Homer, The Archaeology of Crete and the ‘Tomb of Meriones’ at Knossos

Homeric archaeology long dominated the study of early Greece, but new approaches have recently revolutionized the field. Drawing from these approaches, I offer a regional and diachronic analysis of Homeric stories about Crete, an assessment of the reception of these stories by the island's inhabitants throughout antiquity and an account of their impact on medieval to modern literature and art. I find that Cretan interest in Homer peaks in the Hellenistic period, but also argue for the much earlier familiarity of some Cretans with stories that underlie the Homeric epics. This argument relies on an analysis of the archaeological assemblage of a Knossian tomb of the 11th century BC, which includes a range of arms that is exceptional for both Aegean archaeology and the Homeric epics. In the epics, this equipment is carried by the Knossian hero Meriones, whose poetic persona can be traced back to the Late Bronze Age on philological and linguistic grounds. Based on this, and on current understandings of performance at death, I argue that the Knossian burial assemblage was staged to reference the persona of Meriones, therefore suggesting the familiarity of some Cretans with early stories that eventually filtered into the Homeric epics.

Book review: Stella Souvatzi and Athena Hadji (eds.) Space and Time in Mediterranean Prehistory (Routledge Studies in Archaeology)

The collection of papers Space and Time in Medi- terranean Prehistory is an outcome of the collabo- ration between Stella Souvatzi, who regularly writes on spatiality within social archaeological themes such as households, as in her recent book A Social Archaeology of Households in Neolithic Greece, and Athena Hadji, whose Berkeley PhD thesis was entitled on The Construction of Time in Aegean Archaeology. The editors invited researchers from a predominantly interpretative (post-processual) ar- chaeological tradition who deal with Mediterranean prehistory and included a few selected revised contributions to the similarly named session at the 16th Annual Meeting of the European Association of Archaeologists in the Hague. The collection of papers contains 15 chapters by archaeologists, anthropologists and an architect.

Die Beziehungen zwischen den Kykladen und Kreta am Beginn der spätminoischen Zeit

In diesem Beitrag werden die bislang in der archäologischen Forschung gängigen Thesen über die Art der Beziehungen zwischen Kreta und den kykladischen Inseln anhand archäologischer Funde vorgestellt und ihre Bedeutung hinsichtlich der kulturhistorischen Entwicklung des ägäischen Raumes in der SM IA Epoche beleuchtet. Eine Annäherung an die Problematik der Beziehungen zwischen Kreta und den Kykladen und im Besonderen zu Akrotiri auf Thera gelingt durch die Darstellung unterschiedlicher Forschungsbereiche der ägäischen Archäologie sowie deren Verortung bezüglich der Fragestellung. Aktuelle Fundkontexte ägäischer Siedlungen erlauben dabei die Feststellung eines gemeinsamen Wirtschaftsraumes in der Ägäis während SM IA. Ferner werden für die in der Ägäis heimische Bevölkerung vergleichbare Verhaltensweisen beschrieben sowie unterschiedliche Intensitäten bei Trans- und Interaktionen im ägäischen Raum definiert. Unter Annahme einer hohen Mobilität der Bevölkerung werden die Charakteristika des minoischen Einflusses deutlicher herausgearbeitet.Sur la base d’importantes trouvailles, cette contribution présente et examine les thèses connues jusqu’ici dans le monde de l’archéologie sur le type de contacts qu’ont eu entre eux la Crète et les Cyclades. Les objets livrent de précieuses informations sur l’évolution historico-culturelle du MR I A en Égée. D’autres acquis, qui permettent de mieux saisir la problématique des contacts entre la Crète et les Cyclades, et particulièrement avec Akrotiri sur l’île de Thera, sont abordés dans le domaine correspondant de la recherche archéologique en Égée. L’observation d’un espace économique commun au MR I A en Égée, des modes de comportement similaires parmi les habitants de la mer Égée et une intensité variable des transactions et interactions dans l’espace égéen sont des aspects révélateurs dans le contexte archéologique actuel des habitats égéens. Ces éléments permettent d’émettre des hypothèses intéressantes. L’étude de l’éventualité d’une mobilité intensive pour une partie de la population peut préciser les caractéristiques de l’influence minoenne.In this article the previously common theses in the archaeological research on the nature of the relations between Crete and the cycladic islands are presented through the evidence of archaeological finds. Their significance in relation to the cultural and historical development in the aegean area in the LM IA time is being illuminated. An approach to the problematic of the relations between Crete and Cyclades and more specifically Akrotiri on Thera succeeds by presenting different research areas of the aegean archaeology as well as by their positioning with respect to the relevant questions. Current archaeological contexts in the aegean settlements allow thereby the observation of a common economical space in the Aegean during LM IA. Further similar population’s modes of behavior in the Aegean are described and the transactions and interactions of varying intensity within the Aegean are defined. Assuming a high mobility among the population the characteristica of the minoan influence are precised more clearly.Βασιζόμενο πάνω σε σημαντικά ευρήματα, αυτό το άρθρο παρουσιάζει και εξετάζει γνωστές μέχρι σήμερα θέσεις στην αρχαιολογική έρευνα σχετικές με τις σχέσεις μεταξύ Κρήτης και Κυκλάδων. Τα ευρήματα μεταφέρουν πολύτιμες πληροφορίες σχετικές με την ιστορικοπολιτιστική εξέλιξη στην ΥΜ Ι Α εποχή στο Αγαίο. Νέες υποθέσεις, οι οποίες επιτρέπουν την καλύτερη κατανόηση του προβλήματος των επαφών μεταξύ Κρήτης και Κυκλάδων, και ιδιαίτερα με το Ακρωτήρι στη Θήρα, συζητούνται εντός του γνωστικού πεδίου το οποίο ανταποκρίνεται με την αρχαιολογική έρευνα στο Αιγαίο. Η διαπίστωση ενός κοινού οικονομικού χώρου στην ΥΜ Ι Α εποχή στο Αιγαίο, οι συγκρίσημοι τρόποι συμπεριφοράς του πληθυσμού του Αιγαίου και ποικίλης συχνότητας συναλλαγές και αλληλεπιδράσεις μέσα στον αιγαιακό χώρο είναι γνωρίσματα τα οποία μπορούν να αποκαλυφθούν μέσα από την εικόνα του συνόλου πρόσφατων αρχαιολογικών ευρημάτων στον αιγαιακό χώρο. Αυτά τα στοιχεία επιτρέπουν τη διαμόρφωση ενδιαφερόντων επιχειρημάτων. Η μελέτη της δυνατότητας μίας εντατικής κινητικότητας για ένα τμήμα του πληθυσμού μπορεί να καθορίσει πλησιέστερα τα χαρακτηριστικά της μινωϊκής επιρροής.

The Date of the Minoan Santorini Eruption: Quantifying the “Offset”

Despite many recent attempts to settle the dispute concerning the absolute date of the Minoan Santorini eruption, there are still differences between some archaeologists and scientists on the absolute dates and the reliability of radiocarbon dating. The recent publication of over 200 new 14C dates for dynastic Egypt rules out a major flaw in the historical chronology of Egypt and proves the reliability of 14C dating in the Nile Valley. Therefore, the student of Aegean archaeology and eastern Mediterranean interconnections is still confronted with an archaeologically based conventional, or “low,” chronology and a 14C-backed “high” chronology. New 14C determinations from different sites of the Aegean support the high chronology for the Late Minoan (LM) IA, while recent re-evaluation of LM IB determinations are slightly higher but more or less in agreement with archaeological estimations. The present contribution reviews archaeological and scientific data for the LM IA period and argues that a reduced (∼30 to 50 yr) offset between archaeological and 14C dates for the Minoan Santorini eruption may be possible, thus offering new perspectives for potential solutions for this problem.