Refugees, Humanitarian Internationalism, and the Jewish Labour Committee of Canada 1945–1952

This article examines the humanitarian internationalism of the Jewish Labour Committee of Canada (JLC) between 1938 and 1952. Throughout WWII, the JLC sent aid to European resistance movements, and in its aftermath participated in the “garment workers’ schemes,” a series of immigration projects that resettled thousands of displaced persons in Canada. Undertaken independently by the Jewish-Canadian community, with the assistance of trade unions, the projects worked to overcome tight border restrictions and early Cold War realpolitik. In doing so, the JLC united Jewish institutions, trade unionists, social democrats, and anti-fascists across Europe and North America. It also acted in a pivotal moment in the evolution of Canada’s refugee system and domestic attitudes toward racism. As such, the JLC’s history is a microcosm for the shifting nature of relations between Jews, Canada, and the left writ large. Cet article examine l’internationalisme humanitaire du Jewish Labour Committee du Canada (JLC) entre 1938 et 1952. Tout au long de la Deuxième Guerre mondiale, le JLC a envoyé de l’aide aux mouvements de résistance européens et a participé, après l’armistice, aux « garment workers’ schemes », une série de projets d’immigration qui ont permis de réinstaller des milliers de personnes déplacées au Canada. Entrepris indépendamment par la communauté juive canadienne et avec l’aide de syndicats, ces projets ont permis de surmonter les restrictions frontalières et la realpolitik du début de la guerre froide. Ce faisant, le JLC a réuni des institutions juives, des syndicalistes, des sociaux-démocrates et des antifascistes de toute l’Europe et de l’Amérique du Nord. Il a également agi à un moment charnière de l’évolution du système canadien d’octroi de l’asile et des attitudes de la population à l’égard du racisme. En tant que telle, l’histoire du JLC est un microcosme de la nature changeante des relations entre les Juifs, le Canada et la gauche au sens large.

Os reflexos jurídicos do fluxo migratório Haitiano / Les réflexes juridiques du flux migratoire haïtien

O paradigma central da política migratória brasileira passou por uma ressignificação no período de 1980 a 2017 impulsionado, principalmente, pela mudança do perfil do imigrante que busca o Brasil como país de destino. Antes da chegada dos imigrantes haitianos, após o terremoto que acometeu o Haiti em 2010, a legislação possuía um caráter conservador e excludente. Contudo, a partir das demandas por regularização e direitos, a legislação assumiu um caráter mais acolhedor, sobretudo, com a institucionalização do visto humanitário. Deste modo, este artigo examina se a legislação migratória foi atualizada em virtude das demandas originadas com o fluxo migratório haitiano e quais os seus reflexos. O presente texto tem como objetivo discutir esse cenário através da análise histórica da política nacional migratória, bem como mediante o debate acerca da terminologia sobre os deslocados ambientais. Por fim, observar-se-á que a lacuna normativa, que impulsionou a atuação administrativa (com o visto humanitário), culminou, posteriormente, na criação da lei 13.445/17. Portanto, a partir do estudo bibliográfico e da análise estatísticas buscar-se-á demonstrar os impactos e desafios desse fenômeno. Abstract: Le paradigme central de la politique migratoire brésilienne a subi une nouvelle signification au cours des années de 1980 a 2017 surtout grâce à le phénomène de changement du profil migratoire qui cherche le Brésil comme pays de destination. Avant l’arrivée des immigrants haïtiens, à la suíte du séisme qui a frappé Haïti en 2010, la loi migratoire brésilienne avait caractéristiques discriminatoire et stigmatisante. Cependant, des exigences en matière de régularisation et de droits, la législation a pris un caractère plus accueillant, principalement avec l’institutionnalisation du visa humanitaire. De cette manière, cet article examine si la législation migratoire a été mise à jour en raison des demandes découlant du flux migratoire haïtien. La recherche vise à examiner ce scénario par l'analyse historique de la politique migratoire nationale, ainsi que par le débat sur la terminologie relative aux personnes déplacées par l'environnement. Enfin, on observera que le fossé normatif à l'origine de l'action administrative (avec le visa humanitaire) a abouti plus tard à la création de la loi 13.445/17. Le présent texte vise donc à examiner ce scénario à partir de l’étude bibliographique et de l’analyse statistique démontrant les impacts et les défis de ce phénomène.

Les limites du droit dans la compréhension de l’afflux migratoire syrien

RésuméCertains décideurs considèrent avec méfiance l’arrivée de nouveaux « migrants ». Les journalistes et les politiques y ont très certainement un rôle à jouer : ils utilisent souvent une sémantique attisant les peurs. Sur le terrain, cet état d’esprit participe à la mise en danger des personnes déplacées. Le droit pourrait-il contribuer à proposer une vision plus claire et plus compréhensible de cette situation et favoriser ainsi la protection effective de ces personnes ? Le droit est conçu comme porteur de rationalité, il apparaît utile et pertinent. Toutefois, on peut légitimement se demander si la confusion existante à propos des mouvements de population n’est pas directement liée à une défaillance du droit. L’étude des interactions entre le droit et son environnement dans le cadre de la théorie interdisciplinaire des systèmes dynamiques complexes apportera des éléments de réponse.

Le droit international et les personnes déplacées

Το θέμα των εκτοπισθέντων ατόμων ανά τον κόσμο παραμένει ένα από τα πιο πολύπλοκα ακόμα και σήμερα. Πληθώρα συζητήσεων λαμβάνει χώρα ανά τακτά χρονικά διαστήματα καθώς οι εκάστοτε Κοινότητες βρίσκονται σε αναζήτηση ακόμα πιο δραστικών μέτρων για την διευκόλυνση και βοήθεια των ομάδων που θεωρούνται ευπαθείς. Οι τωρινές μετακινήσεις, σε αντίθεση με αυτές του παρελθόντος, μπορούν να αποδοθούν καλύτερα απο τον όρο ‘μαζικές ροές’. Σήμερα, η νομοθεσία για του πρόσφυγες διέπεται από τον Συνέδριο της Γενεύης που σχετίζεται με το Καθεστώς Προσφύγων (28 Ιούλιος 1951). Ωστόσο σήμερα, σημαντικός αριθμός προσφύγων δεν μπορεί να αποδοθεί επαρκώς από τον σχετικό προσδιορισμό του ‘πρόσφυγα’ όπως αυτός ορίζεται απο το Συνέδριο. Τα τελευταία χρόνια, τα Ηνωμένα Έθνη παρχίζουν να ανταποκριθούν στον ολοένα αυξανόμενο αριθμό εκτοπισθέντων ατόμων. Η καταστρατήγηση των δικαιωμάτων των προσφύγων και των εκτοπισθέντων ατόμων αποδεικνύει ότι πολλοι από αυτους έρχονται αντιμέτωποι με περιοριστικά μέτρα που δεν τους επιτρέπουν την πρόσβαση σε ασφαλείς περιοχές. Αυτό συμβαίνει παρότι οι πρόσφυγες και τα εκτωπισθέντα άτομα έχουν δικαιώματα που θα έπρεπε να τους αποδωθούν πριν, κατα την διάρκεια και μετά το πέρας της αίτησης απονομής ασύλου. Η συσχέτιση του Διεθνούς Δικαίου με το Συνεδρίου της Γενεύης (1951) εγείρει μία σειρά σχετικών ερωτημάτων. Συγκεκριμένα, στην προστασία των προσφύγων σε παγκόσμιο επίπεδο ενάγονται η προστασία έναντι στην επαναπροώθησή τους, η εφαρμογή των αιτήσεων ασύλου, η παροχή νομικής βοήθειας, η σωματική τους ασφάλεια, η προώθηση και διευκόλυνση αφιλοκερδούς επανεγκατάστασης και ενσωμάτωσης τους σε μία ασφαλής χώρας. Με αυτό τον τρόπο, η επιβολή των δικαιωμάτων προστασίας των προσφύγων επιτελείται εξίσου ανά τον κόσμο και νομοθετείτε απο την Ύπατη Αρμοστεία. Η προστασία των προσφύγων, παρότι δεν οριοθετείται ως ξεχωριστό ανθρώπινο δικαίωμα, υφίσταται εγγενή στον Συνέδριο της Γενεύης (1951) και συγκεκριμένα στην αρχή της προστασίας επαναπροώθησης. Η διδακτορική εργασία επεξηγεί το πρόβλημα της νομικής υπόστασης των προσφύγων πολέμου, το νομικό υπόβαθρο των δικαιωμάτων τους, την σχετική προστασία τους από τα εκάστοτε κράτη, τα σημεία σύγκλισης και απόκλισης μεταξύ του Συνεδρίου της Γενεύης (1951) και του Συστήματος Σένγκεν, το ασαφής νομοθετικό πλαίσιο παραχώρησης ασύλου μεταξύ του Συνεδρίου της Γενεύης (1951) και του Ευρωπαϊκού Συστήματος και τέλος, μελέτες περίπτωσης και αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρώπινων Δικαιωμάτων.

La Protection Internationale des Personnes Deplacées à L’interieur de Leur Propre Pays

<p>El presente artículo tiene como objetivo proponer un análisis del régimen de protección internacional de las personas desplazadas internamente. Aunque dichas personas son, en principio, únicamente responsabilidad del país del cual son nacionales, algunos instrumentos internacionales han sido creados para tratar su situación. El presente estudio analítico se divide en dos grandes partes. En un primer momento, encontramos instrumentos internacionales que a pesar de no ser vinculantes para los Estados, han adquirido una importancia especial, tal es el caso de los Principios rectores del derecho internacional sobre el desplazamiento forzado. De otra parte, a nivel tanto regional como nacional se han desarrollado instrumentos vinculantes sobre el desplazamiento. Aquí, se presenta un análisis de los aportes hechos por el continente africano, a nivel regional, en la materia y por Colombia en el plano nacional. </p>