scholarly journals Mogućnost aklimatizacije jesenske sovice na području Zadarske županije

2021 ◽  
Vol 20 (1) ◽  
pp. 6-12
Author(s):  
Martina Kadoić Balaško ◽  
Monika Zlodi ◽  
Renata Bažok

Jesenska sovica (Spodoptera frugiperda) značajan je polifagni štetnik iz porodice sovica. Potječe iz suptropskog i tropskog područja Amerike, gdje se smatra ekonomski važnim štetnikom na kultiviranim biljkama. Prvi je put, izvan američkog kontinenta, zabilježen u zapadnoj Africi početkom 2016. godine te se potom nastavio širiti prema Aziji i Australiji. Zbog velike mogućnosti migracije (odrasla sovica za vrijeme ljetnih mjeseci preleti do 2 000 km), ovaj štetnik bi se vrlo brzo mogao pojaviti i na području Mediterana. Uslijed klimatskih promjena i ekoloških zahtjeva jesenske sovice opravdana je sumnja da bi se ovaj štetnik mogao udomaćiti u Europi, ali i u Hrvatskoj. Na razvoj i širenje jesenske sovice najviše utječu temperature, oborine i dostupnost biljke domaćina. Cilj je rada prikazati biološke i ekološke osobine jesenske sovice, prikazati trenutni status u svijetu i utvrditi mogućnost aklimatizacije u području srednje Dalmacije (Zadar). S postaje Zadar prikupljeni su meteorološki podaci za razdoblje od 2010. do 2020. godine. Pogodnost područja određena je na temelju izračuna sume efektivnih temperatura potrebnih za razvoj jedne generacije (termalni prag 10,9 °C, suma 559 °C srednjih dnevnih temperatura iznad praga i mjesečna količina oborina ispod 100 mm). Provedena analiza meteoroloških podataka i njihova usporedba sa zahtjevima štetnika pokazala je da aklimatizacija štetnika nije moguća, ali da zbog povoljnih uvjeta u proljetnom i ljetnom periodu postoji opasnost od sezonskih migracija jesenske sovice na područje Zadarske županije.

2008 ◽  
Author(s):  
◽  
Vanesa Eva Dikgolz

En los últimos años el cultivo de soja se ha convertido en uno de los más importantes de nuestro país. Existe una gran diversidad de insectos fitófagos que atacan a los cultivos de soja y bajo determinadas condiciones pueden alcanzar niveles de densidad altos, convirtiéndose en plagas. Entre las principales especies de lépidopteros defoliadores considerados plaga se encuentran: la “oruga de las leguminosas” Anticarsia gemmatalis (Hubner), la “oruga medidora” Rachiplusia nu Guenneé, la “oruga de la alfalfa” Colias lesbias (Fabricius), la “oruga militar tardía” Spodoptera frugiperda (J. E. Smith), orugas del género Helicoverpa y la “gata peluda norteamericana” Spilosoma virginica (Fabricius). De menor importancia son la “oruguita de la verdolaga” Loxostege bifidalis Fabricius, el barrenador menor del tallo” Elasmopalpus lignosellus Séller, orugas del género Agrotis, Eulia loxonepes (Meyrick) y Prodenia ornithogalli (Guenneé). Estos insectos provocan daños en las hojas de la plantas, sobre todo antes de la formación de frutos. Los enemigos naturales de estos insectos están conformados por depredadores, parasitoides y patógenos. Entre los patógenos se destacan los hongos, los cuales se encuentran infectando gran diversidad de insectos y hábitats. Estos organismos son una herramienta útil dentro del manejo integrado de plagas. El principal hongo entomopatógeno relacionado con larvas de lépidopteros defoliadores, en particular de la Familia Noctuidae, es Nomuraea rileyi (Farlow) Samson (Ascomycota: Sordariomycetes: Hypocreales). Hasta el presente han sido realizados varios estudios a nivel mundial acerca del hongo N. rileyi, sobre su virulencia, rango hospedador, citología e inmunidad. En nuestro país se ha encontrado una importante acción del hongo N. rileyi en el control natural de lepidópteros defoliadores de soja, cuando se presentaron condiciones de humedad favorables para su dispersión, llegando a observarse un control del 60 al 90 % de las poblaciones de A. gemmatalis en la provincia de Santa Fe, siendo citada previamente la existencia de epizootias y control natural de esta especie plaga en la provincia de Córdoba. Hasta el presente hay pocos estudios de caracterización de poblaciones de N.rileyi de nuestro país y sobre todo de la región pampeana donde se concentra el 83,68 % del área sojera. Tampoco se han realizado hasta el momento estudios sobre el ciclo parasexual en este hongo por lo que resulta de importancia abordar estas temáticas. El objetivo de este trabajo fue evaluar las diferencias morfológicas, y genéticas de aislamientos nativos del hongo Nomuraea rileyi y evaluar su patogenicidad mediante bioensayos, así como también intentar determinar la existencia de un ciclo parasexual.


2005 ◽  
Vol 40 (4) ◽  
pp. 329-335 ◽  
Author(s):  
Gustavo Rossato Busato ◽  
Anderson Dionei Grützmacher ◽  
Mauro Silveira Garcia ◽  
Fabrizio Pinheiro Giolo ◽  
Moisés João Zotti ◽  
...  

O objetivo deste trabalho foi avaliar o efeito da temperatura sobre a biologia dos biótipos "milho" e "arroz" de Spodoptera frugiperda (J.E. Smith, 1797) (Lepidoptera: Noctuidae) e estimar o número de gerações por ano em laboratório e campo. Foram coletadas lagartas de quatro populações de S. frugiperda no Estado do Rio Grande do Sul, identificadas eletroforeticamente como os biótipos "milho" e "arroz", em áreas isoladas, distanciadas entre si em mais de 300 km, produtoras de milho e arroz irrigado e em áreas adjacentes, que produzem milho e arroz irrigado lado a lado. A temperatura mais adequada para o desenvolvimento dos dois biótipos foi 25ºC. Em laboratório, podem ser obtidas 11,0 e 11,3 gerações ano-1 do biótipo "milho" proveniente de áreas isoladas e adjacentes, respectivamente. Foram estimadas 12,1 gerações ano-1 do biótipo "arroz" quando proveniente de áreas isoladas e 12,2 gerações ano-1 quando proveniente de áreas adjacentes. Em campo, estimou-se a ocorrência de 8,3 e 6,1 gerações ano-1 do biótipo "milho", respectivamente, em áreas isoladas e áreas adjacentes e 8,4 e 7,0 gerações ano-1 do biótipo "arroz", respectivamente, em áreas isoladas e áreas adjacentes. Em áreas adjacentes, o biótipo "arroz" apresenta uma geração a mais ao longo de um ano em relação ao biótipo "milho".


2021 ◽  
Vol 20 (3) ◽  
pp. 783-791 ◽  
Author(s):  
Dan-dan ZHANG ◽  
Yu-tao XIAO ◽  
Peng-jun XU ◽  
Xian-ming YANG ◽  
Qiu-lin WU ◽  
...  

Insects ◽  
2021 ◽  
Vol 12 (4) ◽  
pp. 298
Author(s):  
Ouorou Ganni Mariel Guera ◽  
Federico Castrejón-Ayala ◽  
Norma Robledo ◽  
Alfredo Jiménez-Pérez ◽  
Georgina Sánchez-Rivera ◽  
...  

Chemical control is the main method used to combat fall armyworm in maize crops. However, its indiscriminate use usually leads to a more complex scenario characterized by loss of its effectiveness due to the development of resistance of the insect pest, emergence of secondary pests, and reduction of the populations of natural enemies. For this reason, efforts to develop strategies for agroecological pest management such as Push–Pull are increasingly growing. In this context, the present study was carried out to evaluate field effectiveness of Push–Pull systems for S. frugiperda management in maize crops in Morelos, Mexico. In a randomized block experiment, the incidence and severity of S. frugiperda, the development and yield of maize were evaluated in nine Push–Pull systems and a maize monoculture. The Push–Pull systems presented incidence/severity values lower than those of the monoculture. Morphological development and maize yield in the latter were lower than those of most Push–Pull systems. Mombasa—D. ambrosioides, Mulato II—T. erecta, Mulato II—C. juncea, Tanzania—T. erecta and Tanzania—D. ambrosioides systems presented higher yields than those of monocultures.


Sign in / Sign up

Export Citation Format

Share Document