The contribution of constructions to dialogicity and discourse unit delimitation

Η παρούσα διδακτορική διατριβή πραγματεύεται το ζήτημα της γλωσσικής έκφανσης της διαλογικότητας και διεπίδρασης στο λόγο (dialogicity and intersubjectivity in discourse). Αναλυτικότερα, ακολουθώντας το γλωσσικό πρότυπο της Γραμματικής των Δομών (Construction Grammar), η μελέτη εστιάζει στις ακόλουθες γλωσσικές δομές (constructions) της Αγγλικής: BELIEVE (YOU) ME, BELIEVE IT OR NOT, THINK AGAIN και MIND YOU και επιδιώκει να τεκμηριώσει τη χρήση τους ως δεικτών ενσωμάτωσης της οπτικής γωνίας (perspectivisation markers) που ο Λεκτικός Δράστης/Ομιλητής (Speaker) εικάζει ότι υιοθετείται από τον Λεκτικό Αποδέκτη (Addressee). Ο βασικός ερευνητικός στόχος της παρούσας μελέτης είναι να καταδείξει ότι όλες οι υπό εξέταση δομές αποτελούν μέρος ενός σαφώς εδραιωμένου δικτύου δομών ενσωμάτωσης οπτικής γωνίας στο λόγο (well-entrenched constructional network of dialogic perspectivisation) που συστηματικά εδράζεται στη χρήση ρημάτων διανοητικής κατάστασης (mental state verbs) στην Προστακτική (Imperative). Υιοθετώντας ένα μεθοδολογικό πλαίσιο που συνδυάζει ποσοτικές (quantitative) και ποιοτικές (qualitative) παραμέτρους, η μελέτη αντλεί τα δεδομένα της από τα δυο πιο διαδεδομένα σώματα κειμένων (corpora) της Αγγλικής, το British National Corpus (BNC) και το Corpus of Contemporary American English (COCA), ακολουθώντας τη μέθοδο της τυχαίας δειγματοληψίας (random sampling). Στη συνέχεια, η συλλεχθείσα εμπειρική βάση δεδομένων και οι επισημειώσεις αυτών (annotations) υπόκεινται σε καταμέτρηση συχνοτήτων (frequency counts) και συνεπακόλουθο έλεγχο στατιστικής σημαντικότητας (statistical significance measurements) και εσωτερικής αξιοπιστίας (internal reliability measurements). Ακολουθώντας το παραπάνω ερευνητικό και μεθοδολογικό πλαίσιο, η μελέτη αρχικά εξετάζει τα εμπειρικά δεδομένα στα γλωσσικά περιβάλλοντα που αυτά εντοπίζονται στοχεύοντας στην πλήρη ανάλυση των επιμέρους μορφολογικών, συντακτικών, σημασιολογικών και πραγματολογικών χαρακτηριστικών τους. Έπειτα, με βάση το γλωσσικό πρότυπο της Γραμματικής των Δομών, τα παραπάνω χαρακτηριστικά κατηγοριοποιούνται σε ιδιοσυγκρασιακά (idiosyncratic) και κληρονομούμενα (inherited). Από την ανάλυση καθίσταται σαφές ότι οι εν λόγω δομές δεν αποτελούν απλές ιδιωματικές εκφράσεις (idioms), παρότι εμφανίζουν υψηλή μη συνθετικότητα (non-compositionality), αλλά συνδέονται άμεσα με άλλες παραγωγικές δομές της γλώσσας. Επιπλέον, εστιάζοντας στην ανάλυση των συμφραστικών πλαισίων (contexts) στα οποία απαντούν οι υπό εξέταση δομές, η μελέτη φέρνει στο φως τη συστηματική συνεμφάνισή τους (co-occurrence) με συγκεκριμένα συμφραστικά στοιχεία (contextual features), όπως ενδεικτικά, τη χρήση αρνητικής και θετικής σημασιολογικής προσωδίας (negative and positive lexical prosody), τη χρήση ενισχυτικών εκφράσεων (intensifying features), κ.ά. Η εξέταση του συμφραστικού πλαισίου αποδεικνύεται καίριας σημασίας και ως προς τη συμβολή των ίδιων των γλωσσικών δομών, καθώς αναδεικνύονται σε κύριους ρυθμιστικούς παράγοντες που συστηματικά οριοθετούν το λόγο σε ενότητες (discourse unit delimitation), οι οποίες ακολουθούν μια συγκεκριμένη διμερή, τριμερή ή τετραμερή εσωτερική «αρχιτεκτονική». Υπό αυτή την έννοια, η μελέτη προτείνει την περαιτέρω διερεύνηση των εν λόγω δομών – και πιθανώς και άλλων που παρατίθενται και ομοιάζουν με αυτές – διακρίνοντας ότι αυτή τους η ιδιότητα τους αναδεικνύει σε δείκτες λόγου (discourse markers). Στο πλαίσιο των ερευνητικών προτάσεων που απορρέουν από τα ευρήματα της παρούσας μελέτης, εντάσσεται και η διερεύνηση επιπλέον γλωσσικών δομών που βασίζονται στη χρήση της Προστακτικής και προσφέρονται τόσο για την εξέταση της ενσωμάτωσης της οπτικής γωνίας όσο και για την κινητροδότηση (motivation) της μη συνθετικότητας στη γλώσσα που οδηγεί στη δημιουργία ιδιωματικών, γλωσσικών εκφράσεων, όπως οι υπό εξέταση δομές.

Asian Pacific Rim

This chapter describes the prosodic systems of Japanese and Korean, the two major languages spoken in the Asian Pacific Rim. It covers both lexical and post-lexical prosody of these languages, with the main focus on word accent and intonation. As for word accent, Japanese and Korean both exhibit various pitch accent systems ranging from those with multiple accent patterns to those in which pitch plays no distinctive role at the lexical level. The intonation systems of these two languages are also diverse, ranging from those with purely phrasal or boundary tones to those where intonational tones are constrained by lexical pitch accent patterns. However, both languages have an accentual phrase as the smallest prosodic unit defined by intonation. Similarities and differences between the prosodic systems of these two languages, including various regional dialects in each language, are analysed in the framework of the autosegmental-metrical model of intonational phonology.

Can prosody encode recursive embedding? Children's realizations of complex NPs in Japanese

Recursive NPs are difficult to produce and late to emerge. We compare prosodic and syntactic abilities in Japanese-speaking five- and six-year-olds (n = 28) and adults (n = 10). It is reported that syntactic structure in Japanese is prosodically marked via downstep and metrical boost. Results of an elicited imitation task suggested that children had acquired the lexical prosody (contrast between accented and unaccented words), a pre-requisite for downstep realization. While downstep, the prosodic phrasing involved in the complex NPs in this study, was established, children showed interspeaker variation with the metrical boost, a feature that distinguishes recursively embedded NPs from non-recursive NPs. However, variability was also found in adults, indicating that, in contrast to previous results, prosodic encoding of syntax is generally unreliable in adult speech. Finally, the magnitude of metrical boost was not correlated to children's ability to produce recursive possessives, suggesting that prosody does not help bootstrap Japanese children's recursive phrases.

The phonetics and phonology of lexical prosody in San Jerónimo Acazulco Otomi

San Jerónimo Acazulco Otomi (SJAO) is an underdescribed and endangered Oto-Manguean language spoken in central Mexico. This paper provides an analysis of the phonology of tonal contrasts in SJAO and the phonetics of their realization based on pitch pattern data derived from audio recordings of citation forms of SJAO words. Each SJAO lexical word has one and only one tonal sequence – either /H/ or /HL/. This sequence is underlyingly associated with one syllable in the word. Other syllables are not specified for tone, and their phonetic realization is predictable depending on their position relative to the tonal syllable. A phonetic analysis revealed that underlyingly-tonal syllables are phonetically distinct from non-tonal syllables: those with /H/ are produced with greater vocal effort (measured by spectral tilt), and those with /HL/ are longer, louder, and bear a higher f0 (fundamental frequency), compared with non-tonal syllables. This analysis differs from previous accounts of lexical prosody in other Otomi varieties, which have either described a three-way system of high, low, and rising tones contrasting on every stem syllable, or a system where one syllable per word is assigned a stress-like ‘accent’. This difference from previous analyses suggests that there is a third possible characterization of lexical prosody for Otomi, which is appropriate for SJAO and potentially other understudied varieties.

The Phonology of Contrastive Focus in Standard Colloquial Assamese

The present study investigates how Standard Colloquial Assamese (henceforth SCA) underlines contrastive focus (henceforth CF) phonologically, and what are the phonetic cues it employs in doing so. Assamese belongs to the Eastern Indo-Aryan language area of the Indo European language family (Goswami, 1982; Goswami & Tamuli, 2003) with SOV as the canonical word order. SCA variety is mostly spoken in the eastern districts of Assam: Tinsukia, Dibrugarh, Lakhimpur, Dhemaji, Sibsagar, Jorhat, Golaghat and Sonitpur (Moral, 1992).The present paper has been arranged into five sections: first section (§2) elaborates CF and the perspective in which the concept has been used in this paper, the second section (§3) deals with the post-lexical prosody of SCA. Subsequently in the next section (§4) phonological manifestation of CF in SCA has been explained. The following section (§5) concentrates on how cross-linguistically attested phonetic correlates of CF such as pitch and duration values interact with CF in SCA. Finally the conclusion (§6) consolidates the entire discussion with respect to the findings of the present study.

Prosodic constraints on pragmatic interpretation: a new chapter in linguistic pragmatics

This paper introduces the importance of prosodic constraints on interpretation in the understanding of the semantic/pragmatic interface and the linguistic marking and lexicalization of pragmatic meanings. It addresses this issue at word and utterance levels, after defining the notions of non-structural prosody and free lexical prosody. At word level, it shows the existence of a prosodic polysemy which lexicalizes into word lexical meanings that include pragmatic orientation, and that prosodic contours/features introduce prosodic comments, typically about the speaker’s position toward what is at stake but also about the hearer’s expected reaction to this position, forcing their description to be polyphonic. Similarly, at utterance level, it is shown that prosodic comments also occur, and moreover that the scope of such comments is often not the “sentential” meaning. The last section is dedicated to the description of the methodology and techniques used in existing programs to allow the automated discrimination of prosodic forms, and a reliable mapping of prosodic forms with interpretations. Because such a process can succeed only by using large oral data bases and considerably improving semantic/pragmatic descriptions, it is finally argued that the study of prosody is to linguistics and pragmatic linguistics what the microscope was for biology.