scholarly journals Recurrent Amplification of the Heterochromatin Protein 1 (HP1) Gene Family across Diptera

2018 ◽  
Vol 35 (10) ◽  
pp. 2375-2389 ◽  
Author(s):  
Quentin Helleu ◽  
Mia T Levine
2015 ◽  
Vol 93 (6) ◽  
pp. 596-603 ◽  
Author(s):  
C. Fang ◽  
L. Schmitz ◽  
P.M. Ferree

The heterochromatin protein 1 (HP1) gene family includes a set of paralogs in higher eukaryotes that serve fundamental roles in heterochromatin structure and maintenance, and other chromatin-related functions. At least 10 full and 16 partial HP1 genes exist among Drosophila species, with multiple gene gains, losses, and sub-functionalizations within this insect group. An important question is whether this diverse set of HP1 genes and their dynamic evolution represent the standard rule in eukaryotic groups. Here we have begun to address this question by bio-informatically identifying the HP1 family genes in representative species of the insect order Hymenoptera, which includes all ants, bees, wasps, and sawflies. Compared to Drosophila species, Hymenopterans have a much simpler set of HP1 genes, including one full and two partial HP1s. All 3 genes appear to have been present in the common ancestor of the Hymenopterans and they derive from a Drosophila HP1B-like gene. In ants, a partial HP1 gene containing only a chromoshadow domain harbors amino acid changes at highly conserved sites within the PxVxL recognition region, suggesting that this gene has undergone sub-functionalization. In the jewel wasp Nasonia vitripennis, the full HP1 and partial chromoshadow-only HP1 are expressed in both germ line and somatic tissues. However, the partial chromodomain-only HP1 is expressed exclusively in the ovary and testis, suggesting that it may have a specialized chromatin role during gametogenesis. Our findings demonstrate that the HP1 gene family is much simpler and evolutionarily less dynamic within the Hymenopterans compared to the much younger Drosophila group, a pattern that may reflect major differences in the range of chromatin-related functions present in these and perhaps other insect groups.


Oncotarget ◽  
2017 ◽  
Vol 8 (31) ◽  
pp. 51402-51415 ◽  
Author(s):  
Georgios Pongas ◽  
Marianne K. Kim ◽  
Dong J. Min ◽  
Carrie D. House ◽  
Elizabeth Jordan ◽  
...  

EMBO Reports ◽  
2013 ◽  
Vol 14 (8) ◽  
pp. 733-740 ◽  
Author(s):  
Ting Li ◽  
Qiuhe Lu ◽  
Guolun Wang ◽  
Hao Xu ◽  
Huanwei Huang ◽  
...  

Development ◽  
1992 ◽  
Vol 114 (4) ◽  
pp. 921-929 ◽  
Author(s):  
J.J. Pearce ◽  
P.B. Singh ◽  
S.J. Gaunt

The Drosophila gene Polycomb (Pc) has been implicated in the clonal inheritance of determined states and is a trans-regulator of the Antennapedia-like homeobox genes. Pc shares a region of homology (the chromobox) with the Drosophila gene Heterochromatin Protein 1 (HP1), a component of heterochromatin. The Pc chromobox has been used to isolate a mouse chromobox gene, M33, which encodes a predicted 519 amino acid protein. The M33 chromodomain is more similar to that in the Pc protein, than that in the HP1 protein. In addition to the chromodomain, the M33 and Pc proteins also share a region of homology at their C termini. The temporal and spatial expression patterns of M33 have been studied by in situ hybridization and northern analysis. During the final 10 days of embryonic development, M33 expression mirrors that of the cell-cycle-specific cyclin B gene. It is therefore suggested that the rate of cellular proliferation controls M33 expression. From comparisons of the characteristics of M33 with those of Pc it is proposed that M33 is a Pc-like chromobox gene. The roles of M33 and Pc in models of cellular memory are examined and implications of the memory models addressed.


2006 ◽  
Author(s):  
Δήμητρα Μακατσώρη

Αρχικός έλεγχος φυσιολογικών και νεοπλασματικών κυττάρων ανθρώπου και ποντικού χρησιμοποιώντας ειδικούς ανιχνευτές για την HPΙα και ΗΡΙβ έδειξε ότι η έκφραση των πρωτεϊνών αυτών δεν διαφέρει σημαντικά. Παράλληλα, μελέτη φυσιολογικών ιστών και πρωτογενών καλλιεργειών που έγινε στο εργαστήριό μας έδειξε σύνθετα πρότυπα υποπυρηνικής κατανομής που δεν θα μπορούσαν εύκολα να αποδοθούν σε αυξομειώσεις της ενδοκυττάριας συγκέντρωσης των ΗΡΙα/β, αλλά θα ήταν πιο συμβατά με έναν μηχανισμό ρύθμισης που εξαρτάται από αυξητικούς παράγοντες και μιτογόνα. Επί τη βάσει αυτών των δεδομένων επικεντρώσαμε τη μελέτη μας στις αλληλεπιδράσεις της πρωτεΐνης ΗΡ1 (Heterochromatin Protein 1) με διαφορετικά χρωματινικά υποστρώματα υπό in vitro και in vivo συνθήκες. Η άποψη που ισχύει ως τώρα είναι ότι η ΗΡ1 εντοπίζεται σε μεταγραφικά ανενεργή, συστατική (constitutive) ετεροχρωματίνη συνδεόμενη ειδικά με την ιστόνη Η3 που είναι μετα-μεταφραστικά τροποποιημένη (τριμεθυλιωμένη) στη λυσίνη 9 (me3K9-H3). Το παραπάνω πρότυπο, παρά την κομψότητα και την απλότητά του δεν επαρκεί όμως για να ερμηνεύσει το ευρύ φάσμα των αλληλεπιδράσεων της ΗΡ1 με την ετεροχρωματίνη πουπαρατηρούνται in vivo. Για αυτόν τον λόγο, μελετήσαμε τις αλληλεπιδράσεις ΗΡ1- χρωματίνης σε διαφορετικά επίπεδα πολυπλοκότητας και διερευνήσαμε κατά πόσον η me3K9-H3 αποτελεί τη μοναδική θέση πρόσδεσης της ΗΡ1. In vitro μελέτες έδειξαν ότι η ΗΡ1 προσδένεται επιλεκτικά σε μη τροποποιημένη ή μερικώς πρωτεολυμένη ιστόνη Η3, αλληλεπιδρώντας κυρίως με το κεντρικό τμήμα της (histone fold). Επίσης δείξαμε ότι η ΗΡ1 συνδέεται πιο ισχυρά στα διασπασμένα νουκλεοσώματα (Η3/Η4 υποσωματίδια) από ότι στα ακέραια σωματίδια. Τα αποτελέσματα της ανοσοαποτύπωσης κατά western και της φασματοσκοπίας μάζας έδειξαν ότι τα σωματίδια που επιλέγει η ΗΡ1 διαθέτουν ένα πολύπλοκο μοτίβο μετα-μεταφραστικών τροποποιήσεων, δεν είναι ιδιαίτερα εμπλουτισμένασε me3K9-H3 και δεν ακολουθούν το σύνολο των κανόνων που υπαγορεύονται από τον ιστονικό κώδικα. Αυτές οι βιοχημικές μελέτες συνηγορούν στην ιδέα ότι οι πρωτεΐνες ΗΡ1 αλληλεπιδρούν μετα διαφορετικά χρωματινικά υποστρώματα με τρόπο που εξαρτάται από τη φυσική κατάσταση της χρωματίνης. Είναι επίσης φανερό ότι οι in vitro παρατηρήσεις μας σχετίζονται με μία τουλάχιστον «χρωματινική κατάσταση» που απαντάται in vivo. Για παράδειγμα, παρατηρήσαμε ότι, η HP1 και η me3K9-H3 δεν συνεντοπίζονται απόλυτα και παρουσιάζουν διακριτά πρότυπα. In vivo πειράματα έδειξαν επίσης ότι η σταθερή ενσωμάτωση της ΗΡ1 στις ετεροχρωματινικές εστίες εξαρτάται από την S φάση. Τα αποτελέσματα αυτά αμφισβητούν το δόγμα ότι η μεθυλίωση στη λυσίνη 9 της ιστόνης Η3 αποτελεί τη μοναδική θέση πρόσδεσης (creates a binding site...) για την ΗΡ1 καιυποστηρίζουν ένα μηχανισμό ενσωμάτωσης που βασίζεται στην αντιγραφή. Ένα άλλο τμήμα της μελέτης μας επικεντρώθηκε στις αλληλεπιδράσεις του πυρηνικού φακέλου με την ετεροχρωματίνη. Ένα βασικό συστατικό του πυρηνικού φακέλου είναι ο LBR (Lamin Β Receptor), μία πολυτοπική πρωτεΐνη της εσωτερικής πυρηνικής μεμβράνης που συμμετέχει στην αγκυροβόληση της χρωματίνης στην περιφέρεια. Δύο βασικοί παράμετροι στις αλληλεπιδράσεις LBR-χρωματίνης είναι η φυσική κατάσταση του LBR και τα μοριακά χαρακτηριστικά της χρωματίνης με την οποία συνδέεται. Για να προσεγγίσουμε τα ερωτήματα αυτά, απομονώσαμε τμήματα περιφερικής ετεροχρωματίνης που είναι προσκολλημένα στην εσωτερική πυρηνική μεμβράνη. Δείξαμε ότι το αμινοτελικό τμήμα του LBR συνδέεται άμεσα με μονονουκλεοσώματα. Ανάλυση των νουκλεοσωματικών σωματιδίων που αλληλεπιδρούν με τον LBR με φασματοσκοπία μάζας απεκάλυψε πολύπλοκα πρότυπα μεθυλιωμένων/ακετυλιωμένων ιστονών που δεν περιέχουν ευχρωματινικές επιγενετικές τροποποιήσεις. Επίσης, μερικοί από τους συνδυασμούς που ανιχνεύθηκαν δεν ήταν συμβατοί με τους κανόνες του «ιστονικού κώδικα». Πολλές από τις διαμεμβρανικές πρωτεΐνες του πυρηνικού φακέλου οργανώνονται σε πολυπρωτεϊνικά σύμπλοκα και σχηματίζουν πλατφόρμες αναδιαμόρφωσης χρωματίνης. Πειράματα in vitro έδειξαν ότι ο LBR αλληλεπιδρά με τον εαυτό του μέσω του αμινοτελικού τμήματος και σχηματίζει ολιγομερή στο επίπεδο του πυρηνικού φακέλου. Επίσης, χρησιμοποιώντας μία ποικιλία μορφολογικών τεχνικών, δείξαμε ότι ο ενδογενής LBRεντοπίζεται σε διακριτές νησίδες στον πυρηνικό φάκελο. Τέλος, μορφολογική ανάλυση τωνετερόζυγων μεταλλάξεων του LBR στα ποντίκια έδειξε ότι η φυσιολογική κατανομή καθώς και η οργάνωση των νησίδων που σχηματίζει ο LBR στον φάκελο διαταράσσεται σημαντικά προκαλώντας μία ποικιλία δομικών και πυρηνικών αλλοιώσεων


Sign in / Sign up

Export Citation Format

Share Document