scholarly journals La voz de dios o la muerte del hombre en Mayo de 1968. A propósito de dos cortometrajes de Bernardo Bertolucci y Pier Paolo Pasolini

2017 ◽  
Vol 24 (0) ◽  
Author(s):  
Javier Suárez
Keyword(s):  
Pier Paolo Pasolini ◽  
Bernardo Bertolucci

From dialogue writer to screenwriter: Pier Paolo Pasolini at work for Federico Fellini

2019 ◽  
Vol 10 (3) ◽  
pp. 323-337 ◽  
Author(s):  
Claudia Romanelli
Keyword(s):  
Italian Cinema ◽  
Pier Paolo Pasolini ◽  
Critical Attention ◽  
Federico Fellini ◽  
Lasting Impression ◽  
Bernardo Bertolucci

Pier Paolo Pasolini was a poet, novelist, essayist and filmmaker who also worked as a screenwriter for some of the most important Italian directors including Mario Soldati, Mauro Bolognini and Bernardo Bertolucci, to name a few. While Pasolini’s poems, novels and films are widely studied, his work as a screenwriter has not attracted much critical attention. This is partly because Pasolini tended to collaborate with directors whose artistic tastes were very different from his own, making it difficult to understand what he could possibly bring to the films on which he worked. The fact that he took his first steps in the screenwriting teams for which Italian cinema was famous has also contributed to downplay his screenwriting activity. One such example is his contribution to Federico Fellini’s screenplays. Fellini first approached Pasolini because he wished to revise the dialogue in Le notti di Cabiria, which he thought lacked the authentic feel of the language spoken in the Roman slums where the film took place. Although critics have always assumed that Fellini discarded Pasolini’s revisions to his scripts, archival sources tell a different story, revealing Pasolini’s key contribution to Fellini’s work and his eagerness to leave a lasting impression on it.

A Conversation with Bernardo Bertolucci

1966 ◽  
Vol 20 (1) ◽  
pp. 39-44 ◽  
Author(s):  
John Bragin ◽  
Bernardo Bertolucci
Keyword(s):  
Bernardo Bertolucci

: The Last Emperor . Bernardo Bertolucci, Jeremy Thomas.

1988 ◽  
Vol 42 (2) ◽  
pp. 47-52
Author(s):  
Fatimah Tobing Rony
Keyword(s):  
Bernardo Bertolucci

Review: The Tragedy of a Ridiculous Man by Bernardo Bertolucci

1984 ◽  
Vol 37 (3) ◽  
pp. 57-63
Author(s):  
Brooke Jacobson
Keyword(s):  
Bernardo Bertolucci

Le mythe de Medee dans la litterature europeenne du XXe siecle

2014 ◽  
Author(s):  
Μαρίνα Παππά
Keyword(s):  
Roland Barthes ◽  
Christa Wolf ◽  
Pier Paolo Pasolini ◽  
Dario Fo ◽  
Jean Anouilh ◽  
Heiner Müller

Αντικείμενο της έρευνας αποτελεί ο μύθος της Μήδειας στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία τον εικοστό αιώνα. Εξετάστηκαν από το πρωτότυπο έργα από έξι λογοτεχνίες (ελληνική, γαλλική, ιταλική, γερμανική, ισπανική και αγγλική). Πιο συγκεκριμένα τα έργα: Μedea του T.S. Moore, Médée de Jean Anouilh, Medea la encantadora του Jose Bergamin, Medea του Pier Paolo Pasolini, Medea των Franca Rame και Dario Fo, Medea Stimmen της Christa Wolf, Medeamaterial του Heiner Muller, η Άλλη Μήδεια του Βασίλη Μπουντούρη, Μήδεια του Μποστ, Μήδεια του Βασίλη Γκορογιάννη, Η Μήδεια ο Κούρδος και τα Σφηνάκια του Βασίλη Μπουντούρη, Η Μεγάλη Χίμαιρα του Μ. Καραγάτση και Medea 55 της Elena Soriano.Προτείνουμε μια πολλαπλή ανάγνωση του μύθου της Μήδειας εξετάζοντας τις διαφορετικές τάσεις όπως παρουσιάζονται μέσα από τα έργα αλλά και τα κοινά στοιχεία του μύθου στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία. Εξετάζουμε εάν πρόκειται για μύθο ή σύμβολο του ξένου, του καταπιεσμένου. Αρχικά εξετάζονται οι έννοιες του μύθου, του θέματος και του λογοτεχνικού μύθου, του συμβόλου καθώς επίσης και οι έννοιες του μυθεύματος και του μετασχηματισμού του μύθου. Μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα η προσέγγιση των G. Durand και Roland Barthes προκειμένου να παρουσιαστούν οι μεταβολές του μύθου στον άξονα της συγχρονίας και τις διαχρονίας και να μελετηθεί ο μύθος στο σύγχρονο κοινωνικό ιστορικό πλαίσιο. Στο δεύτερο κεφάλαιο αναλύονται γλωσσολογικά τα έργα μέσα από την θεωρία της énonciation ώστε να εξετασθούν οι διαφορετικοί τρόποι έκφρασης (μυθιστόρημα, παρωδία, θέατρο) μέσω των οποίων οι συγγραφείς παρουσιάζουν το μύθο της Μήδειας. Εν συνεχεία, στο τρίτο κεφάλαιο αναλύονται τα έργα με βάση τα τέσσερα κύρια μυθεύματα (η Μήδεια ερωτεύεται τον Ιάσονα, ο Ιάσονας εγκαταλείπει τη Μήδεια και η Μήδεια αποφασίζει να εκδικηθεί και σκοτώνει τα παιδιά) και διαπιστώνεται ότι προς το τέλος του εικοστού αιώνα σε έργα όπως τα Medea Stimmen, Η άλλη Μήδεια και Η Μήδεια ο Κούρδος και τα Σφηνάκια, υπάρχει η τάση απενοχοποίησης της Μήδειας απορρίπτοντας τις εκδοχές του Ευριπίδη και του Σενέκα. Επίσης συχνά η τάση απενοχοποίησης της Μήδειας εντάσσεται στα πλαίσια του φεμινισμού ή της απόστασης μεταξύ των χωρών της Ανατολικής και της Δυτικής Ευρώπης. Στο τέταρτο κεφάλαιο εξετάζονται ζητήματα διακειμενικότητας με βάση την προσέγγιση του G.Genette σε συνδυασμό με τις προσεγγίσεις των G. Durand και P. Brunel προκειμένου να αναδειχθεί ο διάλογος των σύγχρονων έργων με τα έργα των Ευριπίδη και Σενέκα. Ο λογοτεχνικός μύθος της Μήδειας ερμηνεύεται εκ νέου προκειμένου να δημιουργηθεί ένα είδος πάζλ του μύθου, ένα αρνητικό του πορτραίτου της Μήδειας. Ο μύθος της Μήδειας μετασχηματίζεται αποκρυσταλλώνοντας στοιχεία των κοινωνικών και πολιτικών συνθηκών του εικοστού αιώνα. Μέσω της μεταμοντέρνας παρωδίας ή μίμησης ο μύθος αποκτά νέα ερείσματα στη σύγχρονη ευρωπαϊκή λογοτεχνία. Η πολλαπλή ανάλυση των έργων, γλωσσολογική, ανά λογοτεχνικό είδος αλλά και η ανάλυση της θεματολογίας μας βοηθούν να διαπιστώσουμε ότι στη σύγχρονη λογοτεχνία η Μήδεια είναι σύμβολο της δυστυχίας, της ζήλειας, της γυναικείας ψυχολογίας, της εκδίκησης, του ξένου. Η Μήδεια αποτελεί αντανάκλαση των σύγχρονων κοινωνικο- ιστορικών μεταβολών στην Ευρώπη αλλά ταυτόχρονα και μια οικεία μορφή η οποία αναδεικνύει τα στοιχεία τα οποία ταλανίζουν τον σύγχρονο άνθρωπο.

scholarly journals O cinema moderno segundo Pasolini

1993 ◽  
Vol 1 (1) ◽  
pp. 101
Author(s):  
Ismail Xavier
Keyword(s):  
Pier Paolo Pasolini

O artigo tece comentários sobre Pier Paolo Pasolini como teórico do cinema e focaliza, em particular, a concepção que o cineasta elaborou do cinema moderno em seus textos dos anos 60, especialmente em "Observações sobre o plano-sequência" e "Cinema de poesia". São ai discutidas noções como a de "cinema de poesia" e "subjetiva indireta livre", bem como a oposição entre plano-sequência e montagem, quando esta se apresenta, na formulação de Pasolini, omo metáfora da morte.

scholarly journals Pasolini (1958), Viaggio per Roma e dintorni: suburbios, cine y cartografía

ZARCH ◽  
2020 ◽  
pp. 144-159
Author(s):  
Ana Del Cid Mendoza
Keyword(s):  
Pier Paolo Pasolini

Pier Paolo Pasolini convirtió el hábitat del subproletariado romano de los años 50 y 60 en un argumento central de su obra. Su variada y amplia producción –no solo sus películas y guiones o sus novelas y poemas, sino también sus entrevistas y artículos– merece ser considerada parte de una historia de Roma interdisciplinar, abierta y articulada (como la propia dinámica pasoliniana). De acuerdo con ello, el presente trabajo aborda un análisis del Viaggio per Roma e dintorni (1958), un artículo que Pasolini escribió para la revista Vie Nuove, repetidamente relegado a segundo plano a pesar de ser uno de los escritos más claros y descriptivos del autor acerca de esa otra Roma marginal que conocía de primera mano. El trabajo concluye con una serie de composiciones cartográficas en las que texto, cine y forma urbana se imbrican para visualizar aquella ciudad “desconocida para el turista, ignorada por el biempensante, inexistente en los planos”.

Sign in / Sign up

Export Citation Format

Share Document