Η αλληλεπίδραση των ενδογενών ρετροϊών και της μεταγωγικής οδού των ιντερφερονών με την υπομεθυλιωτική θεραπεία στα Μυελοδυσπλαστικά Σύνδρομα.
Τα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα (ΜΔΣ) και η οξεία μυελογενής λευχαιμία (ΟΜΛ) χαρακτηρίζονται από μη φυσιολογικά πρότυπα μεθυλίωσης του DNA, τα οποία συμβάλλουν στη παθοφυσιολογία της νόσου, με αποτέλεσμα τη μη φυσιολογική επιγενετική καταστολή και διαφοροποίηση των αιμοποιητικών βλαστικών κυττάρων του μυελού των οστών (HSCs). Οι υπομεθυλιωτικοί παράγοντες (ΥΜΠ), οι οποία αντιστρέφουν αυτή την επιγενετική καταστολή, όπως είναι η 5-αζακυτιδίνη (AZA) και η 5-αζα-2'-δεοξυκυτιδίνη (DAC), παραμένουν η κύρια θεραπεία επιλογής για τους ασθενείς με ΜΔΣ υψηλού κινδύνου και ΟΜΛ. Παρόλο αυτά, ο ακριβής μηχανισμός δράσης των ΥΜΠ παραμένει αδιευκρίνιστος, ενώ απουσιάσουν και προγνωστικοί παράγοντες απόκρισης στους ΥΜΠ. Πρόσφατα δεδομένα σε καρκινικές κυτταρικές σειρές δείχνουν ότι η επανενεργοποίηση ενδογενών ρετροϊικών στοιχείων και η επακόλουθη επαγωγή κυτταρικής ενδογενούς αντιϊικής απόκρισης ενδέχεται να αποτελούν το υπόβαθρο της αντικαρκινικής δραστηριότητας των ΥΜΠ. Χρησιμοποιώντας την τεχνική RNA sequencing (RNA-seq), πραγματοποιήθηκε σύγκριση των επιπέδων μεταγραφής των ενδογενών ρετροϊικών στοιχείων σε HSC απομονωμένα από το μυελό των οστών ασθενών με ΜΔΣ και χρόνιας μυελομονοκυτταρική λευχαιμία (CMML) πριν και μετά τη θεραπεία με AZA και σε HSC μυελού των οστών προερχόμενα από υγιείς δότες και ασθενείς με πρωτοπαθή ΟΜΛ. Σε συμφωνία και με προηγούμενες βιβλιογραφικές αναφορές, διαπιστώθηκε ότι η θεραπεία με ΑZA αύξησε τη μεταγραφή των ενδογενών ρετροϊικών στοιχείων. Ωστόσο, η αύξηση αυτή δε συσχετίστηκε με το αποτέλεσμα της θεραπείας με ΑΖΑ, καθώς παρατηρήθηκε τόσο στους αποκρινόμενους όσο καις τους μη αποκρινόμενους ασθενείς. Η παρατήρηση αυτή επιβεβαιώθηκε και με τη τεχνική της de novo συναρμολόγησης του μεταγραφώματος, αποκαλύπτοντας ότι οι, αποκρινόμενοι στην ΑΖΑ, ενδογενείς ρετροϊοί δεν αποτελούν καθοριστικό παράγοντα για το αποτέλεσμα της θεραπείας με ΥΜΠ. Επίσης, παρατηρήθηκε έλλειψη επαγωγής μίας αντιϊικής απόκρισης των ιντερφερονών η οποία να σχετίζεται με την απόκριση στη θεραπεία με ΑΖΑ. Αντίθετα, αποκαλύφθηκε ότι η προθεραπευτική έκφραση και η διαδικασία του εναλλακτικού ματίσματος συγκεκριμένων, αναπτυξιακά ρυθμιζόμενων, γονιδίων μπορεί να αποτελούν προγνωστικούς παράγοντες για την ανταπόκριση των ασθενών με ΜΔΣ και CMML-ΙΙ στη θεραπεία με AZA. Συμπερασματικά, η παρούσα διδακτορική διατριβή αναδεικνύει τη μη συμμετοχή των ενδογενών ρετροϊικών στοιχείων στην αποτελεσματικότητα δράσης των ΥΜΠ. Προσδιορίζει ταυτόχρονα τις αναπτυξιακά ρυθμιζόμενες μεταγραφικές υπογραφές συγκεκριμένων γονιδίων, που είτε κωδικοποιούν την αντίστοιχη πρωτεΐνη είτε όχι, ως συσχετίζομενα με μια ευνοϊκή ανταπόκριση των ασθενών με ΜΔΣ και CMML-ΙΙ στη θεραπεία με AZA, προσφέροντας νέους υποψηφίους δείκτες για περαιτέρω αξιολόγηση.