scholarly journals Histomorphometric, fractal and lacunarity comparative analysis of sheep (Ovis aries), goat (Capra hircus) and roe deer (Capreolus capreolus) compact bone samples

2013 ◽  
Vol 72 (3) ◽  
pp. 239-248 ◽  
Author(s):  
A. I. Gudea ◽  
A. C. Ștefan
Keyword(s):  
Comparative Analysis ◽  
Roe Deer ◽  
Capreolus Capreolus ◽  
Compact Bone ◽  
Ovis Aries ◽  
Capra Hircus

PCR-RFLP Authentication of Meats from Red Deer (Cervus elaphus), Fallow Deer (Dama dama),Roe Deer (Capreolus capreolus), Cattle (Bos taurus), Sheep (Ovis aries), and Goat (Capra hircus)

2006 ◽  
Vol 54 (4) ◽  
pp. 1144-1150 ◽  
Author(s):  
Violeta Fajardo ◽  
Isabel González ◽  
Inés López-Calleja ◽  
Irene Martín ◽  
Pablo E. Hernández ◽  
...  
Keyword(s):  
Cervus Elaphus ◽  
Red Deer ◽  
Roe Deer ◽  
Bos Taurus ◽  
Capreolus Capreolus ◽  
Fallow Deer ◽  
Ovis Aries ◽  
Capra Hircus ◽  
Dama Dama ◽  
Pcr Rflp

Genetic variability of Haemonchus contortus (Nematoda: Trichostrongyloidea) in alpine ruminant host species

2009 ◽  
Vol 84 (3) ◽  
pp. 276-283 ◽  
Author(s):  
M.C. Cerutti ◽  
C.V. Citterio ◽  
C. Bazzocchi ◽  
S. Epis ◽  
S. D'Amelio ◽  
...  
Keyword(s):  
Genetic Variability ◽  
Host Species ◽  
Haemonchus Contortus ◽  
Roe Deer ◽  
Capreolus Capreolus ◽  
Ovis Aries ◽  
Internal Transcribed Spacers ◽  
Capra Hircus ◽  
Mitochondrial Haplotype ◽  
Wild Ruminants

AbstractGenetic variability of the ovine parasite Haemonchus contortus from the Alpine area was investigated using mitochondrial DNA (nd4 gene), internal transcribed spacers 1 and 2 and microsatellites, in order to assess whether cross-transmission between domestic and wild ruminants occurs. The dataset was composed of 78 individual adult male H. contortus collected from chamois (Rupicapra r. rupicapra), roe deer (Capreolus capreolus), alpine ibex (Capra ibex ibex), domestic goat (Capra hircus) and sheep (Ovis aries) from different alpine areas. The data obtained show low host specificity and high genetic variation within H. contortus populations. The analyses indicate the presence of two mitochondrial haplotype clusters among host species and the absence of cryptic parasite species, confirming H. contortus as a generalist nematode and suggesting that parasite transmission between populations of domestic and wild ruminants normally occurs.

scholarly journals Dietary habits in the endangered Bearded Vulture Gypaetus barbatus from Upper Pleistocene to modern times in Spain: a paleobiological conservation perspective

2013 ◽  
Vol 23 (4) ◽  
pp. 469-476 ◽  
Author(s):  
ANTONI MARGALIDA ◽  
ANA B. MARÍN-ARROYO
Keyword(s):  
Cervus Elaphus ◽  
Dietary Habits ◽  
Roe Deer ◽  
Ovis Aries ◽  
Capra Hircus ◽  
Medium Size ◽  
Wild Ungulates ◽  
Capra Pyrenaica ◽  
Gypaetus Barbatus ◽  
Bearded Vulture

SummaryAlthough most Old World vulture species are declining or threatened in Asia and Africa, in Europe healthy vulture populations still exist. However, recent application of sanitary legislation that has greatly reduced the availability of animal carcasses is now a concern for conservationists. Until now, no studies have been undertaken to determine long-term dietary shifts in these species in Europe, but such studies are essential to optimising the resources invested in conservation and to anticipating the ecological needs of the target species. Here, we present a first attempt to examine the dietary variation in the Bearded Vulture Gypaetus barbatus from the late Pleistocene to the present day. Medium-size wild ungulates such as southern chamois Rupicapra pyrenaica, Spanish ibex Capra pyrenaica, red deer Cervus elaphus and roe deer Capreolus capreolus dominate the diet during the Pleistocene supporting the hypothesis that Bearded Vulture distribution was largely determined by the presence of such species. On the contrary, domestic species, such as sheep Ovis aries and goat Capra hircus, are the most common taxa in the diet in modern and historic periods. The actual dependence of the species on livestock, along with a restrictive sanitary legislation, threaten the conservation of this and other endangered avian scavengers in Europe. This new paleobiological conservation perspective confirms that efforts to establish a self-sustaining Bearded Vulture population should be enhanced by the widespread availability of medium-sized wild ungulates and by the presence of extensive and traditional grazing practices.

scholarly journals Comparative characteristics of shoulder blade (Scapula) and shoulder bone (Humerus) of roe deer (Capreolus capreolus) and sheep (Ovis aries) in order to determine the animal species

2016 ◽  
Vol 70 (1-2) ◽  
pp. 41-50
Author(s):  
Milos Blagojevic ◽  
Zora Nikolic ◽  
Bogomir Prokic ◽  
Dejana Cupic-Miladinovic
Keyword(s):  
Animal Species ◽  
Roe Deer ◽  
Lymphatic Vessels ◽  
Morphological Characteristics ◽  
Capreolus Capreolus ◽  
Forensic Analysis ◽  
Ovis Aries ◽  
Medial Condyle ◽  
Tuberculum Minus ◽  
Shoulder Blade

In illegal hunting it is often possible only on the basis of morphological characteristics to determine the animal species. By the method of comparison there was performed the forensic analysis of roe deer and sheep osteological features. For the purpose of investigating the shoulder blade (Scapula) and shoulder bone (Humerus) comparative characteristics, there were used 6 shoulder blades and 6 shoulder bones of roe deer and 8 shoulder blades and 8 shoulder bones of sheep. After the skin, muscles, arterial, venous and lymphatic vessels as well as nerves were removed from the bones, they were thermally treated in an autoclave. Subsequently, the bones were placed in 3% solutioin of hydrogen peroxide (H2O2) for bleaching and degreasing. Then they were air dried and then photographed. Shoulder blade (Scapula) is a bone plate (Ossa plana) roughly triangular in shape. Scapular spine (Spina scapulae) is much more prominent in roe deer with acromion blade in the form of spike, while in sheep it is shorter and ends with acrimion at a right angle. Shoulder blade cup (Cavitas glenoidalis) in roe deer is round in shape, and in sheep it is oval. Tuberculum supraglenoidale and Processus coracoideus in sheep are more and in roe deer less developed. Shoulder bone (Humerus) in roe deer is relatively long, slender bone with proximal convexity turned cranially in regard to the same bone in sheep, which is stronger and heavier. Tuberculum majus in roe deer is less developed, and in sheep it is in a form of solid bone protuberance. Tuberculum minus and Tuberositas deltoidea in sheep are more developed than in roe deer. At medial condyle (Condylus medialis) in sheep there is shallow and wide groove, while in roe deer it is deeper and narrower. On the basis of morphological differences of roe deer and sheep bones, it can be determined with certainty which animal spesies they belong to.

scholarly journals Η παλαιοπανίδα στους λιμναίους οικισμούς της νεολιθικής Ευρώπης

2014 ◽  
Author(s):  
Ελένη Σαμαρτζίδου
Keyword(s):  
Cervus Elaphus ◽  
Ursus Arctos ◽  
Bos Taurus ◽  
Capreolus Capreolus ◽  
Meles Meles ◽  
Ovis Aries ◽  
Capra Hircus ◽  
Martes Foina ◽  
Lepus Capensis ◽  
Sus Domesticus

Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η ανάλυση του ζωοαρχαιολογικού υλικού του λιμναίου νεολιθικού οικισμού του Δισπηλιού. Συγκεκριμένες κατηγορίες οστών καταγράφηκαν, χρησιμοποιήθηκαν οι μέθοδοι ποσοτικοποίησης NISP, MinAU και MNI για την ποσοτικοποίηση του υλικού, ο ταξινομικός προσδιορισμός έγινε με άτλαντες και εργαστηριακές συλλογές. Όσον αφορά την ταφονομική ιστορία των οστών, ελέγχθηκε η αντιπροσωπευτικότητα του δείγματος βάσει του τρόπoυ ανάκτησής του, καταγράφηκε η επικάλυψή τους με ιζήματα, τα σημάδια βρώσης από άλλα ζώα, η κατάσταση διατήρησης τους, το χρώμα τους, τα αποτυπώματα ριζών, η καύση και η θραύση τους. Όσον αφορά στην εκμετάλλευση των κουφαριών των ζώων από τον άνθρωπο, παρουσιάστηκε η ανατομική τους αντιπροσώπευση, η οποία συσχετίστηκε με τη διατροφική χρησιμότητα των μερών των κουφαριών, υπολογίστηκε η ποσότητα κρέατος που καταναλώθηκε με βάση το δείγμα, καταγράφηκαν τα σημάδια σφαγής, εκδοράς, διαμελισμού και τεμαχισμού των οστών, διερευνήθηκε η εκμετάλλευση του μυελού και λίπους των οστών βάσει της μορφολογίας θραύσης τους. Τέλος, τα οστέινα εργαλεία παρουσιάζονται εν συντομία και συσχετίζονται με το υπόλοιπο οστεολογικό υλικό. Η διαχείριση των ζώων διερευνήθηκε ως εξής: αρχικά, διαχωρίστηκαν βάσει των μετρήσεων τα ήμερα, άγρια και πιθανώς ημι-άγρια άτομα συγκεκριμένων ειδών, διακρίθηκε το αρσενικό και θηλυκό φύλο με μορφολογικά κριτήρια και με μετρήσεις, υπολογίστηκε η ηλικία θανάτωσης των ειδών βάσει των γνάθων και του μετακρανιακού υλικού των ζώων, καταγράφηκαν και ερμηνεύτηκαν τα παθολογικά χαρακτηριστικά των οστών. Επιπλέον, διερευνήθηκε η εποχικότητα εκμετάλλευσης των ζώων βάσει της ηλικίας θανάτωσής τους. Συγκεκριμένα, στην παρούσα εργασία καταγράφηκαν συνολικά 74.190 οστά, από τα οποία τα 27.512 (37%) προσδιορίστηκαν σε επίπεδο είδους ζώου ή μέρους του σκελετού. Η σημασία της ήμερης πανίδας είναι φανερή σε όλες τις φάσεις κατοίκησης, ενώ παρουσιάζεται μια σταδιακή αύξηση της άγριας πανίδας προς τις μεταγενέστερες φάσεις. Aνάμεσα στα ήμερα είδη το πρόβατο (Ovis aries) είναι το πιο συχνό είδος, ακολουθούμενο από το χοίρο (Sus domesticus), το βόδι (Bos taurus), την αίγα (Capra hircus) και το σκύλο (Canis familiaris). Η παρουσία των οστών ιπποειδών χρήζει περαιτέρω διερεύνησης. Ανάμεσα στα άγρια είδη, το κόκκινο ελάφι (Cervus elaphus) και το ζαρκάδι (Capreolus capreolus) υπερέχουν αριθμητικά, ενώ ο αγριόχοιρος (Sus scrofa) και ο λαγός (Lepus capensis) ακολουθούν. Τα λιγότερο συχνά είδη είναι τα εξής: το άγριο βόδι (Bos primigenius), η αλεπού (Vulpes vulpes), η καφέ αρκούδα (Ursus arctos), ο ασβός (Meles meles), η ενυδρίδα (Lutra lutra), το πετροκούναβο (Martes foina), ο σκίουρος (Sciurus vulgaris), ο σκαντζόχοιρος (Erinaceus europaeus). Καταγράφηκαν και οστά από πτηνά, από χελώνα, από τρωκτικά/εντομοφάγα και από τις οικογένειες Ranidae και Bufonidae. Τα ήμερα βόδια εκτρέφονταν για το κρέας και το γάλα τους, ενώ δεν υπάρχει καμία παθολογική ένδειξη που να δείχνει ότι χρησιμοποιούνταν συστηματικά σε σκληρές εργασίες. Οι χοίροι θανατώνονταν για το κρέας και το λίπος τους. Τα αιγοπρόβατα τα εκμεταλλεύονταν για το κρέας, το γάλα και το μαλλί/τρίχα με μια έμφαση στην παραγωγή κρέατος. Η ηλικία θανάτωσης των ελαφοειδών δείχνει μια στόχευση σε νεαρά ενήλικα άτομα. Η επιλογή των μερών των σφαγίων φαίνεται ότι αποσκοπούσε στην εξασφάλιση της μεγαλύτερης δυνατής ποσότητας κρέατος. Η θραύση των οστών για την εξαγωγή μυελού ήταν πιο εντατική στα βόδια παρά στα αιγοπρόβατα και στους χοίρους, ενώ υπήρχε μια προτίμηση για την εξαγωγή μυελού από ώριμα άτομα. Το υλικό του Δισπηλιού δε διαφοροποιείται από τα υπόλοιπα ζωοαρχαιολογικά υλικά της ίδιας εποχής του ελλαδικού χώρου, ενώ αντιθέτως παρουσιάζει σημαντικές διαφορές σε σχέση με τα υλικά των Βαλκανίων και των λιμναίων οικισμών της Κεντρικής Ευρώπης.

Sign in / Sign up

Export Citation Format

Share Document