GP.5 Entropy on routine EEG: an interictal marker of seizure frequency?

Background: Sample entropy (SampEn) can quantify the unpredictability of a physiological signal. We sought to assess if SampEn on EEG could reflect recent seizure activity. Methods: Charts of all patients undergoing an outpatient EEG between January and March 2018 were reviewed to assess seizure occurrences in the follow-up period between the two clinical visits surrounding the EEG. 9s-EEG segments were extracted at pre-specified time points. SampEn was calculated for all segments and values aggregated at the 25thpercentile. We performed a multivariate zero-inflated analysis to test the association between SampEn and seizure rate around the EEG, after controlling for age, presence of IED, presence of abnormal slowing, and presence of a focal brain lesion. Results: 269 EEGs were screened and 133 met inclusion criteria (112 patients). 80 EEGs (60%) were from patients with epilepsy, of which 47 had at least one seizure within the year preceding the EEG. Remaining EEGs were from patients who were deemed not to have epilepsy at last follow-up. Each 1SD decrease in SampEn was associated with a 3.93-fold increase in the rate of daily seizures (95% CI: 1.19–12.99, p = 0.02). Conclusions: Sample entropy of EEG is a potential objective method to assess contemporary seizure occurrence.

Language development of children with focal brain lesion

Η παρούσα διδακτορική διατριβή διερευνά τις προοπτικές ανάκαμψης ελληνόφωνων παιδιών με εστιακή εγκεφαλική βλάβη (ΕΕΒ) στον γλωσσικό και γνωστικό τομέα. Στην παρούσα έρευνα, συμμετείχαν 16 παιδιά με ΕΕΒ και 62 παιδιά τυπικής ανάπτυξης. Όλοι οι συμμετέχοντες με ΕΕΒ υπέστησαν περιγεννητικό ή μεταγεννητικό εγκεφαλικό επεισόδιο, στο αριστερό ή στο δεξί ημισφαίριο ή και στα δύο, με μικρού, μεσαίου ή μεγάλου μεγέθους βλάβη. Η παρούσα έρευνα θέτει το ερώτημα των επιπτώσεων διαφόρων παραγόντων στη γλωσσική και τη γνωστική επίδοση των παιδιών με ΕΕΒ. Πιο συγκεκριμένα, εξετάζουμε τη συμβολή των δημογραφικών (φύλο, χρονολογική ηλικία), νευρο-ανατομικών (αριστερό/δεξί ημισφαίριο, μέγεθος, ισχαιμικό/αιμορραγικό επεισόδιο, υποφλοιώδης/φλοιώδης βλάβη, σημείο βλάβης), κλινικών (επιληπτικές κρίσεις, κινητικές δυσκολίες, IQ), χρονικών (χρόνος έναρξης της βλάβης, διάστημα μεταξύ ΕΕΒ και εξέτασης των γλωσσικών και γνωστικών ικανοτήτων) και περιβαλλοντικών παραγόντων (με/χωρίς παρέμβαση, διάρκεια παρέμβασης, έναρξη παρέμβασης και γλωσσικές διαταραχές πριν την ΕΕΒ) στη βραχυπρόθεσμη μνήμη, στο λεξιλόγιο, στη μορφολογία και σύνταξη. Χρησιμοποιήθηκαν σταθμισμένες και μη-σταθμισμένες δοκιμασίες. Οι σταθμισμένες δοκιμασίες περιλαμβάνουν: δοκιμασία IQ και λεξιλογίου. Οι μη-σταθμισμένες δοκιμασίες περιλαμβάνουν: δοκιμασία βραχυπρόθεσμης μνήμης, παραγωγή παρελθοντικών χρόνων και παραγωγή σύνθετων συντακτικών δομών. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα παιδιά με ΕΕΒ παρουσίασαν δυσκολίες στη βραχυπρόθεσμη μνήμη, στην κατανόηση λεξιλογίου και στους παρελθοντικούς χρόνους, ενώ είχαν παρόμοια απόδοση με τα παιδιά τυπικής ανάπτυξης στην παραγωγή των σύνθετων συντακτικών δομών. Πραγματοποιήθηκε επίσης ατομική ανάλυση και τα αποτελέσματα έδειξαν ότι υπάρχει σημαντική ατομική ποικιλία. Επιπλέον, πραγματοποιήθηκε μια σειρά αναλύσεων παλινδρόμησης για την αξιολόγηση της επίδρασης των παραπάνω παραγόντων στις γλωσσικές και γνωστικές ικανότητες των παιδιών με ΕΕΒ. Η χρονολογική ηλικία ήταν ένας σημαντικός προγνωστικός παράγοντας για τη βραχυπρόθεσμη μνήμη, την παραγωγή παρελθοντικών χρόνων και τη κατανόηση λεξιλογίου που δείχνει ότι η απόδοση μπορεί να βελτιωθεί με την πάροδο του χρόνου. Ο χρόνος έναρξης της βλάβης συνέβαλε σημαντικά στην παραγωγή παρελθοντικών χρόνων, υποδεικνύοντας ότι τα παιδιά που υπέστησαν βλάβη αργότερα στη ζωή τους είχαν καλύτερες προοπτικές ανάκαμψης, ενώ τα παιδιά που υπέστησαν βλάβη νωρίτερα είχαν προτιμήσεις σε συγκεκριμένους παρελθοντικούς τύπους που όμως δεν ήταν ίδιες με αυτές των παιδιών τυπικής ανάπτυξης. Επιπλέον, ο τύπος βλάβης επηρέασε σημαντικά την παραγωγή παρελθοντικών χρόνων υποστηρίζοντας ότι ο αιμορραγικός τύπος σχετίζεται με χαμηλές επιδόσεις. Το IQ και το λεκτικό IQ επηρέασαν την επίδοση στη βραχυπρόθεσμη μνήμη, στο λεξιλόγιο και στη σύνταξη, δείχνοντας ότι τα παιδιά με υψηλό IQ είχαν καλύτερες επιδόσεις. Επιπροσθέτως, η παρέμβαση και οι γλωσσικές διαταραχές πριν την ΕΕΒ συσχετίστηκαν με τον παρελθοντικό χρόνο, υποστηρίζοντας ότι τα παιδιά με πρώιμη παρέμβαση είχαν καλύτερες επιδόσεις, ενώ τα παιδιά με γλωσσικές διαταραχές πριν την ΕΕΒ είχαν προτιμήσεις σε συγκεκριμένους παρελθοντικούς τύπους που όμως δεν ήταν ίδιες με αυτές των παιδιών τυπικής ανάπτυξης. Συμπερασματικά, τα αποτελέσματα της παρούσας έρευνας έδειξαν ότι τα ελληνόφωνα παιδιά με ΕΕΒ μπορεί να έχουν τυπική ανάπτυξη σε ορισμένες γλωσσικές και γνωστικές δεξιότητες ενώ σε άλλες όχι (βραχυπρόθεσμη μνήμη, λεξιλόγιο, μορφολογία). Συνοψίζοντας, η παρούσα έρευνα ανέδειξε τόσο δυνατότητες όσο και περιορισμούς στην αποκατάσταση γλωσσικών και γνωστικών ικανοτήτων παιδιών με ΕΕΒ και αξιολόγησε την προβλεπτική αξία ποικίλλων παραγόντων.

Inferring What to Do (And What Not to)

In recent years, the “planning as inference” paradigm has become central to the study of behaviour. The advance offered by this is the formalisation of motivation as a prior belief about “how I am going to act”. This paper provides an overview of the factors that contribute to this prior. These are rooted in optimal experimental design, information theory, and statistical decision making. We unpack how these factors imply a functional architecture for motivated behaviour. This raises an important question: how can we put this architecture to work in the service of understanding observed neurobiological structure? To answer this question, we draw from established techniques in experimental studies of behaviour. Typically, these examine the influence of perturbations of the nervous system—which include pathological insults or optogenetic manipulations—to see their influence on behaviour. Here, we argue that the message passing that emerges from inferring what to do can be similarly perturbed. If a given perturbation elicits the same behaviours as a focal brain lesion, this provides a functional interpretation of empirical findings and an anatomical grounding for theoretical results. We highlight examples of this approach that influence different sorts of goal-directed behaviour, active learning, and decision making. Finally, we summarise their implications for the neuroanatomy of inferring what to do (and what not to).

Semantic Memory for Music in Dementia

there is currently limited information about the effects of dementia diseases on semantic memory for music: memory for musical objects and concepts. Here we review available evidence and emerging research directions in semantic memory for music in the degenerative dementias. Neurodegenerative pathologies affect distributed brain networks and can therefore provide a perspective on musical semantic memory that complements the traditional neuropsychological paradigm of the focal brain lesion. Recent work suggests that semantic memory for music may be fractionated and may share certain cognitive organizational principles with semantic memory for other kinds of material. Profiles of impairment on different dimensions of musical semantic memory may show some specificity for particular dementia diseases (for example, semantic dementia versus Alzheimer's disease).

Intransigent Vowel-Consonant Position in Korean Dysgraphia: Evidence of Spatial-Constructive Representation

Dysgraphia due to a focal brain lesion can be characterized by substitution, transposition, deletion and/or addition errors of graphemes or strokes. However, those linguistic errors can be language-specific because the writing system of a given language may influence error patterns. We investigated a Korean stroke patient, a 57-year-old English teacher with dysgraphia both in Korean Han-geul (한글) and in English alphabet writings. The results of an experimental testing revealed transposition errors between a consonant and a vowel only in English but not in Korean writings. This austerity of vowel-consonant position may be attributed to a unique Korean writing system of a spatially well-formed syllabic configuration or block with consonant(s) and a vowel. In light of a neuropsychological model of writing, which depicts a multi-level spelling and writing process, we suggest a spatial-constructional component of internal orthographic representations in Korean writing. This Korean graphemic configuration feature may be resistant to a focal, left cerebral damage, and thus, we also discuss our results in terms of cerebral lateralization of the writing processes.