scholarly journals H επίδραση του δεσφλουρανίου στην ηπατική λειτουργία

2014 ◽  
Author(s):  
Γεώργιος Μιχαλόπουλος
Keyword(s):  
Liver Injury ◽  
T Test ◽  
Glutathione S Transferase ◽  
Drug Induced ◽  
Exact Test ◽  
Drug Induced Liver Injury ◽  
Fisher's Exact Test ◽  
Fisher’S Exact Test ◽  
Student’S T ◽  
Student’S T Test

ΕισαγωγήΤα πτητικά αναισθητικά και κυρίως το αλοθάνιο, έχουν ενοχοποιηθεί για τη πρόκληση φαρμακευτικά επαγόμενης ηπατικής βλάβης (drug-induced liver injury, DILI). Ως κυριότερος υπεύθυνος μηχανισμός θεωρείται μία αντίδραση υπερευαισθησίας οφειλόμενη στη παραγωγή συμπλόκων μεταξύ του τριφθοροοξικού χλωριδίου και εγγενών πρωτεϊνών κατά τη διάρκεια μεταβολισμού των πτητικών αναισθητικών μέσω του κυττοχρώματος P4502E1 (CYP2E1). Οι πρωτεΐνες αυτές δρουν ως νεοαντιγόνα οδηγώντας στη παραγωγή αυτοαντισωμάτων έναντι του ηπατικού ιστού. Το πτητικό αναισθητικό δεσφλουράνιο παρουσιάζει ιδιαίτερα χαμηλό ποσοστό μεταβολισμού μέσω του CYP2E1, έχουν όμως αναφερθεί αρκετές περιπτώσεις ηπατοτοξικότητας μετά από έκθεση σε αυτό. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση της πιθανής παραγωγής ή μεταβολής των επιπέδων των CYP2E1 IgG4 αυτοαντισωμάτων σε συνδυασμό με άλλους βιοχημικούς δείκτες της ηπατικής λειτουργίας, σε ασθενείς που έλαβαν γενική αναισθησία με δεσφλουράνιο.ΜέθοδοςΜελετήθηκαν 40 ενήλικες ασθενείς που έλαβαν γενική αναισθησία με δεσφλουράνιο για την επιτέλεση προγραμματισμένης χειρουργικής επέμβασης. Προεγχειρητικά καθώς και 96 ώρες μετεγχειρητικά, έγιναν μετρήσεις της alpha-glutathione-S-transferase (aGST) και των αντισωμάτων CYP2E1 IgG4, καθώς επίσης και μετρήσεις των παρακάτω: γενική αίματος, χρόνος προθρομβίνης (ΡΤ), χρόνος ενεργοποιημένης μερικής. θρομβοπλαστίνης (aPTT), διεθνής ομαλοποιημένη αναλογία (INR) ασπαρτική αμινοτρανσφεράση (AST), αλανινική αμινοτρανσφεράση (ALT), γ-γλουταμυλ-τρανσφεράση (γ-GT), αλκαλική φωσφατάση (ALP), ολικές πρωτεΐνες ορού, λευκωματίνη και χολερυθρίνη (άμεση/έμμεση). Οκτώ ασθενείς οι οποίοι έλαβαν περιοχική αναισθησία για προγραμματισμένη χειρουργική επέμβαση μελετήθηκαν επίσης ως προς τις ίδιες παραμέτρους με στόχο τη βαθμονόμηση της μεθοδολογίας. Εφαρμόσθηκαν οι δοκιμασίες Student’s t test, Mann-Whitney U test και Fisher’s exact test αμφίδρομα για τη σύγκριση των μεταβλητών, με επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας p<05.ΑποτελέσματαΔεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά σε καμία από τις βασικές δοκιμασίες της ηπατικής λειτουργίας (SGOT, SGPT, γGT, χολερυθρίνης, INR), καθώς και στα επίπεδα της aGST και των CYP2E1 IgG4 πριν και μετά την έκθεση στο δεσφλουράνιο. Μετά από το διαχωρισμό των ασθενών σε δύο υποομάδες, ανάλογα με την προηγηθείσα ή μη έκθεση σε γενική αναισθησία, επίσης δεν βρέθηκε σημαντική διαφορά στις διάμεσες τιμές των επιπέδων CYP2E1 πριν και 96 ώρες μετά την αναισθησία (p=0,099 και p=0,051 αντίστοιχα). Επίσης, δεν παρατηρήθηκε σημαντική διαφορά όσον αφορά τις τιμές της aGST μεταξύ των δύο υποομάδων (p>0,1). Κανένας από τους ασθενείς της μελέτης δεν παρουσίασε κλινικές ή εργαστηριακές εκδηλώσεις ηπατοτοξικότητας,ΣυμπέρασμαΔεν παρατηρήθηκε σημαντική διαφορά ως προς τα επίπεδα CYP2E1 ΙgG4 και aGST μετά την έκθεση στο δεσφλουράνιο. Απαιτείται περαιτέρω διερεύνηση του ρόλου των CYP2E1 IgG4 στη παθογένεια της πρόκλησης φαρμακευτικά επαγόμενης ηπατικής βλάβης από αλογονωμένα πτητικά αναισθητικά, ιδιαίτερα σε ασθενείς με πολλαπλή έκθεση σε αυτά.

Commonly used measures and statistical tests.

2021 ◽  
pp. 103-118
Author(s):  
Donald L. J. Quicke ◽  
Buntika A. Butcher ◽  
Rachel A. Kruft Welton
Keyword(s):  
Statistical Tests ◽  
T Test ◽  
Exact Test ◽  
Fisher's Exact Test ◽  
Fisher’S Exact Test ◽  
Chi Squared ◽  
Student’S T ◽  
Student’S T Test

Abstract There are a number of statistical tests that are frequently used, even by non-specialists. This chapter will cover tests such as Chi-squared, Fisher's exact test, Mann-Whitney U and several variations of the Student's t-test, amongst others.

scholarly journals Ανοσολογική διερεύνηση των παιδιών με κοιλιοκάκη

2014 ◽  
Author(s):  
Μαρουδιά Κρίνη
Keyword(s):  
Logistic Regression ◽  
T Test ◽  
Odds Ratios ◽  
Chi Square ◽  
Exact Test ◽  
Fisher's Exact Test ◽  
Fisher’S Exact Test ◽  
Chi Square Test ◽  
Student’S T ◽  
Student’S T Test

Σκοπός της παρούσας διδακτορικής διατριβής ήταν να διερευνήσει την κατανομή των HLA-DRB1, DQA1 και DQB1 αλληλομόρφων γονιδίων, των απλοτύπων και γονοτύπων στον ελληνικό παιδιατρικό πληθυσμό με κοιλιοκάκη, σε σύγκριση με τους υγιείς μάρτυρες, και να αξιολογήσει την επίδραση των HLA τάξης ΙΙ γονιδίων στην επιδεκτικότητα της νόσου. Παράλληλα, αναζητήθηκαν συσχετίσεις του HLA-γενετικού υποστρώματος των ασθενών με τα κλινικά, επιδημιολογικά, ορολογικά και ιστολογικά χαρακτηριστικά της νόσου.Μελετήθηκαν 118 παιδιά με κοιλιοκάκη ελληνικής καταγωγής. Oι συμπτωματικοί ασθενείς ταξινομήθηκαν σε 3 ομάδες ως εξής: ομάδα Α = DQB1*02 ομοζυγώτες, ομάδα Β = DQB1*02 ετεροζυγώτες και ομάδα Γ = DQB1*02 αρνητικοί ασθενείς. Ως ομάδα ελέγχου, για τη σύγκριση των αποτελεσμάτων της HLA τυποποίησης των ασθενών, χρησίμευσε η HLA τυποποίηση 120 υγιών ατόμων, δοτών αίματος και μυελού των οστών, μη συγγενών μεταξύ τους, ελληνικής καταγωγής και εθνικότητας. Η γονιδιακή HLA τυποποίηση πραγματοποιήθηκε με τις μεθόδους PCR-SSP και PCR-SSO. Η στατιστική ανάλυση περιελάμβανε τα Pearson’s Chi-Square test, Fisher’s exact test, Student’s t-test, Mann-Whitney και Kruskal-Wallis test. Ο βαθμός τη σχέσης ελέγχθηκε με ακριβή λογιστική παλινδρόμηση (exact logistic regression) και παρουσιάστηκε ως λόγος σχετικών πιθανοτήτων (odds ratios, OR). Tα αποτελέσματα έδειξαν στατιστικά αυξημένη συχνότητα των HLA-DQB1*02:01, DQB1*02:02, DQA1*02:01, DQA1*05:01, DRB1*03 και DRB1*07 και στατιστικά μειωμένη συχνότητα των HLA-DQB1*03:01, DQB1*05:01, DQB1*05:02, DQA1*01:01, DQA1*01:02, DQA1*01:04, DQA1*05:05, DRB1*01 και DRB1*16 στους ασθενείς σε σύγκριση με τους υγιείς μάρτυρες. Σε επίπεδο απλοτύπων, ο κύριος συσχετιζόμενος με την κοιλιοκάκη απλότυπος ήταν ο DR3-DQ2 και ακολούθησε ο DR7-DQ2. Το 95,8% των ασθενών με κοιλιοκάκη εκφράζει το DQ2 ή/και το DQ8 μόριο. Μόνο ένας στους 118 ασθενείς, που αντιστοιχεί σε πιθανότητα 0,8%, δεν εκφράζει κανένα από τα συσχετιζόμενα με την κοιλιοκάκη αλλήλια και είναι DQ2/DQ8/DQA1*05/DQB1*02 - αρνητικός. Τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν μια στατιστικά σημαντική διαφορά στον τίτλο των ΕΜΑ αντισωμάτων μεταξύ των ομάδων Α και Γ. Αναλυτικά, οι τίτλοι των ΕΜΑ αντισωμάτων είναι σημαντικά υψηλότεροι στους HLA-DQB1*02 ομοζυγώτες σε σχέση με τους HLA-DQB1*02 αρνητικούς ασθενείς, γεγονός που πιθανόν να αντανακλά μια HLA-DQB1*02 δοσοεξαρτώμενη επίδραση στον τίτλο των ΕΜΑ αντισωμάτων.Συμπερασματικά, η παρούσα διατριβή περιγράφει για πρώτη φορά στον ελληνικό παιδιατρικό πληθυσμό τη συχνότητα εμφάνισης των HLA τάξης ΙΙ αλληλομόρφων γονιδίων, απλοτύπων και γονοτύπων, και επιβεβαιώνει τη συμβολή των HLA τάξης ΙΙ γονιδίων στη γενετική προδιάθεση της νόσου. Επιπλέον, παρέχει στοιχεία που υποδηλώνουν μια πιθανή HLΑ-DQB1*02 δοσοεξαρτώμενη επίδραση στον τίτλο των ΕΜΑ αντισωμάτων.

scholarly journals Κλινική γενετική εκτίμηση και αναπτυξιολογική εξέταση των παιδιών που γεννιούνται με προεμφυτευτική γενετική διάγνωση

2013 ◽  
Author(s):  
Ελένη Λεζέ
Keyword(s):  
Analysis Of Variance ◽  
Parental Stress ◽  
Short Form ◽  
T Test ◽  
Stress Index ◽  
Exact Test ◽  
Fisher's Exact Test ◽  
Fisher’S Exact Test ◽  
Student’S T ◽  
Student’S T Test

Εισαγωγή: Η Προεμφυτευτική Γενετική Διάγνωση ή PreimplantationGenetic Diagnosis (PGD) αποτελεί ιδιαίτερα χρήσιμη μέθοδο που συνδυάζει την εξωσωματική γονιμοποίηση και τον γενετικό έλεγχο του εμβρύου, πριν τη μεταφορά στη μήτρα, με σκοπό τη γέννηση υγιούς παιδιού. Η ίδια η φύση της μεθόδου με την διενέργεια μικροεπεμβατικών χειρισμών στα πρώιμα στάδια του αναπτυσσόμενου εμβρύου είχε εγείρει, παλαιότερα, σοβαρά ερωτήματα ως προς την ασφάλειά της σχετικά με την φυσιολογική ανάπτυξη των παιδιών που γεννιούνται. Οι μέχρι τώρα όμως μελέτες δεν αναδεικύουν αυξημένο κίνδυνο συγγενών γενετικών ανωμαλιών ή ψυχοκινητικής υστέρησης. Σκοπός της παρούσας διατριβής είναι η μελέτη, στη χώρα μας, των συγγενών ανωμαλιών και της ψυχοκινητικής ανάπτυξης των παιδιών που γεννιούνται μετά από PGD,καθώς και του άγχος των γονέων τους.Πληθυσμός μελέτης - Μέθοδος: Στην παρούσα μελέτη 53 παιδιά (26 θήλεα και 27 άρρενα) που γεννήθηκαν από 39 κυήσεις PGD και οι 78 γονείς των παιδιών αυτών (39 ζευγάρια) που είναι φορείς μονογονιδιακού νοσήματος αποτέλεσαν τον πληθυσμό μελέτης. Περιελήφθησαν παιδιά τόσο από μονήρεις όσο και από πολύδυμες κυήσεις με PGD. Η κλινική γενετική και αναπτυξιολογική εξέταση των 51 παιδιών που επέζησαν της περιγεννητικής περιόδου διενεργήθηκε στην ηλικία των 6 μηνών έως 8 ετών, με την παράλληλη χρήση ερωτηματολογίων και των κλιμάκων ανάπτυξης Bayley, Griffiths. Η σύγκριση των αποτελεσμάτων έγινε με βάση τη διεθνή βιβλιογραφία. Από τους 78 γονείς των παιδιών PGD στην μελέτη αξιολόγησης του γονεϊκού άγχους συμμετείχαν οι 49. Την ομάδα ελέγχου αποτέλεσαν 52 γονείς παιδιών με φυσική σύλληψη, οι οποίοι επιλέχθηκαν από το γενικό πληθυσμό. Για τη μελέτη του γονεϊκού άγχους χρησιμοποιήθηκε το Parental Stress Index-Short Form (PSI-SF),προσαρμοσμένο στον ελληνικό πληθυσμό. Η στατιστική ανάλυση όλων των δεδομένων έγινε με τη χρήση των Χ 2, Fisher’s exact test, Student’s t-test, Ανάλυση Διακύμανσης (Analysis of Variance-ANOVA), Man- Whitney και τωνKruskal-Wallis καθώς και με ανάλυση πολλαπλής λογαριθμιστικήςπαλινδρόμησης.Αποτελέσματα: Διαπιστώθηκε αυξημένη συχνότητα προωρότητας (31,6%),πολυδυμίας (28,2%) και καισαρικών τομών (87%). Σημαντικό ποσοστό (29,4%)των παιδιών που γεννήθηκαν μετά από προεμφυτευτική γενετική διάγνωση είχαν χαμηλό βάρος γέννησης (≤2500gr) ενώ το 10% γεννήθηκαν με πολύ χαμηλό βάρος (≤1500gr). Ένα μη αναμενόμενο εύρημα, που δεν αναφέρεται στην μέχρι τώρα βιβλιογραφία, ήταν η μεγαλύτερη επίπτωση των περιγεννητικών επιπλοκών στο θήλυ φύλο.Το 15.7% των παιδιών που γεννήθηκαν μετά από PGD παρουσίασαν τουλάχιστον μία μείζονα συγγενή ανωμαλία, με συνηθέστερη την μακροκεφαλία ενώ οι άλλες μείζονες αφορούσαν στον εγκέφαλο/κρανίο, σκελετικό, πεπτικό,ουροποιογεννητικό και καρδιαγγειακό σύστημα. Το 72.6% είχαν κάποια ελάσσονα συγγενή ανωμαλία. Στατιστικά σημαντική ήταν η συσχέτιση του άρρενος φύλου με την εμφάνιση μειζόνων συγγενών ανωμαλιών, Ρ=0,05(9/πλάσιος σχεδόν κίνδυνος εμφάνισης σε σχέση με τα θήλεα, C.I. 0,96-82,94). Το εύρημα αυτό προέκυψε τόσο κατά τη μονοπαραγοντική όσο και κατά την πολυπαραγοντική ανάλυση ως προς το βάρος γέννησης και των αριθμό των μεταφερόμενων εμβρύων. Αντιθέτως, δεν διαπιστώθηκε θετική συσχέτιση των μειζόνων ανωμαλιών με τον αριθμό των μεταφερόμενων εμβρύων, τις επιπλοκές της κύησης, το χαμηλό βάρος γέννησης (≤10η ΕΘ), την προωρότητα και την πολυδυμία. Η αναπτυξιολογική εξέταση έδειξε ότι η πλειονότητα των παιδιών είχε φυσιολογική τιμή για το Κινητικό (67,5%), το Νοητικό (80,5%) και το Γενικό Αναπτυξιακό Πηλίκο (74,6%). Ωστόσο, το ποσοστό σοβαρής υστέρησης ήταν 3%για το Γενικό Πηλίκο, 5,9% για το Νοητικό Πηλίκο και 6,5% για το Κινητικό Πηλίκο. Τα αντίστοιχα ποσοστά για την ήπια υστέρηση ήταν 11,7%, 8,7% και 17,3%, αποτελέσματα που διαφοροποιούνται από τη διεθνή βιβλιογραφία.Οι γονείς των παιδιών PGD βρέθηκε όχι μόνο να έχουν στην πλειονότητά τους (71,1%) άγχος εντός του φυσιολογικού αλλά και να αντιμετωπίζουν λιγότερο συχνά υψηλά επίπεδα ψυχολογικής φόρτισης σχετικά με το γονεϊκό τους ρόλο (2,6% έναντι 17,3% της ομάδας μαρτύρων). Μολονότι, η στατιστική σημαντικότητα του παραπάνω ευρήματος είναι οριακή (P=0,065), αντίστοιχες μελέτες έχουν επίσης καταλήξει ότι οι γονείς παιδιών PGD δεν βιώνουν αυξημένα επίπεδα άγχους ως προς το ρόλο τους.Συμπεράσματα: Η παρούσα μελέτη, πρώτη στην Ελλάδα και τρίτη παγκοσμίως, αφορά συγχρόνως στην κλινική γενετική και αναπτυξιολογική εκτίμηση παιδιών που γεννήθηκαν μετά από PGD καθώς και του άγχους των γονέων τους. Η μελέτη ανέδειξε ότι στην πλειονότητά τους τα παιδιά από PGDκυήσεις φαίνονται να έχουν φυσιολογική ψυχοσωματική ανάπτυξη και οι γονείς τους να μην επιβαρύνονται ψυχολογικά ως προς το ρόλο τους. Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της μελέτης είναι η εξ ολοκλήρου κλινική εξέταση των παιδιών και η συμπερίληψη παιδιών τόσο από μονήρεις όσο και από πολύδυμες PGDκυήσεις. Παρά τα ευοίωνα αποτελέσματα των μέχρι τώρα μελετών ως προς την ασφάλεια της μεθόδου PGD στο σύνολο της υγείας των παιδιών που γεννιούνται,η μελέτη αυτή καταδεικνύει την σπουδαιότητα προοπτικών κυρίως μελετών σε παιδιά από μονήρεις και πολύδυμες PGD κυήσεις, σε εθνικό αλλά και διεθνές επίπεδο.

scholarly journals Η μελέτη του ρόλου των προγεννητικών παραγόντων στην εμφάνιση καλοήθων και κακοήθων παθήσεων του κεντρικού νευρικού συστήμματος (ΚΝΣ) στα παιδιά

2017 ◽  
Author(s):  
Σωτήριος Πλάκας
Keyword(s):  
Odds Ratio ◽  
Case Control Study ◽  
Case Control ◽  
T Test ◽  
Exact Test ◽  
Fisher's Exact Test ◽  
Fisher’S Exact Test ◽  
Student’S T ◽  
Control Study ◽  
Student’S T Test

ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός της μελέτης είναι η ανάδειξη του ρόλου των προγεννητικών παραγόντων κινδύνου στην εμφάνιση καλοήθων και κακοήθων παθήσεων του ΚΝΣ στα παιδιά. Προγεννητικοί ή περιγεννητικοί παράγοντες κινδύνου ονομάζονται οι παράγοντες που επηρεάζουν την ανάπτυξη του ανθρώπινου εμβρύου κατά τη διάρκεια της κύησης, από τη γονιμοποίηση μέχρι τη γέννηση. Στους παράγοντες αυτούς περιλαμβάνονται η ηλικία των γονέων, το ατομικό και οικογενειακό ιστορικό, οι συνθήκες ζωής, οι κοινωνικές συμπεριφορές των γονέων, η γονική επαγγελματική έκθεση, οι θεραπείες υποβοηθούμενης αναπαραγωγής και η μητρική έκθεση κατά την κύηση σε φαρμακευτικά σκευάσματα, νοσήματα ή παθολογικές καταστάσεις που ενδεχομένως μπορεί να καθορίσουν την υγεία του εμβρύου.ΥΛΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΣ: Διεξήχθη μελέτη ασθενών-μαρτύρων (case –control study), στο Νοσοκομείο Παίδων "Η Αγία Σοφία" της Αθήνας από το 2007 – 2012. σε ασθενείς που αντιμετωπίσθηκαν χειρουργικά για κάποια καλοήθη ή κακοήθη πάθηση του ΚΝΣ. Με βάση τη συχνότητα των προγεννητικών παραγόντων στο γενικό πληθυσμό των υγιών παιδιών, [αναμενόμενος ΣΚ (σχετικός κίνδυνος) κατ’ ελάχιστο 2,2 και p≤0.05], ελήφθησαν συνεντεύξεις από τους γονείς 100 ασθενών – παιδιών που αντιμετωπίσθηκαν χειρουργικά για κάποια καλοήθη ή κακοήθη πάθηση του ΚΝΣ και από τους γονείς διπλάσιου, ανά κατηγορία παθήσεως, αριθμό μαρτύρων. Για λόγους μελέτης οι παθήσεις των ασθενών ομαδοποιήθηκαν σε όγκου, δυσραφισμούς/υδροκέφαλους, κρανιοσυνοστεώσεις και άλλες συγγενείς ανωμαλίες. Οι μέσες τιμές, οι τυπικές αποκλίσεις, οι διάμεσοι και τα ενδοτεταρτημοριακά εύρη χρησιμοποιήθηκαν για την περιγραφή των ποσοτικών μεταβλητών. Οι απόλυτες (Ν) και οι σχετικές (%) συχνότητες χρησιμοποιήθηκαν για την περιγραφή των ποιοτικών μεταβλητών. Για τη σύγκριση αναλογιών χρησιμοποιήθηκε το Pearson’s χ2 test ή το Fisher's exact test, όπου ήταν απαραίτητο. Για τη σύγκριση ποσοτικών μεταβλητών μεταξύ δυο ομάδων χρησιμοποιήθηκε το Student’s t-test. Επίσης για την εύρεση ανεξάρτητων παραγόντων που σχετίζονται με την ύπαρξη όγκου, δυσραφισμού/υδροκέφαλου, κρανιοσυνοστέωσης και άλλων συγγενών ανωμαλιών, έγινε ανάλυση λογαριθμιστικής παλινδρόμησης με τη διαδικασία διαδοχικής ένταξης/αφαίρεσης και προέκυψαν σχετικοί λόγοι (Odds ratio) με τα 95% διαστήματα εμπιστοσύνης τους (95% ΔΕ). Τα επίπεδα σημαντικότητας είναι αμφίπλευρα και η στατιστική σημαντικότητα τέθηκε στο 0,05.ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Σχετικά με το είδος της σύλληψης (φυσιολογική ή υποβοηθούμενη) στην μονοπαραγοντική ανάλυση, το OR για ανάπτυξη καρκίνου του εγκεφάλου, κρανιοσυνοστέωσης και δυσραφισμού/υδροκέφαλου είναι 3,2, 3,7 και 4,8 αντίστοιχα για παιδιά που γεννήθηκαν μετά από εξωσωματική γονιμοποίηση σε σχέση με τους μάρτυρες. Με την πολυπαραγοντική λογαριθμιστική παλινδρόμηση έχοντας σαν εξαρτημένη μεταβλητή την ύπαρξη όγκου, διαπιστώθηκε ότι το υψόμετρο διαμονής κατά την κύηση, η χρήση ή επαφή του πατέρα πριν την κύηση με βιομηχανικούς διαλύτες ή άλλες ουσίες και η περιοχή διαμονής κατά την κύηση βρέθηκαν να σχετίζονται ανεξάρτητα με την ύπαρξη όγκου εγκεφάλου στην παιδική ηλικία. Όσον αφορά την ύπαρξη δυσραφισμού/υδροκέφαλου, διαπιστώθηκε ότι η χρήση ή επαφή του πατέρα πριν την κύηση με βιομηχανικούς διαλύτες ή άλλες ουσίες, η έκθεση μητέρας σε φάρμακα κατά την κύηση και η ύπαρξη επεισοδίου ενδομήτριας ενδοεγκεφαλικής-ενδοκοιλιακής αιμορραγίας σχετίζονται ανεξάρτητα με τις εν λόγω βλάβες. Επίσης, η χρήση κινητού από τη μητέρα κατά την κύηση, η έκθεση της μητέρας σε φάρμακα κατά την κύηση, η χορήγηση προγεστερόνης (Utrogestan) στη μητέρα από το γυναικολόγο κατά τη διάρκεια της κύησης και το ιστορικό προηγούμενου τέκνου με κάποια πάθηση του ΚΝΣ βρέθηκαν να σχετίζονται ανεξάρτητα με την ύπαρξη κρανιοσυνοστέωσης. Όσον αφορά την ύπαρξη άλλων συγγενών ανωμαλιών, διαπιστώθηκε ότι μόνο η χρήση ή επαφή του πατέρα πριν την κύηση με βιομηχανικούς διαλύτες ή άλλες ουσίες βρέθηκε να σχετίζεται ανεξάρτητα με την ύπαρξη άλλων συγγενών ανωμαλιών. Τέλος, τα παιδιά με δυσραφισμό/υδροκέφαλο ή κρανιοσυνοστέωση, έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να γεννηθούν με καισαρική σε σύγκριση με τους μάρτυρες, ενώ τα παιδιά με δυσραφισμό/υδροκέφαλο βρέθηκαν να έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να γεννηθούν πρόωρα ή να συμβεί κατά τη διαδικασία της γέννησης τους πρώιμη ρήξη του αμνιακού σάκου σε σύγκριση με τους μάρτυρες.ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Συμπερασματικά, επιβεβαιώνονται και ενισχύονται ήδη γνωστοί παράγοντες κινδύνου για καλοήθεις και κακοήθεις παθήσεις του ΚΝΣ στα παιδιά ενώ επανεξετάζεται ο ρόλος της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής στην εμφάνιση συγγενών ανωμαλιών του ΚΝΣ στα παιδιά. Επίσης, η συγκεκριμένη μελέτη, θέτει τη βάση για την αξιολόγηση της επαγγελματικής έκθεσης του πατέρα (χρήση ή επαφή) σε βιομηχανικούς διαλύτες ή άλλες ουσίες πριν από την εγκυμοσύνη, τη λήψη προγεστερόνης (Utrogestan) και τη χρήση κινητού τηλεφώνου από τη μητέρα κατά την κύηση, ως ένα σημαντικό παράγοντα κινδύνου για την εμφάνιση υδροκεφαλίας και κρανιοσυνοστέωσης στην παιδική ηλικία, αντίστοιχα. Βέβαια, λόγω του μικρού αριθμού των ασθενών που συμμετέχουν στη μελέτη, κρίνεται αναγκαία η περαιτέρω διερεύνηση.

scholarly journals Intravesical prostaglandin e2 effectiveness in the prevention of urinary retention after transvaginal reconstruction of the pubo-cervical fascia and short arm sling according to Lahodny: a prospective randomized clinical trial

2010 ◽  
Vol 14 (1) ◽  
pp. 15 ◽  
Author(s):  
G. QUADRI ◽  
N. NATALE ◽  
C. SPREAFICO ◽  
C. BELLONI ◽  
D. BARISANI ◽  
...  
Keyword(s):  
Prostaglandin E2 ◽  
Urinary Retention ◽  
Study Groups ◽  
T Test ◽  
Control Group ◽  
Fisher Exact Test ◽  
Test Results ◽  
Exact Test ◽  
Student’S T ◽  
Student’S T Test

Intravesical prostaglandin E2 is effective in the recovery of spontaneous voiding after transvaginal reconstruction of the pubocervical fascia and short arm sling according to Lahodny. The aim of the study was to compare the effects of intravesical prostaglandin E2 in the prevention of urinary retention after transvaginal reconstruction of the pubocervical fascia and short arm sling according to Lahodny. STUDY DESIGN: From November 1996 to June 1999 fifty women underwent the Lahodny procedure for moderate/severe cystocele and stress urinary incontinence. Women were randomly assigned to 1 of the 2 study groups: intravesical prostaglandin E2 versus controls. Data obtained were analyzed with the Student t test and the Fisher exact test. RESULTS: Two patients of the treatment group had to be excluded from the study, one because of the wrong measurement of the post-voidal residual volume and another due to a fastidious burning sensation which appeared immediately after prostaglandin instillation and required the suspension of the treatment. No other side effects such as nausea, vomiting, diarrhea or hyperthermia were observed. Patients who underwent the prostaglandin E2 treatment showed a recovery of spontaneous voiding after 7.9&plusmn;6.7 days, whereas this interval was significantly longer in the control group, being 12.9&plusmn;9.7 days (p=0.04, Two tailed Unpaired Student's T test). CONCLUSION: The effectiveness and the low associated morbidity mark the treatment with intravesical prostaglandin E2 useful in the recovery of normal voiding after transvaginal pubocervical fascia reconstruction and short arm sling with the procedure according to Lahodny.

An Optimised Data Analysis for the Balb/c3T3 Cell Transformation Assay and its Application to Metal Compounds

2007 ◽  
Vol 20 (4) ◽  
pp. 673-684 ◽  
Author(s):  
J. Ponti ◽  
B. Munaro ◽  
M. Fischbach ◽  
S. Hoffmann ◽  
E. Sabbioni
Keyword(s):  
Data Analysis ◽  
Cell Transformation ◽  
T Test ◽  
Alternative Methods ◽  
Metal Compounds ◽  
Exact Test ◽  
Fisher's Exact Test ◽  
Transformation Assay ◽  
Carcinogenic Potential ◽  
Fisher’S Exact Test

The Balb/c3T3 cell transformation assay (CTA) is an available in vitro system to detect the carcinogenic potential of chemicals. Currently, the European Centre for the Validation of Alternative Methods (ECVAM) is validating this test, assessing its reliability and relevance. Its endpoint is the formation of type III foci, which is, when using clone A31-1-1, a very rare event that usually does not occur at all for negative controls. The carcinogenic potential of a compound tested is assessed by comparing the number of foci in treated and untreated cells. The objective of the present work is to optimise the data analysis for this endpoint by applying the most commonly used approach by a t-test and the Fisher's exact test as an alternative approach. For this purpose selected metal compounds classified as carcinogenic (NaAsO2, CdCl2 cisPt), as suspected carcinogenic (C6H5)4AsCl, CH3HgCl), or as compounds without evidence of carcinogenic properties in humans ((NH4)2PtCl6, NaVO3) as well as a non-carcinogenic (AgNO3) were analysed. Our evaluation revealed that the t-test approach, which assumes normality of data, is not appropriate. The results demonstrated that the statistical analysis by Fisher's exact test better reflects the data properties and greatly facilitates the interpretation of Balb/c3T3 CTA data regarding carcinogenic potential.

Glutathione S-transferase M1 and T1 null genotypes increase susceptibility to drug-induced liver injury

Hepatology ◽  
2009 ◽  
Vol 49 (5) ◽  
pp. 1777-1777 ◽  
Author(s):  
Virginia Leiro Fernández ◽  
Alberto Fernández-Villar ◽  
Rafael Vázquez Gallardo ◽  
Diana Valverde Pérez
Keyword(s):  
Liver Injury ◽  
Glutathione S Transferase ◽  
Drug Induced ◽  
Drug Induced Liver Injury

Efficient Two-Photon Fluorescent Probe for Glutathione S-Transferase Detection and Imaging in Drug-Induced Liver Injury Sample

2017 ◽  
Vol 89 (15) ◽  
pp. 8097-8103 ◽  
Author(s):  
Jing Zhang ◽  
Zhen Jin ◽  
Xiao-Xiao Hu ◽  
Hong-Min Meng ◽  
Jin Li ◽  
...  
Keyword(s):  
Liver Injury ◽  
Fluorescent Probe ◽  
Glutathione S Transferase ◽  
Drug Induced ◽  
Drug Induced Liver Injury ◽  
Two Photon

scholarly journals Χειρουργική χημειοπροφύλαξη σε προγραμματισμένες επεμβάσεις κοιλίας (ανώτερου - κατώτερου πεπτικού) σύγκριση μιας έναντι τριών δόσεων

2013 ◽  
Author(s):  
Κωνσταντίνος Αλεξίου
Keyword(s):  
T Test ◽  
Exact Test ◽  
Fisher's Exact Test ◽  
Fisher’S Exact Test

Εισαγωγή: Η Χειρουργική Χηµειοπροφύλαξη, µε τη χορήγηση µίας δόσηςκατάλληλου αντιβιοτικού (κατά την είσοδο στην αναισθησία) είναι σηµαντική,γιατί εξασφαλίζει, κατά την διάρκεια των χειρουργικών χειρισµών ικανές στάθµεςαντιβιοτικού στους ιστούς, προφυλάσσοντας έτσι τον ασθενή από τη διασποράµικροβίων που, σε µεγάλη συγκέντρωση, µπορεί να προκαλέσουν λοίµωξη τουχειρουργικού πεδίου.Η Λοίµωξη του Χειρουργικού Πεδίου είναι η τρίτη πιο συχνή νοσοκοµειακήλοίµωξη σε ποσοστό 14%-16% όλων των νοσοκοµειακών λοιµώξεων σενοσηλευόµενους ασθενείς. Στους χειρουργικούς ασθενείς είναι η πιο συχνήνοσοκοµειακή λοίµωξη σε ποσοστό που αγγίζει το 38% όλων των λοιµώξεων. Ταπαραπάνω έχουν ως αποτέλεσµα την αύξηση της µετεγχειρητικής νοσηρότηταςκαι θνητότητας, την αύξηση των ηµερών αλλά και του κόστους νοσηλείας. Οισυστάσεις για την πρόληψη των λοιµώξεων του χειρουργικού πεδίου στηρίζονταισε καλά σχεδιασµένες επιστηµονικές µελέτες. Παρόλα αυτά, ο αριθµός τωνµελετών που καθιστούν έγκυρους τους παράγοντες κινδύνου και τα προληπτικάµέτρα είναι µεγάλος και συχνά µε αντικρουόµενα αποτελέσµατα. Ο όροςπαράγοντας κινδύνου στην παθοφυσιολογία και την πρόληψη των λοιµώξεων τουχειρουργικού πεδίου αναφέρεται σε µια µεταβλητή, η οποία έχει µια σηµαντικήανεξάρτητη συσχέτιση µε την ανάπτυξη λοίµωξης του χειρουργικού πεδίου µετάαπό µία συγκεκριµένη χειρουργική επέµβαση. Η διεθνής βιβλιογραφία παραθέτειτµηµατικά παράγοντες κινδύνου που αναγνωρίσθηκαν µε µονοπαραγοντικές καιπολυπαραγοντικές αναλύσεις.Σκοπός της παρούσας ερευνητικής εργασίας είναι:1. Nα εκτιµηθεί και να καταγραφεί η λοίµωξη του χειρουργικού πεδίου, σεπρογραµµατισµένες επεµβάσεις (δυνητικά µολυσµένες), του ανωτέρου καιτου κατωτέρου πεπτικού µετά από εφαρµογή προκαθορισµένων σχηµάτωνχηµειοπροφύλαξης.2. Να εκτιµηθούν και να αξιολογηθούν παράγοντες κινδύνου για λοίµωξη τουχειρουργικού πεδίου που έχουν σχέση µε:• τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των ασθενών και• τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της χειρουργικής επέµβασης 3. Να µελετηθούν πιθανοί παράγοντες που σχετίζονται µε τη λοίµωξη τουχειρουργικού πεδίου για τους οποίους δεν υπάρχουν δεδοµένα στη διεθνήβιβλιογραφίαΥλικό και Μέθοδος: Η µελέτη ήταν προοπτική και τυχαιοποιηµένη και διεξήχθηστην Α΄ Χειρουργική Κλινική του Σισµανογλείου Γενικού Νοσοκοµείου Αθηνών,από το Φεβρουάριο του 2002 έως το Φεβρουάριο του 2005. Το πρωτόκολλο τηςµελέτης εγκρίθηκε από το Επιστηµονικό Συµβούλιο του Νοσοκοµείου και ελήφθηέγγραφη συγκατάθεση από όλους τους ασθενείς που συµπεριλήφθησαν στηνµελέτη.Ασθενείς, οι οποίοι επρόκειτο να υποβληθούν σε προγραµµατισµένη επέµβασηστο ανώτερο ή κατώτερο πεπτικό σύστηµα, τυχαιοποιήθηκαν για να λάβουν µια ήτρείς δόσεις αντιµικροβιακού ως χηµειοπροφύλαξη. Η χορήγηση τηςχηµειοπροφύλαξης γινόταν κατά την είσοδο των ασθενών στην αναισθησία καιεντός 60 λεπτών προ της διενέργειας της χειρουργικής τοµής στο δέρµα.Επανάληψη της δόσης διεγχειρητικά γινόταν σε ασθενείς που η διάρκεια τηςεπεµβάσεως ήταν µεγαλύτερη από 3 ώρες ή/και είχαν απώλεια αίµατοςµεγαλύτερης των 300 ml. Στους ασθενείς που τυχαιοποιήθηκαν να λάβουν τρείςδόσεις, η χορήγηση γινόταν ανά 8ωρο. Από τη µελέτη αποκλείστηκαν ασθενείςµε διάρκεια προεγχειρητικής νοσηλείας µεγαλύτερη ή ίση των 15 ηµερών,ασθενείς που χρειάστηκε να χειρουργηθούν επειγόντως λόγω απόφραξης,αιµορραγίας ή φλεγµονής του ανώτερου και κατώτερου πεπτικού συστήµατος καιασθενείς µε ενεργό λοίµωξη και χορήγηση αντιβιοτικών συστηµατικά. Για τοανώτερο πεπτικό χορηγήθηκε κεφουροξίµη (1,5gr) σε µια ή τρείς δόσειςαναλόγως τυχαιοποιήσεως. Για το κατώτερο πεπτικό χορηγήθηκε τικαρκιλλίνη-κλαβουλανικό (5,2gr) σε µια ή τρεις δόσεις αναλόγως τυχαιοποιήσεως. Σεπερίπτωση γνωστής και βεβαιωµένης αλλεργίας στις β-λακτάµες χορηγήθηκεεναλλακτικά αζτρεονάµη (2gr), η οποία, στην περίπτωση του κατώτερου πεπτικούσυνδυάστηκε µε µετρονιδαζόλη (1gr) και πάλι σε µια ή τρείς δόσεις αναλόγωςτυχαιοποιήσεως. Για κάθε ασθενή συµπληρώθηκε ειδικό έντυποπαρακολούθησης, στο οποίο καταγράφονταν επιδηµιολογικά στοιχεία, στοιχείαπου αφορούσαν στην επέµβαση, οι λοιµώξεις του εγχειρητικού πεδίου και ηµετεγχειρητική νοσηρότητα. Η παρακολούθηση των ασθενών γινόταν µεκαθηµερινές επισκέψεις στο θάλαµο νοσηλείας µέχρι το εξιτήριο καιολοκληρωνόταν σε 30 ηµέρες µετά τη χειρουργική επέµβαση µε τηλεφωνικήεπικοινωνία και επανεξέτασή τους στα τακτικά ιατρεία της Χειρουργικής Κλινικής. Στατιστική ανάλυση: Οι αριθµητικές µεταβλητές περιγράφονται ως µέσοι όροι±1 τυπική απόκλιση και οι κατηγορικές ως συχνότητα (ποσοστό %). Ηκανονικότητα των κατανοµών εκτιµήθηκε µε τον έλεγχο Kolmogorov – Smirnovκαι γραφικές µεθόδους. Συγκρίσεις µεταξύ ποιοτικών παραµέτρωνπραγµατοποιήθηκαν µε τους έλεγχους χ2 και Fisher’s Exact test. Συγκρίσειςµεταξύ ανεξαρτήτων συνεχών µεταβλητών πραγµατοποιήθηκαν µε τους ελέγχουςStudent;s unpaired t-test και Mann – Whitney’s U test, ως αρµόζει.Οι µελέτες λογιστικής παλινδρόµησης πραγµατοποιήθηκαν µε εισαγωγή στοµοντέλο βασικών γνωστών παραµέτρων. Η επιλογή αυτών έγινε είτε ιεραρχικά,είτε µε βαθµιαία ανάστροφη εισαγωγή, βάσει του λόγου µέγιστης πιθανοφάνειας.Όλοι οι πραγµατοποιηθέντες έλεγχοι ήταν διπλής διευθύνσεως. Ως επίπεδοστατιστικής σηµαντικότητας επιλέχθηκε α=0.05.Αποτελέσµατα: Στην παρούσα µελέτη το ποσοστό των λοιµώξεων τουχειρουργικού πεδίου ήταν 4,3% στο σύνολο των ασθενών που υποβλήθηκαν σεπρογραµµατισµένη επέµβαση στο ανώτερο και κατώτερο πεπτικό. Το ποσοστότων λοιµώξεων του χειρουργικού πεδίου για τις επεµβάσεις, στο ανώτερο πεπτικόήταν 2,2% και για τις επεµβάσεις στο κατώτερο πεπτικό ήταν 9,3%. ∆ιεθνώς, ταποσοστά λοιµώξεων του χειρουργικού πεδίου κυµάνονται από 2,8%-12,3% και4,3%- 11,6% για προγραµµατισµένες επεµβάσεις στο ανώτερο και κατώτεροπεπτικό, αντίστοιχα.Οι ασθενείς που παρουσίασαν µετεγχειρητική λοίµωξη χειρουργικού πεδίου είχανστατιστικώς σηµαντικά µεγαλύτερη ηλικία (p<0.001), διάρκεια προεγχειρητικήςνοσηλείας (p<0.001), περισσότερους επιβαρυντικούς παράγοντες (p=0.003),δέχθηκαν µεγαλύτερο αριθµό µεταγγίσεων (p<0.001) και είχαν µεγαλύτερηχρονική διάρκεια εγχειρήσεως (p<0.001).Από τα πολυπαραγοντικά µοντέλα που υλοποιήθηκαν για τη διερεύνηση τηςδιαφοράς στα ποσοστά λοιµώξεων χειρουργικού πεδίου, που παρατηρήθηκεµεταξύ των υποοµάδων των ασθενών που έλαβαν µία ή 3 δόσεις αντιβιοτικούσκευάσµατος, προέκυψε ότι οι επεµβάσεις στο κατώτερο πεπτικό παρουσίασανστατιστικώς σηµαντικά συχνότερα λοίµωξη χειρουργικού πεδίου (p<0.001).Συγκεκριµένα, ο σχετικός κίνδυνος λοίµωξης χειρουργικού πεδίου για τιςεπεµβάσεις του ανώτερου πεπτικού είναι τέσσερεις φορές µικρότερος (RR: 0.237,95% CI: 0.115-0.485). Από τη σύγκριση των δύο οµάδων που έλαβαν χηµειοπροφύλαξη σεπρογραµµατισµένες επεµβάσεις κοιλίας για το ανώτερο και κατώτερο πεπτικού καιτυχαιοποιήθηκαν να λάβουν µία έναντι τριών δόσεων, δεν εµφανίστηκεστατιστικώς σηµαντική επίδραση του αριθµού των δόσεων αντιβίωσης στηµετεγχειρητική λοίµωξη του χειρουργικού πεδίου, κατόπιν κανονικοποίησης γιαεπιβαρυντικούς παράγοντες, συννοσηρότητες και τον τύπο της επεµβάσεως.Συµπεράσµατα:• Σε όλα τα πολυπαραγοντικά πρότυπα που δοµήθηκαν είτε µε ιεραρχικήεπιλογή των παραµέτρων, είτε µε αυτόµατη επιλογή των παραµέτρων µευπολογισµό της µέγιστης πιθανοφάνειας του προτύπου, δεν εµφανίστηκεστατιστικώς σηµαντική επίδραση του αριθµού των δόσεων αντιβίοσης στηµετεγχειρητική λοίµωξη του χειρουργικού πεδίου.• Από τη δόµηση προτύπου λογιστικής παλινδρόµησης για να εξεταστεί τοκατά πόσον µπορεί να προβλεφθεί η ύπαρξη ή όχι λοίµωξης χειρουργικούπεδίου στους συµµετέχοντες στη µελέτη καθώς και να εντοπιστούνστατιστικώς σηµαντικοί προγνωστικοί παράγοντες προέκυψε έναΠολυπαραγοντικό Προγνωστικό Πρότυπο Λογιστικής Παλινδρόµησης πουδύναται να προβλέψει στατιστικώς σηµαντικά την ύπαρξη ή όχι λοίµωξηςχειρουργικού πεδίου στους συµµετέχοντες µε 85,7% ευαισθησία και 88,2%ειδικότητα (Nagelkerke R2: 0.55, χ2: 91.3,05, p<10-12). Το συγκεκριµένοπρότυπο επέδειξε πολύ καλή ικανότητα γενίκευσης στο σύνολο ελέγχουτων αγνώστων περιπτώσεων µε ευαισθησία 85,5% και ειδικότητα 85,7%.

Sign in / Sign up

Export Citation Format

Share Document