The Role of Angioplasty Alone in Intracranial Atherosclerosis: 2-Dimensional Operative Video

Intracranial atherosclerosis disease (IAD) is the cause of stroke in up to 10% of cases. Symptomatic IAD results mainly from hypoperfusion, embolic phenomenon, and occlusion. Treatment consists of conservative management with aggressive medical treatment, surgery, and endovascular therapy.1,2 This video is about a 62-yr-old male who presented with left-sided hemiparesis and right gaze preference secondary to an acute ischemic stroke in the right middle cerebral artery (MCA) territory treated initially with tissue plasminogen activator (tPA). Head computed tomography (CT) angiography (CTA) revealed occlusion of the extracranial and cavernous segments of the internal carotid artery (ICA). CT perfusion (CTP) showed hypoperfusion in the MCA territory and magnetic resonance imaging (MRI) revealed multifocal, wedge-shaped areas of restricted diffusion in the right hemisphere. During his hospitalization, he experienced worsening of his symptoms in the setting of hypoperfusion (hypotension). The patient underwent a cerebral angiogram with thrombectomy and submaximal angioplasty (SA). Successful revascularization of the right ICA was obtained. No procedure-related complications occurred, and the patient's neurological exam improved. SA can be as efficient and a safer option than conventional angioplasty or angioplasty and stenting for symptomatic IAD. The patient consented for the procedure and for the video production.

Εμποτισμένα με κυτταροστατική ουσία μπαλόνια αγγειοπλαστικής

Το ουροθήλιο αποτελεί τον «πιο σφιχτό και αδιαπέραστο φραγμό στο ανθρώπινο σώμα». Μελετήσαμε την κατανομή της πακλιταξέλης (paclitaxel –PTX ) στο ουρητηρικό τοίχωμα μετά από τη διαστολή ενός μπαλονιού αγγειοπλαστικής επικαλυμμένου με paclitaxel (Paclitaxel-eluting balloons - PEB), με σκοπό να διερευνηθεί η δυνατότητα κλινικής χρήσης των PEBs σε ουρητήρες. Υλικά και μέθοδοι: Χρησιμοποιήθηκαν εννέα οικόσιτοι χοίροι. Πραγματoποιήθηκε διαστολή εννέα PEBs και εννέα συμβατικών μπαλόνιων αγγειοπλαστικής (Conventional angioplasty balloons- CB) στο δεξιό και αριστερό ουρητήρα του κάθε ζώου, αντιστοίχως. Ο ουρητήρας ο οποίος έφερε το CB αποτέλεσε το control για τον αντίπλευρο ουρητήρα. Ακολούθησε η εξέταση των δειγμάτων: άμεσα μετά τη διάταση του μπαλονιού (Group A), μετά από 12 ώρες (Group B) και μετά από 24 ώρες (Group C). Δύο δείγματα απομονώθηκαν από κάθε ουρητήρα των Groups Α,Β και C. Το ένα δείγμα μελετήθηκε με τη μέθοδο της φασματοσκοπίας πυρηνικού μαγνητικού συντονισμού. Το άλλο υποβλήθηκε σε ιστοπαθολογική μελέτη και ανοσοϊστοχημική ανάλυση (IHC), χρησιμοποιώντας ειδικό πολυκλωνικό αντίσωμα για την πακλιταξέλη. Αποτελέσματα: Παρατηρήθηκε μειωμένη φλεγμονή στα δείγματα των ουρητήρων των Group B και C σε σύγκριση με τα controls τους. H πακλιταξέλη εμφάνισε μεγαλύτερη κατανομή στο ουροθήλιο και στον υποβλεννογόνιο χιτώνα, στα δείγματα του Group A (IHC). Στα δείγματα των Group B και C, η πακλιταξέλη επίσης ανιχνεύθηκε στο ουροθηλιακό, υποβλεννογόνιο και μυικό τοίχωμα. Η συγκέντρωση της πακλιταξέλης (NMR) ήταν μειωμένη στο Group C, σε σύγκριση με τα δείγματα του Group B. Συμπεράσματα: Παρατηρείται κατανομή της πακλιταξέλης στο ουροθήλιο, στον υποβλεννογόνιο ιστό και στις λείες μυικές στιβάδες. Μείωση της φλεγμονής ανιχνεύθηκε στις περιπτώσεις στις οποίες χρησιμοποιήθηκαν PEBs.

Drug Coated Balloon Angioplasty in Failing AV Fistulas

BackgroundRestenosis remains a problem in hemodialysis access interventions. Paclitaxel-coated balloons have shown promise in reducing access-related restenosis in small trials. The primary hypotheses for our multicenter trial were superior effectiveness at 180 days and noninferior safety at 30 days of a drug-coated balloon compared with conventional angioplasty for treatment of dysfunctional arteriovenous fistulas.Design, setting, participants, & measurementsThis randomized trial enrolled 285 patients with dysfunctional arteriovenous fistulas at 23 centers. Grafts, central venous stenoses, thrombosed fistulas, and immature fistulas were excluded. All patients received angioplasty of the lesion responsible for access dysfunction. After successful angioplasty (≤30% residual stenosis), lesions were treated with either a paclitaxel-coated balloon or an uncoated control balloon of similar design to the drug-coated balloon. Access function during follow-up was determined per centers’ usual protocols; reintervention was clinically driven. The primary efficacy outcome assessment was done at 6 months, and the safety assessment was done within 30 days of the procedure. Prespecified secondary end points included assessment of postintervention target lesion primary patency and access circuit primary patency at 6 months.ResultsThe 180-day end point was not met with target lesion primary patency (71%±4% for the drug-coated balloon and 63%±4% for control; P=0.06), representing a difference of 8%±6% (95% confidence interval, −3% to 20%). Access circuit primary patency did not differ between groups. Interventions to maintain target lesion patency were fewer for the drug-coated balloon at 6 months (0.31 versus 0.44 per patient; P=0.03). The primary safety noninferiority end point was met and did not differ between groups (P=0.002).ConclusionsPaclitaxel-coated balloon–assisted angioplasty did not meet the primary effectiveness end point at 180 days compared with conventional angioplasty. Both arms showed equivalent safety (ClinicalTrials.gov number NCT02440022).