Αξιολόγηση οργανικών βλαβών μετά από ενδονοσοκομειακή καρδιακή ανακοπή
Σκοπός: Η χαμηλή δόση στεροειδών μπορεί να φανεί ωφέλιμη σε βαρέως πάσχοντες ασθενείς με σηπτική καταπληξία. Οι ασθενείς με καρδιακή ανακοπή είναι επηρρεπείς σε νοσοκομειακές λοιμώξεις, οι οποίες συμβάλλουν στη μετά την αναζωογώνηση θνησιμότητα. Υποθέσαμε ότι στρες-δόση στεροειδών κατά τη διάρκεια και/ή μετά την ανάταξη μπορεί να συσχετίζεται με μειωμένο κίνδυνο θανάτου εξ αιτίας μετά της ανακοπής λοιμώξεων που οδηγούν σε σηπτική καταπληξία. Μέθοδοι: Διεξάγαμε μια επανανάλυση [cumulative incidence competing risks (CICR)] στοιχείων από 2 προηγούμενες, τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες. Οι μελέτες αυτές αξιολογούσαν τη βαζοπρεσσίνη, τα στεροειδή και την επινεφρίνη [vasopressin, steroids, and epinephrine (VSE)] κατά τη διάρκεια της αναζωογώνησης και τη στρες-δόση στεροειδών μετά την αναζωογώνηση σε ασθενείς που είχαν υποστεί ενδονοσοκομειακή ανακοπή. Στις πρωτογενείς αναλύσεις, οι ασθενείς με μετά την ανάταξη καταπληξία χωρίστηκαν σε μια ομάδα που έλαβε Στεροειδή (n=118) ή στην ομάδα Μη Στεροειδή (n=73) , σύμφωνα με την αρχή «as treated». Εφαρμόσαμε CICR Cox ανάλυση παλινδρόμησης ώστε να καθορίσουμε σχετικές με την αιτία αναλογίες κινδύνου [cause-specific hazard ratios (CSHRs)] για προκαθορισμένους προγνωστικούς παράγοντες μοιραίας σηπτικής καταπληξίας (πρωτογενής έκβαση), θάνατο από μη λοιμώδη αίτια και πτωχή ενδονοσοκομειακή έκβαση outcome (cerebral performance category score ≥3). Στις αναλύσεις ευαισθησίας, τα δεδομένα επεξεργάστηκαν σύμφωνα με την αρχή intention-to-treat (ITT) (ομάδα VSE, n=103; Ομάδα ελέγχου, n=88). Αποτελέσματα: Η μοιραία σηπτική καταπληξία ήταν λιγότερο πιθανή στην ομάδα Στεροειδή έναντι στην ομάδα Μη Στεροειδή [CSHR, 0.40, 95% confidence interval (CI), 0.20-0.82; p=0.012]. Ο θάνατος από μη λοιμώδη αίτια και η πτωχή ενδονοσοκομειακή έκβαση προβλέφθηκαν από την ομάδα και από τη σχετιζόμενη με την αναζωογώνηση δόση διττανθρακικών. Τα αποτελέσματα της ανάλυσης ΙΤΤ για τη μοιραία σηπτική καταπληξία και την πτωχή ενδονοσοκομειακή έκβαση ήταν παρόμοια. Η ομάδα Στεροειδή σε σχέση με την ομάδα ΜηΣτεροειδή είχε περισσότερες ημέρες ελεύθερες οργανικής ανεπάρκειας και εκτός αναπνευστήρα, καθώς και χωρίς επεισόδια υπεργλυκαιμίας/ χρήσης ινσουλίνης. Συμπέρασμα: Σε αυτήν την επανανάλυση, η στρες-δόση στεροειδών συσχετίστηκε με χαμηλότερο κίνδυνο μετά την αναζωογώνηση μοιραίας σηπτικής καταπληξίας. Η απόδειξη της αιτιότητας απαιτεί επιβεβαιώση από μελλοντικές τυχαιοποιημένες μελέτες.