to Von Kossa staining and immunohistochemical (IHC) analysis. For IHC, primary anti-cytokeratin monoclonal antibodies (clone AE1 / AE3, BioCare Medical) at a 1:100 dilution, vimentin (clone V9, BioCare Medical) at a 1:100 dilution, S100 Protein (clone 15E2E2, BioCare Medical) at a 1:100 dilution, and Ki67 (SP6 clone, BioCare Medical) at a 1:50 dilution were used. Immunostaining was visualized using 3-3' diaminabenzidine (DAB). Histological evaluation of the mediastinal mass, the pulmonary nodules, and the central nervous system among polygonal mesenchymal cells was conducted. Marked pleomorphism with euchromatic, rounded to oval nuclei, evident nucleoli, and poorly delimited eosinophilic cytoplasm. Neoplastic cells were arranged in nests and bundles with an invasive growth pattern. Osteoid and bone matrix formation as well as multinucleated giant cells of the osteoclast type were observed. The bone matrix was better evidenced in Von Kossa staining. IHC in all analyzed sections of the neoplastic cells showed positive immunostaining for Vimentin and Ki67. In the sections incubated with anti-cytokeratin and S100 protein antibodies showed no presence of neoplastic cells.Discussion: The diagnosis of EOS was based on the absence of primary bone lesions during microscopic necroscopy and on the exclusion of other histogenetic origins using IHC. The absence of primary bone lesions was the main attribute that differentiates EOS from other variants osteosarcomas, such as central/medullary and surface OS (periosteal and paraosteal) most frequently in canine species. The origin of EOS is uncertain. However, its occurrence has been originated with in pluripotent cells or previous injuries, such as retention of surgical sponges and vaccination sites. In this case, since the animal had no clinical history of injuries or surgical procedures that could induce the formation of a mediastinal neoplasm, the probable origin of the neoplasm was pluripotent cells. In dogs, EOS occurs mainly in the mammary glands, digestive system, liver, spleen, and subcutaneous tissue. Furthermore, the mediastinal location observed in this study was described only in goats. The clinical signs are nonspecific and varies with the location of the tumor, as observed in the present report. EOS may also present mediastinal location in the canine species. Necropsy, histopathological examination, and IHC were essential to establish the diagnosis of this OS variant.

Distribusi neuron serotonergik pada hipokampus Lasiwen (Myotis sp) sebagai satwa liar yang berpotensi menjadi reservoir virus rabies

Myotis sp is an Indonesian microchiropteran, insectivore bat that potential to be a reservoir for rabies virus. Rabies is fatal viral encephalitis and bat could act as wildlife potential reservoirs for the rabies virus and can transmit the disease to humans as the zoonotic disease. Hippocampus is one of diagnostic tissue for rabies disease and serotonergic neuron could involved in pathogenesis of rabies disease. The aim of the study is to investigate the distribution of serotonergic neurons in Myotis sp hippocampus. Five Myotis sp. were captured from wild population in Central Java, and were humanly anesthetized using ketamine and xylazin. The animals were perfused intracardially using NaCl 0.9% as the pre-rinse followed by 10% formaldehyde to fix it. The cerebrums were collected and processing the for paraffin embedding. Cerebrums were sectioning in saggital sections, 12 µm thickness serially with 120 µm intervals. The tissues were staining immunohistochemistry using antibody to serotonin (1/300; Bioss, Cat. No: bs-1126R) 2 night incubation in 4 oC temperature. The solution for blocking background, secondary antibody, avidin-biotin-peroxidae complex and chromogen using kit Starr Trek Universal HRP Detection System (Biocare Medical, Cat No: STUHRP700) and were analyzed descriptivelly. The results show that serotonergic neuros were distributed in the all area of the of Myotis sp hippocampus. In dentate gyrus neuron serotonergic (Sert-IR)s are round in shape and mostly distributed in the middle layer, few in the superficially also deeper layers. In the hippocampus , the Sert-IR neurons are pyramidal in shape and distributed in the CA1, Ca2 and CA3 areas. In subiculum, the Sert-IR neurons are pyramidal in shape, more wider distributed than in the CA1 with no differences between outer layer and deeper layer. The conclutions of this research are the serotonergic neurons are distributed in the all area of hippocampus

Μορφολογική μελέτη της έκφρασης του οιστρογονικού υποδοχέα β (ERβ), συν-ρυθμιστών της μεταγραφής και πιθανών δεικτών καρκινικών stem κυττάρων σε αστροκυτταρικούς όγκους εγκεφάλου

Εισαγωγή. Τα αστροκυττώματα αποτελούν το συχνότερο τύπο πρωτοπαθών όγκων του κεντρικού νευρικού συστήματος (ΚΝΣ) και παραδοσιακά θεωρούνται ότι σχετίζονται με ιδιαίτερα δυσμενή πρόγνωση. Η Συστημική προσέγγιση της καρκινογένεσης, εστιάζοντας στην αποκρυπτογράφηση του τρόπου λειτουργίας και δυναμικής αλληλεπίδρασης πολύπλοκων παθοβιολογικών δικτύων, προσφέρει σήμερα καινούριες ερευνητικές προοπτικές και πιθανές εναλλακτικές, περισσότερο αποτελεσματικές θεραπευτικές στρατηγικές. Οι οιστρογονικοί υποδοχείς και οι συν-ρυθμιστές της μεταγραφής συνιστούν κομβικά σημεία “συνομιλίας” (cross-talk) πολύπλοκων μοριακών οδών του κυττάρου, διαμεσολαβώντας πλήθος κυτταρικών λειτουργιών φυσιολογικά αλλά και σε παθολογικές καταστάσεις, ανάμεσα στις οποίες και ο καρκίνος. Οι παράγοντες EZH2 και SOX2 θεωρούνται μόρια κλειδιά του ρυθμιστικού μεταγραφικού κυκλώματος που χαρακτηρίζει το stemness. Η αποσαφήνιση της συμπεριφοράς του συγκεκριμένου αυτού δικτύου στα διάφορα νεοπλάσματα και ρόλος του σε σχέση με την απόκτηση ιδιότητας καρκινικού stem κυττάρου, θεωρείται καθοριστικής σημασίας στην προσπάθεια ερμηνείας του φαινομένου του καρκίνου ως πολύπλοκο προσαρμόσιμο σύστημα, που θα αναδείξει εναλλακτικούς θεραπευτικούς στόχους και θα επιτρέψει περισσότερο αποτελεσματικές σε σχέση με τις υπάρχουσες παρεμβάσεις. Σκοπός. Υπό το πρίσμα της Συστημικής προσέγγισης της κατανόησης της κακοήθους ανάπτυξης και εξέλιξης των αστροκυτταρικών όγκων, η παρούσα μελέτη διερεύνησε τα επίπεδα έκφρασης του Οιστρογονικού υποδοχέα β (ERβ), και των συν-ρυθμιστών AIB1, TIF2 and PELP1, όπως και την έκφραση των παραγόντων EZH2 και SOX2 σε αστροκυττώματα grade II ως IV και τη συσχέτιση μεταξύ του προφίλ έκφρασης των συγκεκριμένων παραγόντων, με κλινικοπαθολογικά δεδομένα. Υλικό και μέθοδος. Η έκφραση των πρωτεϊνών ERβ, AIB1, TIF2, PELP1, EZH2 και SOX2 εκτιμήθηκε σε 86 περιπτώσεις αστροκυτταρικών όγκων χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της ανοσοϊστοχημείας. Είκοσι grade II αστροκυττώματα, 22 grade III αναπλαστικά αστροκυττώματα και 46 grade IV πλειόμορφα γλοιοβλαστώματα (GBM) συμπεριλήφθησαν στη συγκεκριμένη μελέτη. Η μέθοδος με χρήση συστήματος ανίχνευσης EnVision (Envision, Dako, CA, USA) ή MACH4 Universal HRP-Polymer Detection (Biocare Medical, CA, USA) και πρωτογενή αντισώματα έναντι των ERβ (Biogenex, CA, USA), AIB1 (BD Biosciences, Ca, USA), TIF2 (BD Biosciences, Ca, USA), PELP-1/MNAR (Novus Biologicals, CO, USA) EZH2 (Novocastra, UK) και SOX2 (R&D Systems, Inc.) χρησιμοποιήθηκαν στην παρούσα μελέτη. Σε κάθε περιστατικό και για κάθε δείκτη εκτιμήθηκε το ποσοστό των καρκινικών κυττάρων που εμφάνιζαν θετική ανοσοχρώση. Αντιπροσωπευτικές περιοχές επιλέχθηκαν κατόπιν σάρωσης του πλακιδίου σε οπτικό πεδίο μικρής μεγέθυνσης (Χ100), ενώ η καταμέτρηση των θετικών κυττάρων πραγματοποιήθηκε σε μεγάλης μεγέθυνσης πεδίο (400X). Η στατιστική ανάλυση έγινε με τη χρήση του SPSS στατιστικού πακέτου (SPSS©, Release 17.0, Chicago, IL, USA). Τιμές p<0.05 θεωρήθηκαν ως στατιστικά σημαντικές. Αποτελέσματα. Σημαντική μείωση των επιπέδων του ERβ παρατηρήθηκε παράλληλα με την αύξηση του grade. Επιπλέον, η υψηλή ERβ έκφραση αναδείχθηκε ως ανεξάρτητος θετικός προγνωστικός παράγοντας της συνολικής επιβίωσης κατά την πολυπαραγοντική ανάλυση. Η έκφραση των AIB1, TIF2 και PELP1, δε συσχετίσθηκε με αυτή του ERβ, και ακολούθησε αντιστρόφως ανοδική τάση, παράλληλα με την αύξηση του grade. Η στατιστική ανάλυση περαιτέρω, ανέδειξε μία σημαντική αύξηση τόσο των επιπέδων EZH2 όσο και SOX2 στα grade III και IV σε σχέση με τα grade II αστροκυττώματα. Ισχυρή συσχέτιση παρατηρήθηκε ως προς την έκφραση των δύο δεικτών σε όλες τις κατά grade υποομάδες. Η Kaplan-Meier ανάλυση έδειξε ότι, η υψηλή EZH2 και SOX2 πρωτεϊνική έκφραση συνιστούν αρνητικό παράγοντα πρόγνωσης τόσο στο σύνολο των ασθενών όσο και κατόπιν διαστρωμάτωσης κατά grade. Τέλος, η πολυπαραγοντική Cox ανάλυση συνυπολογίζοντας την ηλικία, το φύλο, το grade και την έκφραση των δύο πρωτεϊνών έδειξε ότι μόνο η υψηλή EZH2 έκφραση μαζί με το υψηλό grade, αποτελούν ανεξάρτητους παράγοντες δυσμενούς πρόγνωσης. Συμπεράσματα. Οι παράγοντες ERβ, AIB1, TIF2 και PELP1 ενέχονται στους παθογενετικούς μηχανισμούς ανάπτυξης και εξέλιξης των αστροκυτταρικών όγκων, με τον ERβ να διαδραματίζει προστατευτικό ρόλο και τους AIB1, TIF2 και PELP1 να εμφανίζουν όγκο-προαγωγό δράση. Το ογκογενετικό δυναμικό των παραγόντων AIB1, TIF2 και PELP1 φαίνεται πως διαμεσολαβείται μέσω ανεξάρτητων του οιστρογονικού υποδοχέα μηχανισμών. Η έκφραση του ERβ, διαχωρίζοντας κλινικές εκβάσεις σε ασθενείς ιδίου grade, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα χρήσιμο εργαλείο κατά τη λήψη εξατομικευμένων κλινικών αποφάσεων. Οι παράγοντες EZH2 και SOX2, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως εν δυνάμει δείκτες καρκινικών stem κυττάρων σε αστροκυτταρικούς όγκους, να βοηθήσουν τη βελτιστοποίηση τόσο διαγνωστικών όσο και προγνωστικών διαδικασιών στην κλινική πράξη, και να κατευθύνουν την ανάπτυξη εξατομικευμένων στρατηγικών θεραπείας.