Językowa struktura klątw kochanek w XVIII-wiecznych tekstach literackich

Celem artykułu jest filologiczna analiza miłosnych klątw zawartych w polskichtekstach literackich z XVII w. inspirowana teorią aktów mowy (w tym performatywówi konstatacji) Johna L. Austina oraz pracami z zakresu klątwy ludowej Anny Engelking.Przedmiotem badań są wypowiedzi: Banialuki (romans baśniowy Historyja uciesznao królewnie Banialuce Hieronima Morsztyna – 1650), Cyceryny (zbiór pieśni RoksolankiSzymona Zimorowica – 1654) oraz Pani (sielanka Odczary na Simonidesowe „Czary”Jana Gawińskiego – połowa XVII w.). Klątwy literackie są rozpatrywane zarównow kontekście etnolingwistycznej struktury (obiekt – sprawca – wykonawca), sprawczejfunkcji wypowiedzi, jak i imperatywów, składni, symboliki, etymologii.