Factors predicting long-term outcomes of percutaneous angioplasty and stenting of the superior mesenteric artery for chronic mesenteric ischemia

Summary: Background: To analyse the long-term outcomes of percutaneous angioplasty and stenting of the superior mesenteric artery (SMA) in the treatment of chronic mesenteric ischemia (CMI), and to assess predictive factors for a better clinical outcome. Patients and methods: Retrospective analysis of 76 consecutive patients, treated percutaneously for CMI between January 1999 and January 2018 and followed up until the end of 2018. Patients’ pre-, peri- and post-interventional clinical and radiological data were gathered from the institutional electronic medical records. The Kaplan Meier method with log rank test or the Cox model were used to analyse overall survival; the cumulative incidence function with Pepe and Mori test or the Fine and Grey model were used to analyse relapse-free survival, considering death as a competing event. Results: Seventy-six consecutive patients with a mean age of 72 years were included in the study. Catheter-angiography revealed an ostial or non-ostial >90% stenosis in n=23 (29.7%) and n=53 (69.7%) of included patients, respectively. Immediate clinical success was achieved in n=68 (89.5%), and procedural complications were observed in n=13 (17.1%) patients. Long-term follow-up revealed relapse of symptoms in n=21 (28.8%) patients, and overall survival estimates are 81.8%, 57.0% and 28.2% after two, five and ten years of follow-up, respectively. A trend towards longer relapse-free survival was found in the circumferential stenosis group (78.2% at five years) compared with the non-circumferential stenosis group (55.5%) (P=0.063). Conclusions: Angioplasty and stenting of the SMA for CMI is relatively safe and effective despite a substantial number of patients experiencing clinical relapse over time. Patients with focal, circumferential stenosis might have longer relapse-free survival than patients with non-circumferential stenosis.

NOAC and Risk of Myocardial Infarction in Patients with AF with/without PCI: a Meta-Analysis

Aim: The aim was to assess the risk of Myocardial Infarction (MI) and MACE during non-vitamin K antagonist therapy (NOAC) compared to warfarin in patients with Atrial Fibrillation (AF) both treated and not treated with Percutaneous Angioplasty (PCI). Methods and Results: Eight randomized clinical trials with a total of 81,943 patients were selected by a systematic search. Dabigatran compared to warfarin significantly increased the risk of MI (RR 1.38, 95% CI: 1.14-1.67), while the FXa inhibitors effect did not differ significantly from warfarin (RR 0.96, 95% CI: 0.86- 1.09). The comparison of relative risks between analyzed subgroups (dabigatran vs. FXa inhibitors) showed a significant difference (Chi²=9.51, df=1, p=0.002). In a network meta-analysis, dabigatran 110mg b.i.d. increased the risk of MI compared to warfarin, apixaban, edoxaban and rivaroxaban. Dabigatran 150mg b.i.d. increased the risk of MI compared to warfarin, apixaban, and rivaroxaban. We estimated the treatment ranking of the best therapy for MI prevention in patients with AF treated with PCI. Rivaroxaban had a 90% probability of being ranked the best therapy for MI prevention, whereas dabigatran 110mg had an 8.2% probability. Dabigatran 150mg was the most effective in stroke prevention (-94% probability). Conclusion: Each NOAC is associated with different risk of MI. Furthermore, FXa inhibitors should be considered as the first line NOACs in patients with AF and coronary artery disease.

Accordion effect: A red herring during percutaneous angioplasty of arteriovenous dialysis access

Accordion or concertina effect is the angiographic appearance of pseudostenosis caused by interaction of a stiff guidewire with a tortuous vessel during endovascular procedures. This phenomenon may often mislead the interventionist into performing unnecessary and potentially harmful procedures in a bid to treat the ‘stenotic’ lesion. The resolution of ‘stenosis’ on withdrawal of the guidewire clinches the diagnosis. While well described in coronary vessels, the occurrence of this phenomenon in arteriovenous fistula or graft has not been reported. We describe a case of accordion effect observed during endovascular intervention for arteriovenous graft salvage.

The role of percutaneous angioplasty in the management of chronic lower limb ulcers of arterial aetiology

Πραγματοποιήθηκε μία μονοκεντρική προοπτική μελέτη παρατήρησης, στην οποία συμπεριελήφθησαν οι ασθενείς που παρουσίασαν ισχαιμικά έλκη κάτω άκρων την περίοδο μεταξύ Ιουνίου 2009 και Ιουνίου 2015. Κριτήρια επιλογής ήταν Σφυροβραχιόνιος Δείκτης (ΣΒΔ) <0,9 ή Δακτυλοβραχιόνιος Δείκτης (ΔΒΔ) <0,7, σε περίπτωση ασυμπίεστων κνημιαίων αγγείων στα σφυρά. Κριτήρια αποκλεισμού ήταν: άρνηση συμμετοχής, άρνηση ενδαγγειακής θεραπείας, απόλυτη αντένδειξη για χρήση ενδοφλεβίου σκιαγραφικού κατά την κρίση του ερευνητή, μη-ελεγχόμενο πρόβλημα πήξεως, άρνηση ή αδυναμία συγκατάθεσης ή επανόδου για επανεξέταση. Η επαναγγείωση πραγματοποιήθηκε ενδαγγειακά όποτε ήταν δυνατόν, κατόπιν της αρχικής εκτίμησης σε όλους τους ασθενείς. Επιπρόσθετα, αποκλείσθηκαν επίσης οι ασθενείς στους οποίους η χειρουργική επαναγγείωση θεωρήθηκε πρώτης γραμμής θεραπεία. Κατά την διάρκεια της περιόδου της μελέτης εξετάσθηκαν 225 ασθενείς με ισχαιμικά έλκη κάτω άκρων. Από αυτούς, 12 ασθενείς αποκλείσθηκαν λόγω διαφόρων αντενδείξεων ενδαγγειακής θεραπείας. Από τους υπόλοιπους 213 ασθενείς, οι 52 είχαν εξαιρετικά απρόσφορη κατανομή, βλαβών για ενδαγγειακή θεραπεία, κατά την εκτίμηση της θεραπευτικής ομάδας, αφήνοντας 161 ασθενείς (76%) οι οποίοι ακολούθησαν ενδαγγειακή θεραπεία. επιπλέον, 17 ασθενείς δεν εμφανίστηκαν στους επανελέγχους και δεν έφθασαν κάποιο τελικό σημείο της μελέτης. Τελικά, 144 ασθενείς μελετήθηκαν, οι 102 εκ των οποίων (71%) παρακολουθήθηκαν για πάνω από 24 μήνες. Τα δεδομένα μας υποστηρίζουν την τεχνική και κλινική επιτυχία της αγγειοπλαστικής στην αντιμετώπιση των ισχαιμικών ελκών των κάτω άκρων, με υψηλά ποσοστά επιτυχίας και διάσωσης μέλους. Η αγγειοπλαστική ήταν τεχνικά επιτυχής και πρόσφορη σε σχεδόν όλους τους ασθενείς με μόνο μία μειονότητα περιπτώσεων απρόσφορη για διαδερμικές τεχνικές λόγω εκτεταμένης και πολύπλοκης κατανομής αθηρωματικών αλλοιώσεων. Μία άλλη σημαντική πτυχή της μελέτης μας ήταν ότι οι περισσότερες βλάβες των ασθενών μας ταξινομήθηκαν ως TASC II τύπου C και D, με 98% και 95% τεχνική επιτυχία αντίστοιχα, ενδεικτικό ότι οι ενδαγγειακές τεχνικές δύναται να πραγματοποιηθούν σε ασθενείς στους οποίους παλαιότερα συνιστάτο χειρουργική θεραπεία.