Phenotype of Patients With Charcot-Marie-Tooth With the p.His123Arg Mutation in GDAP1 in Northern Finland

Background and ObjectivesMutations in the ganglioside-induced differentiation-associated protein 1 (GDAP1) gene cause autosomal dominant or autosomal recessive forms of Charcot-Marie-Tooth disease (CMT). Our aim was to study the clinical phenotype of patients with CMT caused by heterozygous p.His123Arg in GDAP1.MethodsTwenty-three Finnish patients were recruited from a population-based cohort and through family investigation. Each patient was examined clinically and electrophysiologically. The Neuropathy Symptom Score and the Neuropathy Disability Score (NDS) were used in clinical evaluation.ResultsThe median age at onset of symptoms was 17 years among patients with p.His123Arg in GDAP1. Motor symptoms were markedly more common than sensory symptoms at onset. All patients had distal weakness in lower extremities, and 17 (74%) patients had proximal weakness. Muscle atrophy and pes cavus were also common. Nineteen (82%) patients had sensory symptoms such as numbness or pain. The disease progressed with age, and the NDS increased 8.5 points per decade. Electrodiagnostic testing revealed length-dependent, sensory and motor axonal polyneuropathy. EDx findings were asymmetrical in 14 patients. Genealogic study of the families suggested a founder effect.DiscussionWe found that CMT in patients with p.His123Arg in GDAP1 is relatively mild and slow in progression.

Electroneuromyography for early diagnosis of diabetic distal polyneuropathy

BACKGROUND: Diabetic distal polyneuropathy (DDPN) is a predictor of diabetic foot syndrome development, ulcer formation and lower limb amputation. An early DDPN diagnosis is therefore relevant. AIM: To investigate the effectiveness and suitability of electroneuromyography (ENMG) for early DDPN diagnosis. MATERIALS AND METHODS: This study was performed in the Novosibirsk Research Institute of Traumatology and Orthopaedics n.a. Ya. L. Tsivyan. A total of 80 participants were examined, including 30 DM2 patients, 30 patents without carbohydrate metabolism disorders, and 20 healthy volunteers aged 2030 years. None of the participants showed clinical signs of distal polyneuropathy (DPN). All participants underwent evaluation of neuropathy symptoms by the Neuropathy Symptom Score scale, neurological assessment using on the scale of Neuropathic Dysfunctional Score and stimulating ENMG. RESULTS: ENMG revealed the presence of neuropathy in 86.7% of DM2 patients. Moreover, among DM2 patients, 12 (40%) presented sensory DDPN, 13 (43.3%) presented sensorimotor neuropathy and 1 (3.3%) presented motor DDPN. The medial and lateral plantar nerves were the most commonly affected (p = 0.018 and p = 0.002, respectively). Among the 30 control individuals, 9 (30%) showed signs of DPN in combination with radiculopathy. ENMG - indicators of DDPN: latency and amplitude and speed for 3 sensory (n. Plantaris lateralis, n. Plantaris medialis, n. Suralis) and 2 motor nerves (n. Peroneus, n. Tibialis) were significantly worse in individuals with DM2 than in the control group, both for those with and without radiculopathy. Among participants with DM2, those sensorimotor DDPN tended to have a longer diabetes duration (p = 0.503), higher levels of HbA1c (p = 0.077) and higher BMI (p = 0.050) than those with sensory neuropathy, although the differences were not significant. CONCLUSION: This study confirms the effectiveness and suitability of ENMG for the early diagnosis of DDPN. Moreover, the optimal ENMG indices necessary for this diagnosis were identified.

Συγκριτική αξιολόγηση των μεθόδων εκτίμησης της ξηροδερμίας των πελμάτων σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη και συσχέτιση με την περιφερική νευροπάθεια

Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι διαταραχή μεταβολισμού της γλυκόζης με μικροαγγειοπαθητικές και μακροαγγειοπαθητικές επιπλοκές. Η περιφερική νευροπάθεια και οι επιπλοκές από τα κάτω άκρα συνεισφέρουν στην αύξηση της νοσηρότητας και τη μείωση της ποιότητας ζωής των διαβητικών ασθενών. Η ξηροδερμία των πελμάτων μπορεί να αποτελεί μια πρώιμη εκδήλωση της διαβητικής νευροπάθειας και έχει συσχετισθεί με την εμφάνιση ελκών στα κάτω άκρα. Ωστόσο,δεν υπάρχει καμιά αξιολόγηση της επίδοσης των διαφόρων μεθόδων που χρησιμοποιούνται για την εκτίμηση της ξηροδερμίας των πελμάτων για τη διάγνωση της περιφερικής διαβητικής νευροπάθειας.Σκοπός της διατριβής ήταν να καταγραφούν οι δυνατοί τρόποι αξιολόγησης της ξηροδερμίας των πελμάτων στα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη και η συσχέτισή τους με την περιφερική διαβητική νευροπάθεια.Υλικό και μέθοδοι: Συνολικά 98 διαβητικοί ασθενείς (38 γυναίκες, μέση ηλικία 58.8 ±11.0 έτη) συμμετείχαν στη μελέτη. Η ξηροδερμία εκτιμήθηκε με τη δερματική δοκιμασία NeuropadTM και με πίνακες που διαμορφώθηκαν από την EEMCO[European Group on Efficacy Measurement of Cosmetics: Overall dry skin score(ODS), και άθροισμα συμπτωμάτων όσον αφορά τα συμπτώματα αποφολίδωσης,τραχύτητας, ερυθρότητας και σπασιμάτων (SRRC)].Η ύπαρξη περιφερικής νευροπάθειας εκτιμήθηκε με την αξιολόγηση του δείκτη συμπτωμάτων νευροπάθειας(neuropathy symptom score, NSS), του δείκτη νευρολογικής ανικανότητας(neuropathy disability score, NDS), τον προσδιορισμό του οδού αντίληψης των δονήσεων (vibration perception threshold, VPT) και την αντίληψης πίεσης 10 g μεμονοινίδιο. Αποτελέσματα: Ποσοστό 10.9 % των ασθενών ήταν σε μονοθεραπεία μεμετφορμίνη, ενώ η πλειοψηφία των ασθενών ήταν ινσουλινοθεραπευόμενοι (60.9%). Σε συνδυασμό δύο αντιδιαβητικών φαρμάκων (πλην ινσουλίνης) βρίσκονταν 17.4 % των ασθενών, ενώ 9.8 % των ασθενών βρίσκονταν υπό θεραπεία με 3 αντιδιαβητικά φάρμακα (πλην ινσουλίνης). Στατιστικά σημαντικές θετικές συσχετίσεις παρατηρήθηκαν μεταξύ ODS και ηλικίας, ΔΜΣ και των δεικτών NSS, NDS και VPT, ενώ στατιστικά σημαντική αρνητική συσχέτιση βρέθηκε με τη δοκιμασία monofilament. Επιπλέον, τo σκορ SRRC συσχετιζόταν στατιστικά σημαντικά και αρνητικά με τον κνημονραχιόνιο δείκτη. Η καλύτερη ευαισθησία και ειδικότητα του NeuropadTM παρατηρήθηκε στα 15 λεπτά εφαρμογής-έναντι της εφαρμογής για 10 λεπτά-του τεστ (δεξιά: ευαισθησία 76%, ειδικότητα 48%, αριστερά: ευαισθησία 79%, ειδικότητα 50%). Τιμές ODS ≥2 και SRRC≥ 4 είχαν ευαισθησία 48% και 55%, αντίστοιχα ενώ η ειδικότητα ήταν 60% και 80%, αντίστοιχα για τη διάγνωση της περιφερικής διαβητικής νευροπάθειας.Συμπέρασμα: Από τις μεθόδους εκτίμησης της ξηροδερμίας των πελμάτων σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη η δερματική δοκιμασία NeuropadTM για 15 λεπτά υπερέχει ως προς τη διάγνωση της περιφερικής διαβητικής νευροπάθειας σε σύγκριση με τη χρήση των ODS και SRRC λόγω της απλότητας, της ευρείας διαθεσιμότητας και της καλύτερης επίδοσής της για τη διάγνωση της περιφερικής διαβητικής νευροπάθειας. Επιπλέον, υπάρχει σημαντική συσχέτιση μεταξύ της ξηροδερμίας του δέρματος στα πέλματα με τους δείκτες της περιφερικής διαβητικής νευροπάθειας.

Plasma apelin levels in diabetic patients with and without neuropathy

The aim of this study was to investigate the plasma apelin levels in diabetic patients with and without neuropathy. All consecutive diabetic patients who presented for routine follow-up at our outpatient clinic were invited to participate in this clinical study. Forty diabetic patients (20 female and 20 male) and twenty-two non-diabetic control subjects (9 female and 13 male) were included in the study. Neurological evaluations in diabetic subjects were done by nerve conduction studies and evaluated with the Neuropathy Symptom Score. Fasting plasma glucose, HbA1c, lipid and apelin levels were measured in each subject. The mean plasma apelin level was significantly higher in the diabetic patients than in the control subjects (p = 0.026). Apelin levels were statistically similar between diabetic patients with and without neuropathy (p = 0.43). Further, plasma apelin levels were found to be higher in diabetic patients with neuropathy when compared with those of healthy control subjects (p = 0.02). In diabetic patients with neuropathy, plasma apelin levels correlated significantly with diabetes duration (r = 0.5, p = 0.02). We propose that apelin levels in diabetic patients are higher in the presence of neuropathy and longer disease duration, although this might not solely suffice as an indicator for the presence of neuropathy in diabetic patients. Drawing attention to the possible association between the apelinergic system and diabetes mellitus, we believe that further studies with larger samples should be carried out also to investigate the presence of retinopathy and nephropathy.