Mid-term clinical outcomes and complications of primary total knee arthroplasty in hemodialysis patients: a retrospective comparative cohort study

Background Numerous patients who receive hemodialysis (HD) undergo total knee arthroplasty (TKA) due to advanced knee joint arthritis. However, there are few studies that describe the clinical outcomes and complications of TKA in HD patients. This study investigated the mid-term results of TKA in patients undergoing HD. Methods This single-center retrospective study compared clinical and surgical outcomes following TKA in patients who were receiving HD with those who were not. We used propensity scores to match 21 knees of 18 patients who received HD to 706 knees of 569 patients who had not received HD, from a total of 727 knees (587 patients) that underwent primary unilateral TKA. The clinical outcomes were evaluated using the American Knee Society Score-knee (AKSS-knee) and AKSS-function scores. The primary surgical outcome measure was the number of knees with postoperative complications. Results In both the HD and non-HD groups, postoperative AKSS-knee and function scores significantly improved when compared to preoperative values. Postoperative AKSS-knee and function scores were not significantly different between the groups. The number of knees with postoperative complications was larger in the HD group than the non-HD group within the first postoperative month, 0–12 months, 12–24 months, 0–24 months, and two years after surgery. Additionally, in the HD group, more complications occurred in the first month than any subsequent month in the two years after surgery. Conclusions TKA improves AKSS-knee and function scores equivalently for HD patients and non-HD patients. However, HD patients develop more complications after TKA, especially within the first month. Therefore, surgeons who perform TKA for HD patients should obtain informed consent after explaining the possible complications, and HD patients should be carefully observed following TKA.

Comparison of minimally invasive approaches and standard median parapatellar approach for total knee arthroplasty: A systematic review and network meta-analysis of randomized controlled trials

BACKGROUND: Minimally invasive total knee arthroplasty (TKA) has been actively advertised by the orthopedic industry. The purpose of this network meta-analysis was to comprehensively compare the effectiveness of four minimally invasive surgery (MIS) approaches and the medial parapatellar (MPP) approach to improve the American Knee Society Score (KSS) in primary TKA. MATERIALS AND METHODS: Studies were comprehensively searched on PubMed, Embase, Cochrane Library (CENTRAL), Web of Science and Science Direct up to June 2018 with a major focus on the outcome of KSS. Risk of bias was assessed using the Cochrane risk of bias tool. Quality assessment was performed using the GRADE system. Both pair-wise and network meta-analyses are calculated to comprehensively compare the effectiveness of four MIS and TKA approaches. RESULTS: Eleven trials with 1025 knees undergoing TKA were included. Our analysis showed that both MPP and MIS approaches provided improvement in terms of short-term (four-eight weeks) total, objective and functional KSS score. The network-meta analysis revealed that MIS approaches showed a trend towards superior KSS improvement over standard MPP approaches. However, statistical advantages were only observed in the mini-MPP group for functional KSS scores when compared with conventional MPP and quadriceps-sparing (QS) group. CONCLUSIONS: Evidence shows that MIS TKA approaches are effective alternatives to MPP approaches. However, orthopedic surgeons should be cautiously optimistic about minimally invasive TKA in terms of KSS improvement.

Early Experience with a Modern Generation Knee System: Average 2 Years’ Follow-up

Arthritis in the knee is a leading cause of pain and disability with total knee arthroplasty (TKA) often the treatment of choice after failure of more conservative treatments. TKA has been demonstrated to be one of the most successful procedures performed. However, despite the good long-term survivorship rates, patient satisfaction is still an issue post TKA with over 20% of patients exhibiting patient dissatisfaction most commonly due to anterior knee pain (over 18-28% patients) and mediolateral or varus-valgus instability. Recent studies have demonstrated that collateral ligament strains are altered post TKA which may lead to laxity and/or tightness of the ligaments resulting in patient discomfort, pain, stiffness and/or instability post TKA. As a result, it may be beneficial to ensure ligamentous strains after TKA are similar or close to the native situation. The purpose of this study was to evaluate the clinical and radiographic results of the Unity Knee™ Total Knee System (Corin Ltd, Cirencester, UK), a modern generation, single-radius total knee replacement (TKR) and its accompanying instrumentation which is designed to help maintain proper ligament balance and restore the medial jointline. A total of 89 knees (89 patients) were implanted with the device in a single surgeon series. All patients were assessed using the American Knee Society Score (AKSS), the Oxford Knee Score (OKS), and radiographs. There was 1 revision due to infection and Kaplan-Meier survivorship was 98.9% at 2 years. The mean AKSS knee score for the total cohort was 87.1 ± 7.98 and the mean Oxford Knee score was 45.89 + 3.69. Radiographic review found no signs of radiographic failure in any of the knees. This study demonstrates good survivorship, clinical, and radiographic results at 2 years for this TKR.

Αλλοιώσεις μαλακών μορίων σε οστεοαρθρίτιδα γόνατος και συσχετισμός τους με τα κλινικά και απεικονιστικά ευρήματα

Η οστεοαρθρίτιδα είναι η συχνότερη χρόνια πάθηση των αρθρώσεων σε άτομα άνω των 60 ετών, με κύριο γνώρισμα την προοδευτική και μη αναστρέψιμη φθορά και απώλεια του αρθρικού χόνδρου και απώτερο αποτέλεσμα τον πόνο, τη δυσκαμψία και την απώλεια της λειτουργικότητας της άρθρωσης. Συχνή θέση προσβολής της πάθησης αποτελούν οι μικρές αρθρώσεις του χεριού, το ισχίο και το γόνατο. Η προσβολή του τελευταίου όμως προκαλεί τη σημαντικότερη λειτουργική έκπτωση και την μεγαλύτερη ανάγκη για ιατροφαρμακευτική παρέμβαση, με σημαντικές κοινωνικοοικονομικές επιπτώσεις. Η παθοφυσιολογία της πάθησης, παρά την μεγάλη συχνότητά της, εξακολουθεί να είναι εν πολλοίς αδιευκρίνιστη. Οι πρώτες μελέτες επικεντρώθηκαν στο ρόλο που διαδραματίζει ο αρθρικός χόνδρος στην πορεία της πάθησης. Δεν κατέστη όμως δυνατόν να δοθούν απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα που προκύπτουν σχετικά με την παθοφυσιολογία της πάθησης. Αυτό οδήγησε τους ερευνητές στην αναζήτηση απαντήσεων και στις μεταβολές που παρουσιάζουν και τα περιαρθρικά και ενδαρθρικά μαλακά μόρια κατά την πορεία της πάθησης. Στόχος της παρούσας εργασίας ήταν η διερεύνηση της συμμετοχής των περιαρθρικών και ενδαρθρικών μαλακών μορίων στην οστεοαρθρίτιδα γόνατος και η αναζήτηση των παθολογοανατομικών αλλοιώσεων που τα μαλακά μόρια παρουσιάζουν. Στην συνέχεια διερευνήθηκε η σχέση της έκτασης των παθολογοανατομικών αλλοιώσεων με τα κλινικά και ακτινολογικά ευρήματα των ασθενών. Εξήντα τρείς ασθενείς με συμπτωματική οστεοαρθρίτιδα γόνατος οι οποίοι αρχικά είχαν υποβληθεί σε συντηρητική αντιμετώπιση της πάθησης τους χωρίς επιτυχή έκβαση εντάχθηκαν στην μελέτη. Προεγχειρητικά καταγράφηκε σε όλους τους ασθενείς ο δείκτης μάζας σώματος, το American Knee Society Score (ΑKSS) με το κλινικό και λειτουργικό του σκέλος, και ο βαθμός οστεοαρθρίτιδας σύμφωνα με την κλίμακα βαθμολογίας της οστεοαρθρίτιδας κατά Kellgren και Lawrence (K&L). Διεγχειρητικά έγινε λήψη δειγμάτων από τον πρόσθιο χιαστό σύνδεσμο, τον οπίσθιο χιαστό σύνδεσμο, τον έσω πλατύ μυ, τον έξω πλατύ μυ, τον επιγονατιδικό τένοντα, τον τένοντα του τετρακεφάλου μηριαίου μυός και τον αρθρικό υμένα. Όλα τα δείγματα εξετάσθηκαν υπό το φωτομικροσκοπίου και καταγράφηκαν οι παθολογανατομικές αλλοιώσεις που παρουσίασαν. Ο αρθρικός υμένας παρουσίασε λεμφοκυτταρική διήθηση, υπερπλασία στρωμματικών κυττάρων, νέο-αγγείωση. Λιπώδης εκφύλιση, ίνωση, καταστροφή μυϊκών κυττάρων παρατηρήθηκε στους εξεταζόμενους μύες. Οι σύνδεσμοι και οι τένοντες παρουσίασαν λεμφοκυτταρική διήθηση, επασβέστωση και καταστροφή κολλαγόνων ινών. Η έκταση των αλλοιώσεων που διαπιστώθηκαν βαθμολογήθηκε σύμφωνα με την ποσοστιαία επί της εκατό αναλογία που καταλάμβανε κάθε αλλοίωση στο εξετασθέν υλικό. Για την στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων χρησιμοποιήθηκε η μέθοδος Anova, η δοκιμασία χ² και η δοκιμασία Kruskal-Wallis και έγινε η συσχέτιση της έκτασης των ιστολογικών αλλοιώσεων των μαλακών μορίων με το δείκτη μάζας σώματος, την κλινική και λειτουργική βαθμολογία του AKSS και της ακτινολογική βαθμολογία της οστεοαρθρίτιδας κατά την κλίμακα K&L. Τα αποτελέσματα της μελέτης δείχνουν ότι το 60,8% των ιστών που εξετάσθηκαν παρουσίασαν ιστολογικές αλλοιώσεις. Περαιτέρω ανάλυση των αποτελεσμάτων έδειξε ότι η έκταση των ιστολογικών αλλοιώσεων στα μαλακά μόρια συμβαδίζει με την βαρύτητα της κλινικής εικόνας των ασθενών όπως αυτή καταγράφεται με το κλινικό σκέλος του AKSS. Η έκταση των αλλοιώσεων όμως δε συμβαδίζει με την λειτουργικότητα των ασθενών όπως αυτή καταγράφεται με το λειτουργικό σκέλος του AKSS ούτε και με την ακτινολογική βαθμολογία της οστεοαρθρίτιδας κατά K&L. Από την επιμέρους ανάλυση των στοιχείων προκύπτει ότι ο αρθρικός υμένας του γόνατος είναι αυτός που παρουσιάζει τις συχνότερες παθολογικές αλλοιώσεις. Η έκταση των αλλοιώσεων του αρθρικού υμένα συμβαδίζει με την κλινική και λειτουργική βαθμολογία των ασθενών κατά AKSS και με το δείκτη μάζας σώματος, αλλά όχι με την ακτινολογική βαθμολογία της οστεοαρθρίτιδας σύμφωνα με την κλίμακα K&L. Επίσης, με το AKSS συμβαδίζει και η έκταση των αλλοιώσεων του προσθίου χιαστού και του έσω πλατέος μυός. Με την ακτινολογική βαθμολογία του γόνατος συμβαδίζει η έκταση των αλλοιώσεων των δυο χιαστών και του τένοντα του τετρακεφάλου μυός. Συμπεραίνεται λοιπόν ότι οι παθολογανατομικές αλλοιώσεις των μαλακών μορίων αποτελούν μέρος της παθοφυσιολογίας της οστεοαρθρίτιδας. Η έκτασή τους συμβαδίζει περισσότερο με την κλινική παρά με την ακτινολογική εικόνα των ασθενών. Το γεγονός αυτό θα πρέπει να ληφθεί υπόψη κατά την διερεύνηση της αιτιοπαθογένειας και της παθοφυσιολογίας της ΟΑ, της αναζήτησης νέων θεραπευτικών παρεμβάσεων ή την εφαρμογή των μεθόδων που υπάρχουν σήμερα. Μένει να αποδειχθεί αν αυτές οι αλλοιώσεις είναι απλά συνοδές της βλάβης και της φθοράς του αρθρικού χόνδρου ή εμπλέκονται και στην αιτιοπαθογένεια της βλάβης αυτής και της οστεοαρθρίτιδας γενικότερα.

Análise de reprodutibilidade da escala "American Knee Society Score" (AKSS)

OBJETIVOS: Realizar a análise da reprodutibilidade da escala "American Knee Society Score" (AKSS), bem como verificar suas propriedades de medida, para avaliação dos pacientes com osteoartrite e/ou submetidos à artroplastia total de joelho. MÉTODOS: Primeiramente, o AKSS foi aplicado em conjunto com os questionários SF-36 e WOMAC (examinador 1). Os pacientes foram reavaliados após trinta minutos e, novamente, após duas semanas, sendo aplicado apenas o AKSS nas duas avaliações (examinador 2). RESULTADOS: Foram selecionados 58 indivíduos com média de idade de 67,4 anos. Na análise da reprodutibilidade, pelo ICC, houve forte correlação inter e intra-examinador para os dois componentes do AKSS. Na análise dos itens individuais houve boa correlação nos itens "Dor", "Amplitude de Movimento", "Contratura em flexão" e em todos os itens do AKSS Funcional. Na validação, através do coeficiente de Pearson, houve boa correlação entre os domínios AKSS Clínico "Dor", WOMAC "Dor" e o SF-36 "Dor", e boa correlação entre o AKSS Funcional e o domínio Capacidade Funcional do SF-36. CONCLUSÃO: A escala AKSS é útil e confiável para a avaliação dos indivíduos portadores de osteoartrite ou submetidos à ATJ. Tipo de Estudo: Estudos terapêuticos - Investigação dos resultados do tratamento. Nível de Evidência: IV