Le droit international et les personnes déplacées
Το θέμα των εκτοπισθέντων ατόμων ανά τον κόσμο παραμένει ένα από τα πιο πολύπλοκα ακόμα και σήμερα. Πληθώρα συζητήσεων λαμβάνει χώρα ανά τακτά χρονικά διαστήματα καθώς οι εκάστοτε Κοινότητες βρίσκονται σε αναζήτηση ακόμα πιο δραστικών μέτρων για την διευκόλυνση και βοήθεια των ομάδων που θεωρούνται ευπαθείς. Οι τωρινές μετακινήσεις, σε αντίθεση με αυτές του παρελθόντος, μπορούν να αποδοθούν καλύτερα απο τον όρο ‘μαζικές ροές’. Σήμερα, η νομοθεσία για του πρόσφυγες διέπεται από τον Συνέδριο της Γενεύης που σχετίζεται με το Καθεστώς Προσφύγων (28 Ιούλιος 1951). Ωστόσο σήμερα, σημαντικός αριθμός προσφύγων δεν μπορεί να αποδοθεί επαρκώς από τον σχετικό προσδιορισμό του ‘πρόσφυγα’ όπως αυτός ορίζεται απο το Συνέδριο. Τα τελευταία χρόνια, τα Ηνωμένα Έθνη παρχίζουν να ανταποκριθούν στον ολοένα αυξανόμενο αριθμό εκτοπισθέντων ατόμων. Η καταστρατήγηση των δικαιωμάτων των προσφύγων και των εκτοπισθέντων ατόμων αποδεικνύει ότι πολλοι από αυτους έρχονται αντιμέτωποι με περιοριστικά μέτρα που δεν τους επιτρέπουν την πρόσβαση σε ασφαλείς περιοχές. Αυτό συμβαίνει παρότι οι πρόσφυγες και τα εκτωπισθέντα άτομα έχουν δικαιώματα που θα έπρεπε να τους αποδωθούν πριν, κατα την διάρκεια και μετά το πέρας της αίτησης απονομής ασύλου. Η συσχέτιση του Διεθνούς Δικαίου με το Συνεδρίου της Γενεύης (1951) εγείρει μία σειρά σχετικών ερωτημάτων. Συγκεκριμένα, στην προστασία των προσφύγων σε παγκόσμιο επίπεδο ενάγονται η προστασία έναντι στην επαναπροώθησή τους, η εφαρμογή των αιτήσεων ασύλου, η παροχή νομικής βοήθειας, η σωματική τους ασφάλεια, η προώθηση και διευκόλυνση αφιλοκερδούς επανεγκατάστασης και ενσωμάτωσης τους σε μία ασφαλής χώρας. Με αυτό τον τρόπο, η επιβολή των δικαιωμάτων προστασίας των προσφύγων επιτελείται εξίσου ανά τον κόσμο και νομοθετείτε απο την Ύπατη Αρμοστεία. Η προστασία των προσφύγων, παρότι δεν οριοθετείται ως ξεχωριστό ανθρώπινο δικαίωμα, υφίσταται εγγενή στον Συνέδριο της Γενεύης (1951) και συγκεκριμένα στην αρχή της προστασίας επαναπροώθησης. Η διδακτορική εργασία επεξηγεί το πρόβλημα της νομικής υπόστασης των προσφύγων πολέμου, το νομικό υπόβαθρο των δικαιωμάτων τους, την σχετική προστασία τους από τα εκάστοτε κράτη, τα σημεία σύγκλισης και απόκλισης μεταξύ του Συνεδρίου της Γενεύης (1951) και του Συστήματος Σένγκεν, το ασαφής νομοθετικό πλαίσιο παραχώρησης ασύλου μεταξύ του Συνεδρίου της Γενεύης (1951) και του Ευρωπαϊκού Συστήματος και τέλος, μελέτες περίπτωσης και αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρώπινων Δικαιωμάτων.