Gdzie leżał starożytny Strydon? Przegląd najważniejszych hipotez jego lokalizacji

Pierwsze próby lokalizacji Strydonu Hieronima w XVII wieku oparte były na podobieństwach w brzmieniu nazw niektórych dzisiejszych miejscowości z antycznym Strydonem oraz uwarunkowane bardziej lokalnym patriotyzmem niż rygorem naukowym. W ten sposób utożsamiano Strydon ze Zdrinja/Sdringa w Istrii, z Zrin w Medumurje w Panonii albo ze Strigovo w Dalmacji. Frane Bulić opierając się na opisie Hieronima z De viris illustribus zaproponował Grahovo, ale ta hipoteza została przez większość badaczy odrzucona. Najbardziej przekonująca okazała się hipoteza Mate Suića według której Strydon leżał w Dalmacji, a konkretnie w Liburni, zaś w sensie administracji państwowej i kościelnej przynależał do miasta Tarsatica, dzisiejsza Rjeka w Chorwacji. Najnowsza hipoteza Lujo Magnetića, który proponuje postrzegać pogranicze, o którym wspomina Hieronim jako pogranicze między Dalmacją a Panonia Secunda, czyli na terenie dzisiejszej Bośni-Hercegowiny, na linii powyżej Bania-Luka – Doboj nie przekonuje.

How Much Is Enough in the Monk’s Tale?

This chapter unpacks a problem in writing the lives of powerful men: how can individual people be extracted from the kinds of physical dependency that characterize life within time? In Petrarch’s De viris illustribus, great men are shown to consume both matter and people around them. Boccaccio’s De casibus virorum illustrium explores the implications of such dependency, depicting powerful men who try, and fail, to police the boundaries of their bodies and lives. Chaucer picks up this dynamic as he models the Monk’s Tale on the De casibus, and he explores other kinds of dependency as well. Indeed, in the Monk’s Tale, texts emerge as dependent upon their readers’ time and attention to help bring their form into being.

Boccaccio erudito e il prologo del De viris illustribus petrarchesco

Giovanni Boccaccio used prologues and epilogues of his Latin works to discuss relevant topics such as the finding of reliable sources or the dissamination of the knowledge. Francesco Petrarca faced the same issues when he wrote his scholarly and historical works. This paper aims at enlightening the intertextuality between prologues and epilogues of Boccaccio’s Genealogia and De montibus and the prologue of Petrarca’s De viris illustribus, showing that the formers were probably inspired by the latter.

Editionen

Ps. Aurelius Victor: De viris illustribus urbis Romae. Die berühmten Männer der Stadt Rom (Ulrich Lambrecht) Palladius: Das Bauernjahr (Ulrich Lambrecht) Peter Winzen (Hg.): Friedrich Wilhelm von Loebell. Erinnerungen an die ausgehende Kaiserzeit und politischer Schriftwechsel (James Stone) Volker Michels (Hg.): „Ich bin ein Mensch des Werdens und der Wandlungen.“ Hermann Hesse (Horst Pütz) Antje Neumann (Hg.): Harry Graf Kessler – Henry van de Velde. Der Briefwechsel (Ulf Morgenstern) Wassili Stepanowitsch Christoforow, Wladimir Gennadjewitsch Makarow, Matthias Uhl (Hg.): Verhört. Die Befragung deutscher Generale und Offiziere durch die sowjetischen Geheimdienste (1945-1952) (Ludger Tewes) Henrik Bispinck (Bearb.): Die DDR im Blick der Stasi 1956. Die geheimen Berichte an die SED-Führung (Helmut Grieser)

Dorandis neue Ausgabe von Diogenes Laertios

Dorandi hat eine hervorrangende Ausgabe von Diogenes Laertios aufgestellt. Der vorliegende Beitrag zeigt, dass das Antigraphon von BFP eine Majuskelhandschrift war, und dass die Excerpta Vaticana und Suidas aus derselben Überlieferung geschöpft haben. Es wird auch erwiesen, dass die Excerpta Vaticana den ps.-Hesychios (De viris illustribus) voraussetzen. Außerdem werden mehr als hundert neue Konjekturen vorgeschlagen.