The Evolution of Opera Performance from Scenographic Miracles to the Opera Productions of the Nineteenth Century

"The presentation of the book The Evolution of Opera Performance, from Scenographic Miracles to the Opera Productions of the 19th Century, offers a synthesis of our work as a musical theatre director. Our aim is to stimulate the public’s interest in the opera genre and opera staging, by revealing aspects in the history of opera performance(s), as they have been shaped, century after century, by following the gradual effort and the tireless passion of its creators. Our aims are also to illustrate the original charm and the infinite resources of this genre, which continues to delight the public at large and the knowledgeable even today. Keywords: opera performance, opera staging, liturgical drama, vernacular drama, secular drama, dramatic madrigal, intermedi, the Florentine Camerata, Claudio Monteverdi, comédies-ballets, tragédie en musique, semi-opera, opera seria, the comic opera, opera buffa, ópera comique, ballad opera, Singspiel, tonadilla, Wolfgang Amadeus Mozart "

Genologia i polityka. Swoistość „Cudu, czyli krakowiaków i górali” w horyzoncie gatunków operowych końca XVIII stulecia

Dotychczasowe badania genologiczne opery Cud, czyli Krakowiacy i Górale ograniczały się zasadniczo do stwierdzenia pokrewieństwa utworu z singspielem bądź opera-comique, ze względu na obecność dialogów mówionych. Nowe spojrzenie wprowadził ostatnio Adam Tomasz Kukla, wskazując na szczegółowe cechy opery łączące ją zarówno z dwoma wymienionymi gatunkami jak i operą buffa. Artykuł niniejszy podejmuję próbę przekroczenia ograniczeń dotychczasowych rozpoznań poprzez wnikliwsze uwzględnienie historycznego kontekstu genologicznego opery. W tym ujęciu kluczowe stają się dwa aspekty dzieła wykraczające poza krąg gatunków operowych uprawianych w stanisławowskiej Warszawie. Przyjęcie metodologii badań nad operą dialogową (Dialogoper) wypracowanych Thomasa Betzwiesera pozwala uchwycić nowatorstwo dzieła w zakresie łączenia numerów muzycznych z tekstem mówionym, wykraczające poza dominujące w środowisku warszawskim wpływy wiedeńskiego singspielu i opery buffa oraz dotychczasowa polską oryginalną twórczość operową, zbliżające się zaś raczej do pewnych koncepcji francuskich. Istotnie nowatorska – i znajdująca podówczas pewne paralele jedynie w francuskiej twórczości operowej doby rewolucji – okazuje się także dramaturgia scen chóralnych opery, ściśle wpisująca się w fenomen opisany przez Jamesa Parakilasa formułą „chór jako reprezentacja polityczna”. Oba spostrzeżenia, ujęte w kontekście historycznych okoliczności prapremiery i horyzontu oczekiwań ówczesnej publiczności, dają się połączyć na płaszczyźnie całościowej interpretacji wiążącej gatunkową nowatorskość utworu z zamierzonym oddziaływaniem społeczno-politycznym, to jest apelem powstańczym połączonym z radykalnymi ideami egalitarnej redefinicji wspólnoty narodowej. Kluczową rolę odegrała zmiana znaczenia pierwiastka ludowości, wysuniętego z początku jako czynnik konstytuujący dramatyczno-estetyczną spójność spektaklu w duchu baletowo-chóralnego divertissement, potem jednak zreinterpretowanego poprzez polityczną emancypację chóralnego podmiotu zbiorowego.

Ensemblebearbeitungen in der Opera buffa an den Wiener Theatern der 1760er Jahre

Der Beitrag behandelt an verschiedenen Beispielen (v.a. Niccolò Piccinni "La buona figliuola", "Le contadine bizzarre" sowie "Lo sposo burlato", Antonio Sacchini "La contadina in corte", Giuseppe Scolari "La cascina") die Bearbeitungspraxis am Wiener Burg- und Kärntnertortheater zur Zeit von Kaiserin Maria Theresia. Unter der Direktion des Opernkapellmeisters Florian Leopold Gassmann, der sich auf ein besonders hochklassiges Sängerkollektiv stützen konnte, kam es dort zu einer überdurchschnittlich intensiven Revision nicht nur von Arien, sondern auch von Ensembles. Dabei zeigen sich verschiedene Möglichkeiten des Vorgehens von der Hinzufügung oder Streichung einzelner Stimmen über die Einarbeitung von neuen musikalischen Abschnitten bis hin zur vollständigen Neukomposition eines Finaltextes.

14. The Violin in L’histoire Du Soldat – A Metaphor of the Soul

From 1909, Stravinsky manifested a keen interest in composing theatre music, as proves the many and various dedicated scores. Almost all of his large works, from the ballet The Firebird (1909-10) to the one-act opera buffa Mavra (1921-22), are written for the stage. Stravinsky thus worked most of the time with scenic presentations, with questions on movement, dance, gestures or scenic tableaus. He develops a particular theatrical instinct: his works have a good scenic orientation, and the correlation with modernism and the new currents in theatre aesthetics is more than obvious. Critics have already analysed and discussed the parallels with such contemporary theatrical concepts as by Bertold Brecht (1898-1956) or Vsevolod Meyerhold (1874-1940). After three great ballets, whose new conception by Stravinsky and Sergei Diaghilev (1872-1929) brought about a fundamental revolution in dance aesthetics, the composer crystallises his notion of incidental music. The aesthetics of L’Histoire du soldat, a work “to be read, played and danced”, is opposed to that of Richard Wagner (1813-83) and his Gesamtkunstwerk (a work blending various arts, a total work of art): a new artistic idea, frozen in gesture and movement, compressed, finding its concentrated expression. Stravinsky establishes a brilliant draft of the issues of Opera, to which he would from now on dedicate himself. Stravinsky’s theatre music reveals a tendency to introduce new concepts in the works written between Sacre du printemps and Pulcinella. A quick look at his stage works before and after L’histoire is necessary in order to fit it in his artistic view.

»Strafspiel« und satirische Stilmittel in musikdramatischen Gattungen des frühen 18. Jahrhunderts

The tendency of today’s historiography to portray early 18th-century Italian opera as a dichotomy between opera seria and opera buffa takes too little account of the existence of genera mixta. However, contemporary composers and authors sometimes referred to a tripartiton. In his treatise Der vollkommene Capellmeister (1739), Johann Mattheson distinguishes between tragedy, comedy and satire. His description of the melodies from a satirical opera is limited to the statement that they are “ridiculous, poseuristic and prickly”. This definition can be applied to the analysis of dramatic vocal works with the help of Gérard Genette’s category of “burlesque travesty” which describes the stylistic degradation of a tragic-heroic subject as a satirical function. This stylistic mixture is achieved by the use of specific musical devices, which are shown in this article on the basis of case studies on music by Francesco Bartolomeo Conti, Johann Sebastian Bach and Georg Friedrich Händel.

Information Encountering at the Opera: What Donizetti and Romani’s Opera Buffa L’elisir d’amore Can Teach Us About Pseudo-Serendipity in Human Information Behaviour

This study connects two purportedly unrelated disciplines: information studies and opera, by examining what can be learned about information encountering, and in particular on pseudo-serendipity in human information behaviour, through analysing selected scenes of the nineteenth century opera buffa L’elisir d’amore (“Elixir of love”). As part of the emergent “information studies in the arts” framework, the study uses a hermeneutic interpretation of the libretto through informational perspective and analysis of the musical treatment of the text. All choices and sense-making are subjective. Analysis of L’elisir d’amore’s first six scenes uncovers valuable descriptions and insights regarding information encountering within a nineteenth century south-west Europe temporal culture. Findings augment the current knowledge on pseudo-serendipity in human information behaviour, and provide a more profound understanding of this nonlinear information behaviour. Operatic works have not yet served the development of information studies. This study establishes that opera can be a meaningful scholastic source for developing information research and discourse. It provides both valuable insight, from an operatic angle, into information encountering in the context of a bygone era, and an original information-behavioural layer of analysis to the Italian opera L’elisir d’amore.

From Recycled Performances to Repertory

This chapter traces how often-performed canonic works did not emerge in London’s King’s Theatre until the end of the eighteenth century, seen in the special popularity of opera buffa. From its opening in 1704, the King’s Theatre offered only operas written and produced in Italy, and it was unusual for a piece to be kept on stage for more than five years. The piece that broke that rule was La buona figliuola, the setting by Niccolò Piccinni of Carlo Goldoni’s libretto on Samuel Richardson’s novel Pamela. First performed in Rome in 1760, the opera was given in London almost every year from 1766 to 1796, and ten other pieces in that genre also appeared unusually often. This chapter is paired with Jennifer Hall-Witt’s “Repertory opera and canonic sensibility at the London Opera, 1820–1860.”

"Echo w lesie" Józefa Elsnera i Wojciecha Pękalskiego – późny pogłos włoskiego intermezza na warszawskiej scenie narodowej?

Przedmiotem artykułu jest jednoaktowa opera Echo w lesie Józefa Elsnera z tekstem Wojciecha Pękalskiego, rozpatrywana w kluczu określenia gatunkowego „intermezzo” nadanego jej oryginalnie przez obu twórców, podobnie jak kilku innym – dziś zaginionym – utworom Elsnera powstałym w latach 1808–1810, w większości z myślą o małżeństwie aktorów-śpiewaków Janie Nepomucenie i Joannie Szczurowskich. Tło historyczne uzasadnia uznanie tego określenia za sygnalizujące intencje nawiązania dla włoskich intermezzów buffa z końca XVIII w.; pod tym kątem zanalizowane zostają fragmenty opisywanego utwóru, ujawniając zarówno treściowe powiązania z osiemnastowieczną opera buffa, obecność cech stylistycznych i technik kompozytorskich charakterystycznych dla tego obszaru repertuarowego, jak i typowych dla opery buffa elementów muzycznych aluzji, parodii i innego typu nawiązań intertekstualnych. Omówione zostają także kwestie zachowanych źródeł, tj. istotne odmienności zachodzące pomiędzy rękopisem libretta z 1808 r. a zachowanym odpisem partytury powstałym po 1835 roku. Różnice te, wespół z wnioskami z analizy utworu, wskazują raczej na to, iż znana nam postać utworu jest wersją pierwotną (i jedyną), choć hipotezy przeciwnej przy obecnym stanie wiedzy także nie da się odrzucić.