Mental Health of Adolescent Relatives of Intensive Care Patients: Benefits of an Open Visitation Policy

2021 ◽  
Vol 30 (1) ◽  
pp. 72-76
Author(s):  
Jean-Louis Fergé ◽  
Rishika Banydeen ◽  
Christophe Le Terrier ◽  
Hélène Fize ◽  
Mathurina Miguel ◽  
...  
Keyword(s):  
Intensive Care ◽  
Odds Ratio ◽  
Depression Scale ◽  
Simplified Acute Physiology Score ◽  
Anxiety And Depression ◽  
Depression Symptoms ◽  
Impact Of Event Scale ◽  
Event Scale ◽  
Loved One ◽  
One Year

Background Symptoms of anxiety and depression are common in adolescents with a loved one in an intensive care unit (ICU) and are known precursors of posttraumatic stress disorder (PTSD). Objectives To assess the prevalence of PTSD and associated factors in adolescent (age 12–17 years) relatives of patients in an ICU with an open visitation policy. Methods One year after the patient was discharged from the ICU, eligible adolescent relatives completed a satisfaction survey, anxiety history questionnaire, and psychometric evaluations (Hospital Anxiety and Depression Scale and 8-item Children’s Revised Impact of Event Scale). Results Thirty-two patients intubated for >2 days and with a Simplified Acute Physiology Score II >30 were included. Forty-six adolescents with first- to third-degree relationships to the patient, and in regular contact (≥monthly) with the patient before hospitalization, were enrolled. The prevalence of PTSD among the adolescents was 33%. Adolescents who visited the ICU were less likely to report feelings of regret than those who did not visit the ICU (2% vs 9%, P = .01). A past sense of threat (odds ratio [95% CI], 19.4 [1.9-201.2]; P = .01) and anxiety and depression symptoms (odds ratio [95% CI], 9.6 [1.4-63.7]; P = .02) were independent factors associated with probable PTSD. Conclusions A cautiously prepared open visiting policy should be maintained for adolescents with a relative in the ICU, because it could prevent feelings of regret and subsequent PTSD. Adolescents with risk factors should be screened and followed up.

scholarly journals Complicated grief after death of a relative in the intensive care unit

2015 ◽  
Vol 45 (5) ◽  
pp. 1341-1352 ◽  
Author(s):  
Nancy Kentish-Barnes ◽  
Marine Chaize ◽  
Valérie Seegers ◽  
Stéphane Legriel ◽  
Alain Cariou ◽  
...  
Keyword(s):  
Intensive Care Unit ◽  
Intensive Care ◽  
Complicated Grief ◽  
Depression Scale ◽  
Multivariate Logistic Regression Model ◽  
Post Traumatic Stress ◽  
Impact Of Event Scale ◽  
Event Scale ◽  
Loved One ◽  
Post Traumatic

An increased proportion of deaths occur in the intensive care unit (ICU).We performed this prospective study in 41 ICUs to determine the prevalence and determinants of complicated grief after death of a loved one in the ICU. Relatives of 475 adult patients were followed up. Complicated grief was assessed at 6 and 12 months using the Inventory of Complicated Grief (cut-off score >25). Relatives also completed the Hospital Anxiety and Depression Scale at 3 months, and the Revised Impact of Event Scale for post-traumatic stress disorder symptoms at 3, 6 and 12 months. We used a mixed multivariate logistic regression model to identify determinants of complicated grief after 6 months.Among the 475 patients, 282 (59.4%) had a relative evaluated at 6 months. Complicated grief symptoms were identified in 147 (52%) relatives. Independent determinants of complicated grief symptoms were either not amenable to changes (relative of female sex, relative living alone and intensivist board certification before 2009) or potential targets for improvements (refusal of treatment by the patient, patient died while intubated, relatives present at the time of death, relatives did not say goodbye to the patient, and poor communication between physicians and relatives).End-of-life practices, communication and loneliness in bereaved relatives may be amenable to improvements.

scholarly journals Intensive Care Unit-Specific Virtual Reality for Psychological Recovery After ICU Treatment for COVID-19; A Brief Case Report

2021 ◽  
Vol 7 ◽  
Author(s):  
Johan H. Vlake ◽  
Jasper van Bommel ◽  
Merel E. Hellemons ◽  
Evert-Jan Wils ◽  
Diederik Gommers ◽  
...  
Keyword(s):  
Intensive Care Unit ◽  
Virtual Reality ◽  
Intensive Care ◽  
Depression Scale ◽  
Anxiety And Depression ◽  
Post Traumatic Stress ◽  
Impact Of Event Scale ◽  
Event Scale ◽  
Post Traumatic ◽  
The Impact

A substantial number of ICU survivors are expected due to the SARS-CoV-2 outbreak, who are at risk for psychological impairments, such as post-traumatic stress disorder (PTSD), anxiety, and depression. We designed a COVID-19 intensive care unit-specific virtual reality (ICU-VR) intervention and tested it on one of our COVID-19 patients. The impact of event scale-revised and the hospital anxiety and depression scale showed that this patient suffered from PTSD, anxiety, and depression on the day of the intervention. One week after receiving ICU-VR, levels of PTSD, anxiety and depression had normalized, and stayed normalized until 6 months after discharge. In conclusion, innovative technologies, such as VR, have the potential to improve psychological rehabilitation, and should therefore be considered by clinicians for the treatment of ICU-related psychological sequelae after COVID-19.

scholarly journals Anxiety and depression symptoms in family members of icu patients

2015 ◽  
Vol 33 (1) ◽  
pp. 47-54 ◽  
Author(s):  
Maria Kourti ◽  
Efstathia Christofilou ◽  
George Kallergis
Keyword(s):  
Intensive Care Unit ◽  
Intensive Care ◽  
Demographic Data ◽  
Family Members ◽  
Depression Scale ◽  
Self Report ◽  
Anxiety And Depression ◽  
Depression Symptoms ◽  
Hospital Anxiety ◽  
Icu Patients

<p><strong>Objective:</strong> This study investigated symptoms of anxiety and depression in relatives of patients admitted in the Intensive Care Unit and determined whether these symptoms were associated to the seriousness of the patients’ condition.</p><p><strong>Metodology:</strong> A total of 102 patients’ relatives were surveyed<br />during the study. They were given a self-report questionnaire in order to assess demographic data, anxiety and depression symptoms. The symptoms of anxiety and depression were evaluated with the Hospital Anxiety and Depression Scale (hads). Patient’s condition was evaluated with a.p.a.ch.e ii Score.</p><p><strong>Results:</strong> More than 60% of patients’ relatives presented severe symptoms of anxiety and depression. No relation was found between symptoms of anxiety and depression of the relatives of patients and patients’ condition of health. On the<br />contrary, these feelings used to exist regardless of the seriousness of patient’s condition.</p><p><strong>Conclusions:</strong> The assessment of these patients is recommended in order serious problems of anxiety<br />and depression to be prevented. </p>

scholarly journals Psychological Differences of Patients and Relatives according to Post-Transplantation Anxiety

2008 ◽  
Vol 11 (1) ◽  
pp. 250-258 ◽  
Author(s):  
María Ángeles Pérez San Gregorio ◽  
Agustín Martín Rodríguez ◽  
José Pérez Bernal
Keyword(s):  
Quality Of Life ◽  
Depression Scale ◽  
Anxiety And Depression ◽  
Depression Symptoms ◽  
Life Questionnaire ◽  
Post Transplantation ◽  
Transplant Patients ◽  
Psychological Differences ◽  
One Year

The aim of this investigation is to analyze the psychological differences of patients and their relatives according to the formers' post-transplantation anxiety. We used two groups of participants: transplant patients (n = 166) and close relatives (n = 166). Four questionnaires were applied: a Psychological Survey (to both groups), the Hospital Anxiety and Depression Scale, and the Quality of Life Questionnaire (to the transplant patients), and the Leeds Scales for the Self-Assessment of Anxiety and Depression (to the relatives). Participants were assessed twice: post-Intensive Care Unit (ICU; when patients were moved from the ICU to the Transplantation Unit) and post-hospital (one year after transplant). Results showed that high anxiety in patients just after organ transplant was related to an increase of anxiety and depression symptoms both in patients and relatives one year after transplant; it was also related to a decrease in the quality of life of these patients.

scholarly journals Self-Rated Health and Pain Problems in Mothers of Healthy Children or Children Requiring Outpatient Observation or Hospitalisation: A Pilot Cross-Sectional Study

2021 ◽  
Vol 18 (18) ◽  
pp. 9543
Author(s):  
Anna Aftyka ◽  
Wojciech Rosa ◽  
Marzena Samardakiewicz
Keyword(s):  
Intensive Care Unit ◽  
Intensive Care ◽  
Depression Scale ◽  
Anxiety And Depression ◽  
Control Group ◽  
Depression Symptoms ◽  
Healthy Children ◽  
Cross Sectional ◽  
Self Rated Health ◽  
Maximum Pain

A child’s illness or disability is a considerable stressor for the mother and a risk factor for many psychological problems and somatic diseases. The purpose of the study was to (1) assess the prevalence of poor SRH and pain, (2) compare self-rated health and pain, (3) and identify the determinants of SRH and pain in mothers of healthy children and children requiring ambulatory observation or hospitalization. The study covered 234 mothers of both healthy and unhealthy children who required outpatient observation or treatment at an intensive care unit, neonatal intensive care unit, or oncology department. To analyse the variables obtained, the following tools were used: Self-Rated Health, Numerical Rating, Interpersonal Support Evaluation List, Peritraumatic Distress Inventory, Modified Hospital Anxiety and Depression Scale, and Impact of Effects Scale—Revised. The self-assessment of health in mothers of healthy children and those in need of outpatient observation or hospitalization at units with various specialities differed in a statistically significant way. The severity of the average and maximum pain among mothers of healthy children and those with a history of disease differed statistically significantly. Poor SRH co-occurred with severe maximum pain in all of the examined groups. Both in the control group and the group of mothers of children requiring outpatient observation, poor SRH co-occurred with a high level of anxiety. Only in the control group was a correlation found between the severity of the average and maximum pain and the severity of anxiety and depression symptoms.

scholarly journals Coping Styles Associated with Post-Traumatic Stress and Depression Symptoms Following Childbirth in Croatian Women

2018 ◽  
Vol 27 (3) ◽  
pp. 543-559 ◽  
Author(s):  
Sandra Nakić Radoš ◽  
Erin Burn ◽  
Susan Ayers ◽  
Alexandra Sawyer
Keyword(s):  
Traumatic Stress ◽  
Edinburgh Postnatal Depression Scale ◽  
Coping Styles ◽  
Depression Scale ◽  
Depression Symptoms ◽  
Post Traumatic Stress ◽  
Impact Of Event Scale ◽  
Event Scale ◽  
Brief Cope ◽  
Post Traumatic

Porođaj je normativni čin u životu žene i uglavnom se smatra pozitivnim događajem. Međutim, svaka treća žena doživi porođaj kao tjelesnu prijetnju za sebe i/ili za svoje novorođenče te 3 % žena nakon porođaja razvije posttraumatski stresni poremećaj (PTSP). Dosadašnja istraživanja upućuju na to da su slabe strategije suočavanja povezane s PTSP-om nakon porođaja, međutim, ta su se istraživanja uglavnom koristila jednodimenzionalnim mjerama strategija suočavanja. Drugim riječima, tek valja ispitati koje specifične dimenzije suočavanja pridonose PTSP-u nakon porođaja. Ciljevi su ovog istraživanja ispitati simptome PTSP-a nakon porođaja te kako su različiti stilovi suočavanja povezani sa simptomima PTSP-a i depresije kod žena u Hrvatskoj. Žene (N = 160) koje su rodile unatrag dvije godine ispunile su online upitnik koji mjeri simptome PTSP-a (Impact of Event Scale – IES), poslijeporođajnu depresiju (Edinburgh Postnatal Depression Scale – EPDS) te stilove suočavanja (Brief Cope). U ovom je uzorku 1.9 % ispitanica izvijestilo o ozbiljnim simptomima PTSP-a nakon porođaja, a 21.9 % ih je izvijestilo o depresivnim simptomima. Većina je žena (66.7 %) sa simptomima PTSP-a izvijestila i o depresivnim simptomima. S druge strane, 28.6 % žena s depresivnim simptomima također je izvijestilo i o simptomima PTSP-a, što upućuje na viši komorbiditet PTSP-a i depresije nego obrnuto. Od izbjegavajućih su stilova suočavanja poricanje i samookrivljavanje pozitivno korelirali sa simptomima PTSP-a i depresije, dok je odustajanje pozitivno koreliralo samo sa simptomima PTSP-a, a odvraćanje pažnje sa simptomima depresije. Također, niže razine planiranja i više razine emocionalne podrške bile su povezane s višom razinom depresivnosti. Međutim, nakon kontroliranja poslijeporođajnih psihopatoloških simptoma stilovi suočavanja nisu bili značajni prediktori simptoma PTPS-a, ali je samookrivljavanje bilo značajni prediktor depresivnih simptoma. Žene u Hrvatskoj izvještavaju o psihopatološkim simptomima nakon porođaja te su oni povezani sa stilovima suočavanja. Izbjegavajući stil suočavanja, samookrivljavanje, posebno je povezan s depresivnim simptomima. Buduća bi istraživanja trebala ispitati prediktore PTSP-a kod hrvatskih žena u reprezentativnijim uzorcima u trudnoći te s praćenjem nakon porođaja. Također, probir za poslijeporođajne psihopatološke simptome trebao bi se provoditi i za simptome depresije i za simptome PTSP-a.

scholarly journals Post-Intensive Care Syndrome Associated With Coronavirus Disease: A Single Institutional Study In Tokyo

2021 ◽  
Author(s):  
Aya Banno ◽  
Toru Hifumi ◽  
Yuta Takahashi ◽  
Mitsuhito Soh ◽  
Ayako Sakaguchi ◽  
...  
Keyword(s):  
Intensive Care ◽  
Comprehensive Evaluation ◽  
Invasive Mechanical Ventilation ◽  
Depression Scale ◽  
High Rate ◽  
Impact Of Event Scale ◽  
Event Scale ◽  
Icu Discharge ◽  
The Impact ◽  
Post Intensive Care Syndrome

Abstract Background: The occurrence of post-intensive care syndrome (PICS) in critically ill patients with coronavirus disease (COVID-19) remains unclear. This study aimed to investigate the physical, mental, and cognitive components of PICS in intensive care unit (ICU)-treated COVID-19 survivors.Methods: This prospective cohort study enrolled patients with COVID-19 who were treated in the ICU of a single institution between March 19, 2020 and April 30, 2020. A survey was sent by postal mail at 4 and 6 months after ICU discharge. The questionnaire comprised the post-COVID-19 functional status (PCFS) scale and the modified medical research council dyspnea scale (mMRC) for assessing physical PICS; the impact of event scale-revised (IES-R) and the hospital anxiety and depression scale (HADS) for assessing mental PICS; and self-assessment questions for concentration, memory, and forgetfulness for assessing cognitive PICS. Physical PICS was defined by a PCFS or mMRC score ≥1. Mental PICS was defined by an IES-R score ≥25 or if the HADS score for anxiety or depression components was ≥8. Cognitive PICS was defined according to patient complaints of deterioration in concentration, memory, or forgetfulness. The primary outcome was PICS occurrence at 4 months. Moreover, we assessed the co-occurrence of the three PICS components.Results: Twenty patients consented to participate in the study and responded to the survey. The median age was 57.5 years, and 80% of the patients were male; moreover, 50%, 55%, and 80% lived alone, were married, and were employed/self-employed before hospitalization, respectively. During ICU stay, 80%, 75%, and 25% received invasive mechanical ventilation, systemic steroids, and continuous benzodiazepine, respectively. Delirium occurred in 40% of patients. The median days of ICU and hospital stay were 6 and 21, respectively. Physical, mental, and cognitive PICS occurred in 14 (78%), 9 (45%), and 11 (55%) patients, respectively. There were 16 (80%) and 8 (40%) patients with at least one and all PICS components, respectively.Conclusions: Our findings revealed a high rate of PICS in COVID-19 survivors. Long-term and comprehensive evaluation of all three PICS components is crucial for providing appropriate care to these patients.

scholarly journals Μελέτη του μετατραυματικού stress που οφείλεται σε ήπιας βαρύτητας κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις στα παιδιά

2021 ◽  
Author(s):  
Παναγιώτης Καλλιανέζος
Keyword(s):  
Social Sciences ◽  
Depression Scale ◽  
Anxiety And Depression ◽  
Child Trauma ◽  
Hospital Anxiety ◽  
Impact Of Event Scale ◽  
Event Scale ◽  
Screening Questionnaire

Εισαγωγή: Υπάρχει μια παγκόσμια τάση για αύξηση της συχνότητας των ατυχημάτων και ιδιαίτερα των κρανιοεγκεφαλικών κακώσεων κατά την παιδική ηλικία. Οι κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις αποτελούν μείζον θέμα για τη δημόσια υγεία λόγω των συνεπειών τους στη σωματική και ψυχική υγεία των παιδιών. Σκοπός: Η παρούσα μελέτη επιδιώκει να συνεισφέρει στην κατανόηση της ψυχολογικής διάστασης αυτών των κακώσεων στα παιδιά. Οι επιμέρους στόχοι είναι: 1) η αποτύπωση της έκτασης του προβλήματος των παιδικών ατυχημάτων στη Δυτική Ελλάδα και κατ' επέκταση της νοσηρότητας από ατύχημα στην ηλικιακή ομάδα των 6-14 ετών, 2) η αναζήτηση παραγόντων κινδύνου για ατύχημα που σχετίζονται τόσο με το ίδιο το παιδί όσο και το οικογενειακό και φυσικό του περιβάλλον, 3) η αξιολόγηση της σχέσης μεταξύ των ήπιων κρανιοεγκεφαλικών κακώσεων της παιδικής ηλικίας και του κινδύνου μελλοντικής εμφάνισης Διαταραχής Μετατραυματικού Stress μία εβδομάδα και ένα μήνα μετά το τραυματικό γεγονός, 4) η συσχέτιση της εμφάνισης της διαταραχής με δημογραφικούς παράγοντες και άλλες παραμέτρους που αφορούν στις ήπιες κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις στην ίδια πληθυσμιακή ομάδα, 5) η διερεύνηση του επιπολασμού του άγχους και της κατάθλιψης στους γονείς των παιδιών του δείγματος λόγω της τραυματικής εμπειρίας του παιδιού τους, 6) και η γλωσσική και ψυχομετρική επικύρωση μέσω συγκεκριμένης διαδικασίας της Ελληνικής εκδοχής των ερωτηματολογίων. Υλικό και μέθοδος: Για την εκπλήρωση των προαναφερθέντων στόχων πραγματοποιήσαμε μία αναδρομική μελέτη κατά το χρονικό διάστημα 2014–2017 όπου μελετήθηκαν τα ιατρικά αρχεία 381 παιδιών ηλικίας 6-14 ετών με ήπια κρανιοεγκεφαλική κάκωση που νοσηλεύθηκαν στην Παιδοχειρουργική Κλινική του Καραμανδανείου Γενικού Νοσοκομείου Παίδων Πάτρας και μία προοπτική μελέτη για τη διερεύνηση του κινδύνου εμφάνισης της Διαταραχής Μετατραυματικού Stress σε δείγμα παιδιών με ήπια κρανιοεγκεφαλική κάκωση που αντιμετωπίστηκαν στην Παιδοχειρουργική Κλινική από τον Φεβρουάριο του 2017 έως τον Μάρτιο του 2018. Στην προπτική μελέτη καταγράφηκαν 377 παιδιά ηλικίας 6 έως 14 ετών με ήπια κρανιοεγκεφαλική κάκωση που αντιμετωπίστηκαν στο επείγον εξωτερικό ιατρείο ή/και νοσηλεύτηκαν τουλάχιστον για 24 ώρες. Από αυτά 175 παιδιά πληρούσαν τα κριτήρια συμμετοχής στην προοπτική μελέτη. Η μελέτη περιελάμβανε κάθε δεύτερο παιδί που προσέρχονταν, προκειμένου να εξασφαλισθεί η τυχαιοποίηση του δείγματος. Επιπρόσθετος σκοπός της έρευνας ήταν η διερεύνηση δύο βασικών ψυχικών διαταραχών, του άγχους και της κατάθλιψης στους γονείς των παιδιών του δείγματος.Για τη συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκαν τα εξής αυτοσυμπληρούμενα ψυχομετρικά εργαλεία: Ερωτηματολόγιο καταγραφής κοινωνικοδημογραφικών στοιχείων και χαρακτηριστικών της κάκωσης, η κλίμακα «Child Trauma Screening Questionnaire (CTSQ), η Αναθεωρημένη κλίμακα επίπτωσης παιδικού τραύματος για συμπτώματα μετατραυματικού stress «The Children’s revised impact of event scale (CRIES-13)» και η Ελληνική έκδοση της κλίμακας Άγχους και Κατάθλιψης «The Hospital Anxiety And Depression Scale HADS». Η στατιστική ανάλυση διενεργήθηκε με το λογισμικό πρόγραμμα Statistical Package for Social Sciences IBM SPSS version 25 software (IBM Corp, Armonk, NY, USA). Το πρόγραμμα Amos version 25 software, Chicago: IBM SPSS και επιπρόσθετες στατιστικές μέθοδοι χρησιμοποιήθηκαν για την διερευνητική και επιβεβαιωτική ανάλυση των ερωτηματολογίων. Αποτελέσματα: Τα κυριότερα αποτελέσματα της προοπτικής μελέτης ήταν τα εξής: το 67,5% ήταν αγόρια με μέση ηλικία 9,46 έτη και το 32,5% κορίτσια με μέση ηλικία 9,1 έτη. Φαίνεται δηλαδή ότι, η επίπτωση των ήπιων κρανιοεγκεφαλικών κακώσεων στα αγόρια ήταν δύο φορές μεγαλύτερη από τα κορίτσια. Σχετικά με την ηλικία παρατηρήθηκε ότι τα παιδιά ηλικίας 6-8 ετών παρουσίαζαν συχνότερα ήπια κρανιοεγκεφαλική κάκωση σε σχέση με τις υπόλοιπες ηλικιακές ομάδες. Τα περισσότερα ατυχήματα συνέβησαν στο δρόμο (28,7%), στο σχολείο (27,6%) και στο σπίτι (20%), κυρίως απογευματινές ώρες (45,9%) και καθημερινές ημέρες (76,1%) και σχεδόν τα μισά (49,3%) με παρουσία ενήλικα. Ενώ ως προς την εποχή διαπιστώθηκε όπως αναμενόταν ότι την άνοιξη και το καλοκαίρι συμβαίνουν τα περισσότερα ατυχήματα σε ποσοστό 43,5% και 24.1% του συνόλου αντίστοιχα. Ως προς το μηχανισμό κάκωσης οι περισσότερες ήπιες κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις οφείλονταν σε πτώσεις (67,7%), σε συγκρούσεις με άλλο παιδί (20,3%) και σε τροχαία (5,1%). Η πλειοψηφία (82,6%) νοσηλεύθηκε μία ημέρα ενώ μόνο το 4,6% των παιδιών νοσηλεύθηκαν τρεις ημέρες και άνω. Περίπου το 50% των παιδιών με ήπια κρανιοεγκεφαλική κάκωση που ήρθαν στο παιδιατρικό νοσοκομείο έρχονται μετά από παραπομπή από άλλο νοσοκομείο. Σε σχέση με το μετατραυματικό stress στην εκτίμηση της εβδομάδας στο 33,7% των παιδιών διαπιστώθηκαν συμπτώματα της διαταραχής ενώ στην επανεκτίμηση του μήνα σημειώθηκε σημαντική μείωση του ποσοστού σε 9,9%. Οι γονείς παρατήρησαν συμπτώματα μετατραυματικού stress σε ποσοστό 19% μία εβδομάδα μετά την κάκωση και 3,9% στον ένα μήνα. Τα κορίτσια εμφάνισαν πιο συχνά τη διαταραχή από τα αγόρια (p=0,013) μία εβδομάδα μετά το ατύχημα. Στατιστικά σημαντικές διαφορές ως προς τους παράγοντες που επηρέαζαν την εκδήλωση του stress παρατηρήθηκαν στο φύλο, την αστική περιοχή (p=0,04), τον τόπο ατυχήματος (p=0,004), την ύπαρξη πολλαπλών βλαβών (p=0,030), τη νοσηλεία (p=0,003) κ.α. Από τους συμμετέχοντες γονείς, το 56% ήταν ηλικίας 35−44 ετών, το 89,2% ήταν παντρεμένοι, το 20% ήταν βασικής εκπαίδευσης και το 49,4% είχε δύο παιδιά. Το 23,9% των συμμετεχόντων βίωνε μέτρια επίπεδα άγχους και το 31,3% υψηλά επίπεδα άγχους, ενώ το 30,1% βίωνε μέτρια επίπεδα κατάθλιψης και το 22,1% υψηλά επίπεδα. Όσον αφορά τις συσχετίσεις παραγόντων προέκυψε ότι η εμφάνιση συμπτωμάτων άγχους ήταν συχνότερη στις γυναίκες από ότι στους άντρες (p=0,016). Επίσης η ένταση του άγχους και της κατάθλιψης βρέθηκε να συσχετίζεται θετικά με το χαμηλό εισόδημα (p=0,001), τη μόρφωση των συμμετεχόντων (p=0,001), και το καθεστώς επαγγελματικής απασχόλησης (p=0,001).Συμπεράσματα: Τα ευρήματα της παρούσας μελέτης κατέδειξαν ότι οι ήπιες κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις δεν είναι πάντοτε άμοιρες επιπλοκών και μπορεί να αναπτύξουν επίμονα νευροφυσιολογικά συμπτώματα. Τα συμπεράσματα δικαιολογούν την παρακολούθηση της συμπεριφοράς των παιδιών πολύ καιρό μετά τον τραυματισμό και μπορούν να αξιοποιηθούν για τη διατύπωση προτάσεων για περαιτέρω έρευνα για τον προσδιορισμό των παραγόντων κινδύνου, εφαρμογής μεθόδων υποστηρικτικής φροντίδας, παρεμβάσεων και συμβουλευτικής της οικογένειας για μείωση του μετατραυματικού stress.

scholarly journals Validation and Analysis of the European Quality Questionnaire in Italian Language

2020 ◽  
Vol 17 (23) ◽  
pp. 8852
Author(s):  
Leopoldo M. Amendola ◽  
Alessandro Galazzi ◽  
Irene Zainaghi ◽  
Ivan Cortinovis ◽  
Anna Zolin ◽  
...  
Keyword(s):  
Intensive Care Unit ◽  
Intensive Care ◽  
Depression Scale ◽  
Family Satisfaction ◽  
Test Phase ◽  
Impact Of Event Scale ◽  
Event Scale ◽  
Adult Intensive Care Unit ◽  
Quality Of Dying ◽  
The Impact

The European Quality Questionnaire (euroQ2) is the culturally-adapted version to the European context of the Family Satisfaction in Intensive Care Unit (FS-ICU) and Quality of Dying and Death (QODD) tools in a single instrument divided into three parts (the last is optional). These tools were created for an adult setting. The aim of this study was the Italian validation and analysis of the euroQ2 tool. The Italian version of euroQ2 questionnaire was administered to the relatives, over 18 years of age, of adult intensive care unit patients, with the Hospital Anxiety and Depression Scale (HADS) and the Impact of Event Scale—Revised (IES-r). For the re-test phase the questionnaire was administered a second time. One hundred questionnaires were filled in. The agreement between test and retest was between 17–19 out of 20 participants with an upward trend in the re-test phase. A measure of coherence and cohesion between the euroQ2 variables was given by Cronbach’s alpha: in the first part of the questionnaire alpha was 0.82, in the second part it was 0.89. The linear Pearson’s correlation coefficients between all questions showed a weak positive correlation. The results obtained agreed with the original study. This study showed a good stability of the answers, an indication of an unambiguous understanding of the Italian translation.

Sign in / Sign up

Export Citation Format

Share Document