Effect of Dust on the Viability of Vibrio fischeri in the Microtox Test

2001 ◽  
Vol 50 (3) ◽  
pp. 189-195 ◽  
Author(s):  
Keummi Park ◽  
Shane Que Hee
Keyword(s):  
Vibrio Fischeri ◽  
Microtox Test

scholarly journals Removal of Azo Dye Acid Red 27 from Aqueous Solutions Using Classical and Modified Fenton Reagent with Zero-Valent Iron

2019 ◽  
Vol 27 (5(137)) ◽  
pp. 150-159
Author(s):  
Simona Kliś ◽  
Maciej Thomas ◽  
Krzysztof Barbusiński ◽  
Klaudiusz Gołombek ◽  
Łukasz Krzemiński ◽  
...  
Keyword(s):  
Aqueous Solutions ◽  
Azo Dye ◽  
Vibrio Fischeri ◽  
Zero Valent Iron ◽  
Fenton Reagent ◽  
All Solutions ◽  
Bet Analysis ◽  
Modified Fenton ◽  
Microtox Test ◽  
Parameter Values

The article compares the classic Fenton reagent (Fe2+/H2O2) with its modification with zero-valent iron (ZVI/H2O2) to remove azo dye Acid Red 27 from aqueous solutions at a concentration of 100 mg/L. For both methods, the most favorable parameter values ​​were determined at which visual discoloration of the solutions tested was obtained (for Fe2+/H2O2:pH 3.5, H2O2=60 mg/L, Fe2+/H2O2=0.3, t=15 min, and for ZVI/H2O2: pH 3, H2O2=40 mg/L, ZVI=80 mg/L, t=15 min). Under these conditions, the COD value was reduced by 71.5% and 69.2% for the classic Fenton and its modification, respectively. A reduction in toxicity was also obtained for Vibrio fischeri bacteria to below 25% by using the Microtox test. ZVI digestion at acidic pH for 10 minutes allowed to shorten the reaction time by about four times - from 15 to 4 minutes. BET analysis showed that the specific surface area increases with the digestion time, which significantly accelerates the reaction. The visual discoloration of aqueous solutions was obtained, and the final COD values ​​were very small, ranging from 49-53 mg O2/L. According to the Vibrio fischeri toxicity classification test for water samples, all solutions of dyes tested can be considered as non-toxic (toxicity value <25%). In the study presented, results of decreasing the COD value and concentration of the dye in the ZVI/H2O2 method obtained are slightly worse compared to the Fe2+/H2O2 method. However, taking the decolorisation time as a criterion, a four times faster decolorisation time was obtained in the ZVI/H2O2 method, compared to the Fe2+/H2O2 method.

Ανίχνευση, μεταφορά και φωτολυτική διάσπαση φαρμακευτικών ενώσεων στο περιβάλλον

2013 ◽  
Author(s):  
Χριστίνα Κοσμά
Keyword(s):  
Organic Carbon ◽  
Solid Phase Extraction ◽  
Total Organic Carbon ◽  
Vibrio Fischeri ◽  
Solid Phase ◽  
Phase Extraction ◽  
Microtox Test ◽  
Orbitrap Ms

Σκοπός της παρούσας διατριβής ήταν: (α) Ο συστηματικός έλεγχος για την ανίχνευση υπολειμμάτων φαρμακευτικών ουσιών σε νερά Μονάδων Επεξεργασίας Υγρών Αποβλήτων στον Ελλαδικό Χώρο, (β) η μελέτη του ρυθμού απομάκρυνσης των φαρμακευτικών ουσιών από τις μονάδες αυτές, (γ) η εκτίμηση της περιβαλλοντικής τους επικινδυνότητας, (δ) η μελέτη της φωτολυτικής αποικοδόμησης επιλεγμένων φαρμακευτικών ουσιών σε διαφορετικούς τύπους επιφανειακών υδάτων (κινητική, προσδιορισμός προϊόντων μετασχηματισμού, μελέτη τοξικότητας), (ε) η μελέτη της φωτοκαταλυτικής αποικοδόμησής τους με την εφαρμογή του πειραματικού σχεδιασμού (κινητική, προσδιορισμός ανόργανων ιόντων και ολικού οργανικού άνθρακα, προσδιορισμός προϊόντων μετασχηματισμού, έλεγχος τοξικότητας) και (στ) η μελέτη της φωτοκαταλυτικής διάσπασης της ουσίας trimethoprim σε πιλοτική μονάδα φωτοκαταλυτικής αποικοδόμησης. Αρχικά, αναπτύχθηκε και βελτιστοποιήθηκε μια απλή αναλυτική μέθοδος προσδιορισμού των φαρμακευτικών ουσιών στα υγρά απόβλητα, η οποία βασίστηκε στην εφαρμογή της εκχύλισης δια της στερεάς φάσης (Solid Phase Extraction, SPE) σε συνδυασμό με υγρή χρωματογραφία συζευγμένη με φασματομετρία μάζας (LC-MS). Επιπλέον, πραγματοποιήθηκε περαιτέρω επιβεβαίωση των θετικών ανιχνεύσεων των φαρμακευτικών ουσιών στα υγρά απόβλητα, με τη χρήση του υβριδικού αναλυτή UHPLC–LTQ-Orbitrap MS. Επιλέχθηκαν είκοσι δραστικές φαρμακευτικές ουσίες και ένα προϊόν μετασχηματισμού και προσδιορίστηκαν τα επίπεδα των συγκεντρώσεών τους στην είσοδο και την έξοδο οκτώ ΜΕΥΑ διαφορετικών πόλεων της Ελλάδας, κατά τη διάρκεια ενός έτους. Τα επίπεδα των συγκεντρώσεων των ουσιών στις εισόδους κυμάνθηκαν από 9,3 έως 96648,3 ng/L, ενώ στις εξόδους από 6,6 έως 1076,0 ng/L. Οι ρυθμοί απομάκρυνσης των ουσιών κυμάνθηκαν μεταξύ υψηλών, μεσαίων και χαμηλών τιμών, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις παρατηρήθηκαν αρνητικές απομακρύνσεις. Από τα αποτελέσματα προέκυψε ότι κάποιες ουσίες εμφάνισαν υψηλή επικινδυνότητα (RQ>1), με την ουσία triclosan να είναι η πιο κρίσιμη. Στη συνέχεια, πραγματοποιήθηκε μελέτη της φωτολυτικής και φωτοκαταλυτικής αποικοδόμησης δύο επιλεγμένων οργανικών ενώσεων (trimethoprim και omeprazole). Η μελέτη της φωτολυτικής τους αποικοδόμησης, πραγματοποιήθηκε σε διαφορετικούς τύπους νερών (απεσταγμένο, ποτάμιο, λιμναίο, θαλάσσιο), υπό την επίδραση τόσο τεχνητής (συσκευή Suntest), όσο και φυσικής ηλιακής ακτινοβολίας. Η ταυτοποίηση των ενδιάμεσων προϊόντων πραγματοποιήθηκε με τη χρήση του UHPLC/LTQ-ORBITRAP, όπου προσδιορίστηκαν συνολικά δεκαπέντε και εννέα προϊόντα μετασχηματισμού για τις ουσίες trimethoprim και omeprazole, αντίστοιχα. Για τη μελέτη της τοξικότητας, χρησιμοποιήθηκε το σύστημα Microtox test (Microtox 500, Azur), με τη χρήση των βακτηρίων Vibrio Fischeri. Ακολούθησε η μελέτη της φωτοκαταλυτικής αποικοδόμησης των φαρμακευτικών ουσιών, όπου πραγματοποιήθηκε εφαρμογή του στατιστικού πειραματικού σχεδιασμού. Οι βέλτιστες συνθήκες για τη μέγιστη φωτοκαταλυτική δραστικότητα της ουσίας trimethoprim ήταν οι: TiO2=460 mg/L, Ctrimethoprim= 5 mg/L και L.I.=628 W/m2, ενώ για την ουσία omeprazole ήταν οι: Comeprazole= 10 mg/L, TiO2=284 mg/L και τιμή pH=10. Οι μετρήσεις του ολικού οργανικού άνθρακα (Total Organic Carbon, TOC), πραγματοποιήθηκαν σε αναλυτή TOC V-csh της Shimadzu. Ο προσδιορισμός των ανιόντων (νιτρικών, νιτρωδών, θειϊκών) πραγματοποιήθηκε σε ιοντικό χρωματογράφο Dionex ICS-1500, ενώ ο προσδιορισμός των αμμωνιακών ιόντων βασίστηκε στη φασματοφωτομετρική μέθοδο Solorzano. Η ταυτοποίηση των ενδιάμεσων προϊόντων πραγματοποιήθηκε με τη χρήση του UHPLC/LTQ-ORBITRAP, όπου προσδιορίστηκαν δεκαέξι και δέκα προϊόντα μετασχηματισμού για το trimethoprim και το omeprazole, αντίστοιχα και ακολούθησε μελέτη της τοξικότητάς τους. Τέλος, πραγματοποιήθηκε μελέτη της φωτοκαταλυτικής αποικοδόμησης της ουσίας trimethoprim σε πιλοτική μονάδα φωτοκαταλυτικής αποικοδόμησης με τη χρήση TiO2, υπό την επίδραση φυσικής ηλιακής ακτινοβολίας.

Parathion degradation and toxicity reduction in solar photocatalysis and photolysis

2006 ◽  
Vol 53 (3) ◽  
pp. 1-8 ◽  
Author(s):  
K.-D. Zoh ◽  
T.-S. Kim ◽  
J.-G. Kim ◽  
K. Choi ◽  
S.-M. Yi
Keyword(s):  
Acute Toxicity ◽  
Photocatalytic Degradation ◽  
Toxicity Test ◽  
Methyl Parathion ◽  
Vibrio Fischeri ◽  
Acute Toxicity Test ◽  
Solar Photocatalysis ◽  
Toxicity Reduction ◽  
Solar Photolysis ◽  
Microtox Test

The solar photocatalytic degradation of methyl parathion was investigated using a circulating TiO2/solar light reactor. Under solar photocatalysis condition, parathion was more effectively degraded than solar photolysis and TiO2-only conditions. With solar photocatalysis, 20 mg/L of parathion was completely degraded within 60 min with a TOC decrease of 63% after 150 min. The main ionic byproducts during photocatalysis recovered from parathion degradation were mainly as NO3−, NO2− and NH4+, 80% of the sulphur as SO42−, and 5% of phosphorus as PO43−. The organic intermediates 4-nitrophenol and methyl paraoxon were also identified, and these were further degraded in solar photocatalytic condition. Two different bioassays (Vibrio fischeri and Daphnia magna) were used to test the acute toxicity of solutions treated by solar photocatalysis and photolysis. The Microtox test using V. fischeri showed that the toxicity expressed as EC50 (%) value increased from 5.5% to &gt;82% in solar photocatalysis, indicating that the treated solution is non-toxic, but only increased from 4.9 to 20.5% after 150 min in solar photolysis. The acute toxicity test using D. magna showed that EC50 (%) increased from 0.05 to 1.08% under solar photocatalysis, but only increased to 0.12% after 150 min with solar photolysis, indicating the solution is still toxic. The pattern of toxicity reduction parallels the decrease in TOC and the parathion concentrations.

Oxygen Triggering Reversible Modulation of Vibrio fischeri Strain Y1 Bioluminescence In Vivo¶

2004 ◽  
Vol 79 (1) ◽  
pp. 120 ◽  
Author(s):  
Hajime Karatani ◽  
Susumu Yoshizawa ◽  
Satoshi Hirayama
Keyword(s):  
Vibrio Fischeri

COMPARISON OF CONVENTIONAL AND Vibrio fischeri BIOASSAYS FOR THE ASSESSMENT OF MUNICIPAL WASTEWATER TOXICITY

2012 ◽  
Vol 11 (11) ◽  
pp. 2073-2076 ◽  
Author(s):  
Nora Kovats ◽  
Maha Refaey ◽  
Bettina Varanka ◽  
Karoly Reich ◽  
Arpad Ferincz ◽  
...  
Keyword(s):  
Municipal Wastewater ◽  
Vibrio Fischeri

Integrative Assessment of Sediment Quality History in Pulp Mill Recipient Area in Finland

1999 ◽  
Vol 40 (11-12) ◽  
pp. 139-146 ◽  
Author(s):  
Mika A. Kähkönen ◽  
Mikko Liukkonen ◽  
Christoph Wittmann ◽  
Kimmo P. Suominen ◽  
Mirja S. Salkinoja-Salonen
Keyword(s):  
Vibrio Fischeri ◽  
Sediment Quality ◽  
Sediment Accumulation ◽  
Pulp Mill ◽  
Complete Recovery ◽  
Heavy Metal Accumulation ◽  
Atp Content ◽  
Bleached Kraft Pulp ◽  
Elemental Chlorine ◽  
Integrative Assessment

Sediments were dated and the quality assessed by polyphasic approach in an area of Lake Saimaa, which has received waste water from bleached kraft pulp production since 1954. The chosen nonrecipient forest Lake Pyylampi was situated in the same area. The activities of the enzymes butyrate-esterase and aminopeptidase were depressed at the depth of 2 to 8 cm in the recipient but not in the forst lake sediment. In the same layers the contents of EOX-C1 and toxicity to Vibrio fischeri were very high compared to those above or below. Toxicity to microbial community in the 2 to 8 cm layer was also indicated by a gap in the ATP content and a drop in diatom species richness from the 70 species to &lt; 50 reflecting decreased water quality of the pelagic area. All these changes dated to the period of heavy organic halogen discharges, from 1960 to late 1980s, which led to sediment accumulation of solvent soluble halogen at a depth of 2 to 8 cm, to 6.4 g m−2 (cm)−1. In the most polluted sediment layers heavy metal accumulation was too little to be related to the toxicity of these layers. Almost complete recovery of both the sediment microbial ecosystems and of the pelagic diatoms occurred after elemental chlorine was completely substituted by chlorine dioxide and biological treatment adopted for wastewaters. Butyrate-esterase and aminopeptidase, but not phosphatase, activities correlated positively with the ATP content of the sediment. Butyrate-esterase may be used as a tool to estimate microbial biomass.

Sign in / Sign up

Export Citation Format

Share Document