scholarly journals Δια-ιστικά πρότυπα έκφρασης βιοδεικτών-κλειδί του μεταβολισμού σε ασθενείς με κλινικά σοβαρή παχυσαρκία

2019 ◽  
Author(s):  
Κωνσταντίνος Μπαλαμπάνης
Keyword(s):  
Skeletal Muscle ◽  
Adipose Tissue ◽  
Visceral Adipose Tissue ◽  
Cross Talk ◽  
Subcutaneous Adipose Tissue ◽  
Ppar Γ ◽  
Visceral Adipose ◽  
Subcutaneous Adipose

Εισαγωγή: Η παχυσαρκία είναι πλέον μια επιδημία που συνδέεται με τα μεταβολικά και καρδιαγγειακά νοσήματα και χαρακτηρίζεται από χρόνια φλεγμονή. Το μεταβολικό σύνδρομο (MetS), το οποίο αποτελείται από τη συνδεδεμένη τριάδα παχυσαρκίας, σακχαρώδη διαβήτη και καρδιαγγειακής νόσου, εκτιμάται σήμερα ότι επηρεάζει το ένα τέταρτο του ενήλικου πληθυσμού στον κόσμο και επιβάλλει σημαντική επιβάρυνση για τη δημόσια υγεία. Το κύριο κλινικό συστατικό του MetS είναι η σπλαχνική παχυσαρκία και η παρουσία “έκτοπου” λίπους στα όργανα που δεν έχουν σχεδιαστεί για την αποθήκευση λίπους, ενώ η κύρια μεταβολική ανωμαλία είναι η αντίσταση στην ινσουλίνη. Πολυάριθμοι βιοδείκτες εμπλέκονται στην παθοφυσιολογία της νόσου, συμπεριλαμβανομένων των παραγόντων μεταγραφής και των συν-ρυθμιστών τους. Μεταξύ των πολυάριθμων μορίων που έχουν αναγνωριστεί ως σημαντικοί ρυθμιστές της ομοιοστασίας της γλυκόζης είναι ο PGC-1α , ο οποίος είναι συν-ενεργοποιητής του μεταγραφικού παράγοντα PPAR-γ. Αν και ο NFkB αρχικά χαρακτηρίστηκε σε κύτταρα του αιμοποιητικού συστήματος, η μετέπειτα ερευνά αποκάλυψε έναν βασικό ρόλο της σηματοδότησης του NFkB στο ήπαρ, τον λιπώδη ιστό και το κεντρικό νευρικό σύστημα στην ανάπτυξη φλεγμονής σχετιζόμενης με μεταβολικά νοσήματα. Η παχυσαρκία χαρακτηρίζεται από χρόνια, συστημική φλεγμονή και υπάρχουν ενδείξεις ότι η μη αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος (NAFLD) και η αντίσταση στην ινσουλίνη σχετίζονται έντονα με την υποκείμενη φλεγμονώδη διαδικασία. Αν και ο λιπώδης ιστός υπήρξε ο στόχος ενδιαφέροντος μεταξύ των ερευνητών για τις τελευταίες δύο δεκαετίες, λίγα είναι γνωστά για την ακριβή μηχανική στον ανθρώπινο μεταβολισμό και την παχυσαρκία. Για παράδειγμα, διαπιστώθηκε πρόσφατα ότι ο σκελετικός μυς, όχι μόνο διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στην ομοιόσταση της γλυκόζης, αλλά αντιπροσωπεύει επίσης ένα ενεργό μεταβολικό όργανο του οποίου οι δραστηριότητες πρέπει να προσδιοριστούν. Η μελέτη μας είναι μια “in-situ” μορφολογική εκτίμηση της λειτουργικής διαντίδρασης (“cross-talk”) των μεταγραφικών παραγόντων NFkB, PPARγ και των συν-ρυθμιστών της μεταγραφής AIB και PGC-1a στη νοσογόνο παχυσαρκία. Επιπλέον, θα διερευνήσουμε τη συσχέτιση ανάμεσα στη φλεγμονή του σκελετικού μυός και του λιπώδους ιστού με την ανάπτυξη μη αλκοολικής λιπώδους νόσου του ήπατος (NAFLD) και σακχαρώδη διαβήτη τύπου ΙΙ, καθώς και τη σχέση με διάφορες κλινικοπαθολογικές παραμέτρους.Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να προσδιοριστεί η σχέση μεταξύ ασθενών με παθολογική παχυσαρκία, η υποκείμενη μη αλκοολική λιπώδης ηπατική νόσος, ο διαβήτης, καθώς και η διερεύνηση πιθανών συσχετισμών με κλινικοπαθολογικές παραμέτρους. Η μελέτη μας επικεντρώθηκε στο ρόλο των PPARγ, NFκΒ και PGC1a στο μεταβολισμό του ανθρώπου, με βάση την έκφρασή τους, όπως αυτή αξιολογήθηκε με την ανοσοϊστοχημεία, σε πέντε διαφορετικά δείγματα ιστών, (σπλαγχνικό λιπώδη ιστό (visceral adipose tissue, VAT), υποδόριο λιπώδη ιστό (subcutaneous adipose tissue, SAT), σκελετικό μυ (skeletal muscle, SM), εξωμυοκυττάριο λιπώδη ιστό (extramyocellular adipose tissue, EMAT) κι ήπαρ. που συλλέχθηκαν από 50 ασθενείς με νοσογόνο παχυσαρκία προτού προχωρήσουν σε προγραμματισμένη βαριατρική επέμβαση. Επιλέξαμε τους παραπάνω ιστούς με βάση το γεγονός ότι οι σκελετικοί μύες και το ήπαρ διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στην ομοιόσταση της γλυκόζης, ενώ το ενδομυϊκό και το σπλαχνικό λίπος φαίνεται να σχετίζονται με την αντίσταση στην ινσουλίνη και το NAFLD.Αποτελέσματα: Τα ευρήματά μας έδειξαν ένα σύνθετο δίκτυο συν-έκφρασης μεταξύ των ιστών που συνδέει την επαγόμενη από την παχυσαρκία φλεγμονή μέσω της εναπόθεσης λιπώδους ιστού στους σκελετικούς μύες και με μη αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος. Ένα νέο εύρημα ήταν η περίπλοκη αλληλεπίδραση (cross-talk) μεταξύ του σκελετικού μυός (SM) και του εξωμυοκυτταρικού λιπώδους ιστού (EMAT) με το ήπαρ και της αιτιώδους σχέσης μεταξύ της φλεγμονής στον SM, στον EMAT και της εξέλιξης της ίνωσης του ήπατος. Τα ευρήματά μας, μας έδειξαν πολύπλοκα πρότυπα έκφρασης των μορίων NFκB, PPARγ και PGC1α μεταξύ των ιστών. Επιπλέον, διαπιστώσαμε σημαντικές αρνητικές συσχετίσεις μεταξύ της έκφρασης του PGC1a στον σπλαχνικό λιπώδη ιστό και της έκφρασης του CD68 στους σκελετικούς μύες και το εξωμυοκυτταρικό λιπώδη ιστό (EMAT), υποδεικνύοντας ένα προστατευτικό ρόλο του PGC1a κατά της φλεγμονής που προκαλείται από την παχυσαρκία. Τέλος, προκύπτουν αρκετά στοιχεία για να αναδείξουμε έναν ευεργετικό ρόλο του PGC1a κατά της νόσου που προκαλείται από την παχυσαρκία, όπως ο διαβήτης τύπου II (T2DM) και η μη αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος (NAFLD). Παρουσιάσαμε ένα εκτεταμένο δίκτυο ενδοεπικοινωνίας και αλληλεπίδρασης, το οποίο επιβεβαιώνει τον αναπόσπαστο ρόλο κάθε μίας από τις ερευνηθείσες πρωτεΐνες στον ανθρώπινο μεταβολισμό. Στη μελέτη μας, διαπιστώσαμε ότι ο NFκB είναι ο βασικός βιοδείκτης σε ένα πολύπλοκο δίκτυο ενδοεπικοινωνίας και αλληλεπίδρασης, ο οποίος διασυνδέει τις σηματοδοτικές οδούς της μεταβολικής και ανοσολογικής σηματοδότησης. Επίσης, επιδείξαμε το ρόλο του στον μεταβολισμό των λιπιδίων και ενδεχομένως στην ανάπτυξη της ανθεκτικότητας στην ινσουλίνη, των σκελετικών μυών και της μη αλκοολικής στεατοηπατίτιδας (NASH).Τέλος, αναδείχθη η έκφραση των φλεγμονωδών βιοδεικτών (CD3, CD68) σε όλα τα λιπώδη διαμερίσματα να εμφανίζει θετική συσχέτιση με τα επίπεδα ηπατικών τρανσαμινασών και την παρουσία NASH στη βιοψία ήπατος, ενώ η έκφραση του CD3 στο σκελετικό μυ και το εξωμυοκυττάριο λίπος (ΕΜΑΤ) σχετίζεται με ίνωση του ήπατος. Συμπεράσματα: Παρόλο που οι μηχανισμοί της φλεγμονής που προκαλείται από την παχυσαρκία και η σύνδεσή της με τη μη αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος (NAFLD) και την ίνωση του ήπατος, δεν είναι πλήρως κατανοητοί, τα ευρήματά μας υποδεικνύουν ένα εκτεταμένο και σύνθετο δίκτυο που πρέπει να διερευνηθεί περαιτέρω. Πιστεύουμε ότι η μελέτη μας θα συμβάλει στην κατανόηση των κοινών υποκείμενων μηχανισμών μεταξύ των αλληλοσυνδεδεμένων παθολογιών, προκειμένου να προσδιοριστούν οι δυνητικοί θεραπευτικοί και προγνωστικοί στόχοι, μιας και η παχυσαρκία δε θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μια ξεχωριστή νοσολογική οντότητα, αλλά ως αναπόσπαστο τμήμα ενός αλληλοσυνδεόμενου δικτύου ασθενειών. Πιστεύουμε ότι η μελέτη μας θα δώσει περισσότερη πληροφορία για το ρόλο των υπό εξέταση μορίων στους υποκείμενους μηχανισμούς της παχυσαρκίας και των συνοσηρότητας του. Ελπίζουμε ότι τα ευρήματά μας θα ρίξουν φως στους σύνθετους βασικούς μηχανισμούς και ότι οι βιοδείκτες που μελετήθηκαν θα μπορούσαν να αποτελέσουν μελλοντικούς στόχους για την πρόληψη και τη θεραπεία της παχυσαρκίας και των συνοδών νοσηροτήτων τους. Ελπίζουμε ότι η παρούσα μελέτη μας θα συμβάλει στην καλύτερη κατανόηση των σύνθετων αλληλεπιδράσεων των διαφορετικών ιστών που διαταράσσονται στην παχυσαρκία.Αναμφισβήτητα, περαιτέρω έρευνα απαιτείται για την πλήρη κατανόηση των μοριακών μηχανισμών και των δικτύων συνέκφρασης που ενέχονται στην παχυσαρκία και τα συνοδά της νοσήματα με τελικό σκοπό την ανάδειξη νέων βιοδεικτών, διαγνωστικών τεχνικών κι ελπιδοφόρων θεραπευτικών στόχων στο εγγύς μέλλον.

scholarly journals Ενδο- και δια-ιστικά δίκτυα συνέκφρασης των μεταγραφικών παραγόντων ERb (Estrogen Receptor β) και NFATc1 (Nuclear Factor of Activated T cells) και ο ρόλος κλειδί του συμπαράγοντα TIF2 στην κλινικά σοβαρή παχυσαρκία

2019 ◽  
Author(s):  
Αθηνά Χασάπη
Keyword(s):  
Skeletal Muscle ◽  
Estrogen Receptor ◽  
Adipose Tissue ◽  
Cross Talk ◽  
Subcutaneous Adipose Tissue ◽  
Nuclear Factor ◽  
Activated T Cells ◽  
Visceral Adipose ◽  
Subcutaneous Adipose

Ο οιστρογονικός υποδοχέας ERβ διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στον ανθρώπινο μεταβολισμό και μερικές από τις δράσεις του διαμεσολαβούνται μέσω θετικής αλληλεπίδρασης (“positive cross-talk”) με το μεταγραφικό παράγοντα NFAT και το συν-ενεργοποιητή της μεταγραφής TIF2. Επιπλέον, έχει ήδη αποδειχθεί πως η παχυσαρκία χαρακτηρίζεται από χρόνια, χαμηλού βαθμού συστηματική φλεγμονή, αλλά λίγα είναι γνωστά για το ρόλο του σκελετικού μυός ως ενεργό μεταβολικό όργανο.Η μελέτη μας είναι μια “in-situ” μορφολογική εκτίμηση της λειτουργικής διαντίδρασης (“cross-talk”) των μεταγραφικών παραγόντων ERβ, NFATc1 και του συν-ρυθμιστή της μεταγραφής TIF2 στη νοσογόνο παχυσαρκία. Επιπλέον, θα διερευνήσουμε τη συσχέτιση ανάμεσα στη φλεγμονή του σκελετικού μυός και του λιπώδους ιστού με την ανάπτυξη μη αλκοολικής λιπώδους νόσου του ήπατος (NAFLD) και σακχαρώδη διαβήτη τύπου ΙΙ, καθώς και τη σχέση με διάφορες κλινικοπαθολογικές παραμέτρους. Υλικό και μέθοδος: Ο πληθυσμός της μελέτης μας αποτελείται από 50 νοσογόνα παχύσαρκους ασθενείς που υποβλήθηκαν σε προγραμματισμένο βαριατρικό χειρουργείο κατά τη διάρκεια του οποίου ελήφθησαν βιοψίες από σπλαγχνικό λιπώδη ιστό (visceral adipose tissue, VAT), υποδόριο λιπώδη ιστό (subcutaneous adipose tissue, SAT), σκελετικό μυ (skeletal muscle, SM), εξωμυοκυττάριο λιπώδη ιστό (extramyocellular adipose tissue, EMAT) κι ήπαρ. Η πρωτεϊνική έκφραση των υπό μελέτη παραγόντων (ERβ, NFAT, TIF2, CD3, CD68) εκτιμήθηκε με τη μέθοδο της ανοσοϊστοχημείας. Αποτελέσματα: Αναδείξαμε την ύπαρξη ενός εκτεταμένου ενδο- και δια-ιστικού δικτύου συνέκφρασης πρωτεϊνών, που επιβεβαιώνει το μοναδικό κι ιστοειδικό ρόλο καθενός εκ των υπό μελέτη βιοδεικτών στην νοσογόνο παχυσαρκία και τα συνοδά της νοσήματα.Επιπλέον, τα αποτελέσματά μας συνηγορούν υπέρ του ευεργετικού ρόλου του ERβ και του NFATc1 έναντι της μη αλκοολικής λιπώδους νόσου του ήπατος, ενώ ο ακριβής ρόλος του TIF2 συνεχίζει να παραμένει αδιευκρίνιστος. Καινοτόμο εύρημα αποτελεί η επικοινωνία (“cross-talk”) μεταξύ σκελετικού μυός (SM), του εξωμυοκυττάριου λιπώδους ιστού (ΕΜΑΤ) και του ήπατος κι η πιθανή συσχέτιση μεταξύ της φλεγμονής του σκελετικού μυός και του εξωμυοκυττάριου λιπώδους ιστού με την παρουσία ηπατικής ίνωσης. Συμπεράσματα: Συμπερασματικά, η παχυσαρκία δε θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μια ξεχωριστή νοσολογική οντότητα, αλλά ως αναπόσπαστο τμήμα ενός αλληλοσυνδεόμενου δικτύου ασθενειών. Ως εκ τούτου, ο τρόπος σκέψης κι η έρευνά μας πρέπει να στρέφονται ως προς αυτή την κατεύθυνση ώστε ν’ αναδειχθούν οι κοινοί γενετικοί σύνδεσμοι κι οι κατάλληλοι βιοδείκτες που μπορούν να αποτελέσουν καινοτόμους, μελλοντικούς, θεραπευτικούς στόχους. Τα ευρήματά μας υποστηρίζουν τη θεωρία της ιατρικής των δικτύων. Συγκεκριμένα, αναδείξαμε ένα περίπλοκο ενδο- και δια-ιστικό δίκτυο συνέκφρασης πρωτεϊνών που συνδέει την επαγόμενη από παχυσαρκία φλεγμονή με τη μη αλκοολική λιπώδη νόσο του ήπατος (NAFLD). Αναλυτικότερα, διαπιστώσαμε πως η έκφραση των φλεγμονωδών βιοδεικτών (CD3, CD68) σε όλα τα λιπώδη διαμερίσματα εμφανίζει θετική συσχέτιση με τα επίπεδα ηπατικών τρανσαμινασών και την παρουσία NASH στη βιοψία ήπατος, ενώ η έκφραση του CD3 στο σκελετικό μυ και το εξωμυοκυττάριο λίπος (ΕΜΑΤ) σχετίζεται με την ίνωση του ήπατος. Επιπλέον, παρατηρήθηκε πως οι παράγοντες ERβ, NFATc1 και TIF2 συνεκφράζονται στους υπό μελέτη ιστούς υποδηλώνοντας τη συμμετοχή τους στην παθοφυσιολογία της παχυσαρκίας και των σχετιζόμενων με αυτή νοσημάτων όπως ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου ΙΙ κι η μη αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος (NAFLD). Ειδικότερα, τα αποτελέσματά μας συνηγορούν υπέρ του ευεργετικού ρόλου των ERβ και NFATc1 έναντι της NAFLD, ενώ ο ρόλος του TIF2 στην παθογένεση του διαβήτη και της ηπατικής ίνωσης συνεχίζει να παραμένει διφορούμενος. Επίσης, διαπιστώθηκε πως η έκφραση των βιοδεικτών σχετίζεται με τα επίπεδα τρανσαμινασών και λιπιδίων πλάσματος, κατοχυρώνοντας το ρόλο τους στο μεταβολισμό των λιπιδίων και της γλυκόζης. Η ανάλυση των δικτύων συνέκφρασης αντιπροσωπεύει μια καινοτόμο συστημική προσέγγιση, που ενδεχομένως διευκολύνει την ανάπτυξη νέων διαγνωστικών τεχνικών και θεραπειών στοχεύοντας στους συνδετικούς κρίκους ενός δικτύου ασθενειών. Τα αποτελέσματά μας μπορούν να συμβάλλουν στην κατανόηση της παχυσαρκίας και των συνοδών νοσημάτων της στο πλαίσιο της συστημικής ανάλυσης κι ολιστικής προσέγγισης των νοσημάτων. Για παράδειγμα, η βιοψία λιπώδους ιστού ή σκελετικού μυός σε συνδυασμό με τα επίπεδα ηπατικών τρανσαμινασών πλάσματος κι απεικονιστικές τεχνικές, μπορούν ν’ανιχνεύσουν με μεγάλη ακρίβεια λανθάνουσα ηπατική νόσο κι ενδεχομένως μελλοντικά να υποκαταστήσουν τη βιοψία ήπατος. Αναμφισβήτητα, περαιτέρω έρευνα απαιτείται για την πλήρη κατανόηση των μοριακών μηχανισμών και των δικτύων συνέκφρασης που ενέχονται στην παχυσαρκία και τα συνοδά της νοσήματα με τελικό σκοπό την ανάδειξη νέων βιοδεικτών, διαγνωστικών τεχνικών κι ελπιδοφόρων θεραπευτικών στόχων στο εγγύς μέλλον.

Regional Variation in Plasminogen Activator Inhibitor-1 Expression in Adipose Tissue from Obese Individuals

2000 ◽  
Vol 83 (04) ◽  
pp. 545-548 ◽  
Author(s):  
Vanessa Van Harmelen ◽  
Johan Hoffstedt ◽  
Per Lundquist ◽  
Hubert Vidal ◽  
Veronika Stemme ◽  
...  
Keyword(s):  
Gene Expression ◽  
Adipose Tissue ◽  
Visceral Adipose Tissue ◽  
Subcutaneous Adipose Tissue ◽  
Plasminogen Activator Inhibitor ◽  
Plasminogen Activator Inhibitor 1 ◽  
Visceral Adipose ◽  
Subcutaneous Adipose ◽  
Activator Inhibitor ◽  
Pai 1

SummaryHigh plasma plasminogen activator inhibitor-1 (PAI-1) activity is a frequent finding in obesity and adipose tissue has recently been suggested to be a source of circulating PAI-1 in humans. In the present study, differences in adipose tissue gene expression and protein secretion rate of PAI-1 between subcutaneous and visceral adipose tissue was analysed in specimens obtained from 22 obese individuals. The secretion rate of PAI-1 was two-fold higher in subcutaneous adipose tissue than in visceral adipose tissue (292 ± 50 vs 138 ± 24 ng PAI-1/107 cells, P <0.05). In accordance with the secretion data, subcutaneous adipose tissue contained about three-fold higher levels of PAI-1 mRNA than visceral adipose tissue (2.43 ± 0.37 vs 0.81 ± 0.12 attomole PAI-1 mRNA/µg total RNA, P <0.001). PAI-1 secretion from subcutaneous but not from visceral adipose tissue correlated significantly with cell size (r = 0.43, P <0.05). In summary, subcutaneous adipose tissue secreted greater amounts of PAI-1 and had a higher PAI-1 gene expression than visceral adipose tissue from the same obese individuals. Bearing in mind that subcutaneous adipose tissue is the largest fat depot these finding may be important for the coagulation abnormalities associated with obesity.

scholarly journals Visceral adipose tissue but not subcutaneous adipose tissue is associated with urine and serum metabolites

PLoS ONE ◽  
2017 ◽  
Vol 12 (4) ◽  
pp. e0175133 ◽  
Author(s):  
Inga Schlecht ◽  
Wolfram Gronwald ◽  
Gundula Behrens ◽  
Sebastian E. Baumeister ◽  
Johannes Hertel ◽  
...  
Keyword(s):  
Adipose Tissue ◽  
Visceral Adipose Tissue ◽  
Subcutaneous Adipose Tissue ◽  
Serum Metabolites ◽  
Visceral Adipose ◽  
Subcutaneous Adipose ◽  
Urine And Serum

scholarly journals Pioglitazone improves insulin sensitivity through reduction in muscle lipid and redistribution of lipid into adipose tissue

2005 ◽  
Vol 288 (5) ◽  
pp. E930-E934 ◽  
Author(s):  
Neda Rasouli ◽  
Ulrika Raue ◽  
Leslie M. Miles ◽  
Tong Lu ◽  
Gina B. Di Gregorio ◽  
...  
Keyword(s):  
Adipose Tissue ◽  
Insulin Sensitivity ◽  
Glucose Tolerance ◽  
Lipid Oxidation ◽  
Visceral Adipose Tissue ◽  
Subcutaneous Adipose Tissue ◽  
Oxidative Enzymes ◽  
Muscle Lipid ◽  
Visceral Adipose ◽  
Subcutaneous Adipose

Patients with insulin resistance often manifest increased intramyocellular lipid (IMCL) along with increased visceral adipose tissue. This study was designed to determine whether the insulin sensitizer drugs pioglitazone and metformin would improve glucose intolerance and insulin sensitivity by decreasing IMCL. In this study, 23 generally healthy subjects with impaired glucose tolerance were randomized to receive either pioglitazone 45 mg/day or metformin 2,000 mg/day for 10 wk. Before and after treatment, we measured insulin sensitivity and abdominal subcutaneous and visceral adipose tissue with CT scanning. In addition, muscle biopsies were performed for measurement of IMCL and muscle oxidative enzymes. After treatment with pioglitazone, 2-h glucose fell from 9.6 mmol/l (172 mg/dl) to 6.1 mmol/l (119 mg/dl), whereas there was no change in 2-h glucose with metformin. With pioglitazone treatment, there was a 65% increase in insulin sensitivity along with a 34% decrease in IMCL (both P ≤ 0.002). This decrease in IMCL was not due to increased muscle lipid oxidation, as there were no changes in muscle lipid oxidative enzymes. However, pioglitazone resulted in a 2.6-kg weight gain along with a significant decrease in the visceral-to-subcutaneous adipose tissue ratio. In contrast, metformin treatment resulted in no change in insulin sensitivity, IMCL, oxidative enzymes, or adipose tissue volumes. Pioglitazone improved glucose tolerance and insulin sensitivity by reducing IMCL. This reduction in IMCL was not due to an increase in muscle lipid oxidation but to a diversion of lipid from ectopic sites into subcutaneous adipose tissue.

Adipocyte triglyceride lipase expression in human obesity

2007 ◽  
Vol 293 (4) ◽  
pp. E958-E964 ◽  
Author(s):  
Gregory R. Steinberg ◽  
Bruce E. Kemp ◽  
Matthew J. Watt
Keyword(s):  
Adipose Tissue ◽  
Protein Expression ◽  
Mrna Expression ◽  
Visceral Adipose Tissue ◽  
Lipase Activity ◽  
Subcutaneous Adipose Tissue ◽  
Lipolytic Enzymes ◽  
Obese Subjects ◽  
Visceral Adipose ◽  
Subcutaneous Adipose

We have investigated the gene and protein expression of adipose triglyceride lipase (ATGL) and triglyceride (TG) lipase activity from subcutaneous and visceral adipose tissue of lean and obese subjects. Visceral and subcutaneous adipose tissue was obtained from 16 age-matched lean and obese subjects during abdominal surgery. Tissues were analyzed for mRNA expression of lipolytic enzymes by real-time quantitative PCR. ATGL protein content was assessed by Western blot and TG lipase activity by radiometric assessment. Subcutaneous and visceral adipose tissue of obese subjects had elevated mRNA expression of PNPLA2 (ATGL) and other lipases including PNPLA3, PNPLA4, CES1, and LYPLAL1 ( P < 0.05). Surprisingly, ATGL protein expression and TG lipase activity were reduced in subcutaneous adipose tissue of obese subjects. Immunoprecipitation of ATGL reduced total TG lipase activity in adipose lysates by 70% in obese and 83% in lean subjects. No significant differences in the ATGL activator CGI-58 mRNA levels ( ABHD5) were associated with obesity. These data demonstrate that ATGL is important for efficient TG lipase activity in humans. They also demonstrate reduced ATGL protein expression and TG lipase activity despite increased mRNA expression of ATGL and other novel lipolytic enzymes in obesity. The lack of correlation between ATGL protein content and in vitro TG lipase activity indicates that small decrements in ATGL protein expression are not responsible for the reduction in TG lipase activity observed here in obesity, and that posttranslational modifications may be important.

scholarly journals Visceral Adipose Tissue and Different Measures of Adiposity in Different Severities of Diffuse Idiopathic Skeletal Hyperostosis

2021 ◽  
Vol 11 (7) ◽  
pp. 663
Author(s):  
Netanja Harlianto ◽  
Jan Westerink ◽  
Wouter Foppen ◽  
Marjolein Hol ◽  
Rianne Wittenberg ◽  
...  
Keyword(s):  
Adipose Tissue ◽  
Visceral Adipose Tissue ◽  
Subcutaneous Adipose Tissue ◽  
Smoking Status ◽  
Diffuse Idiopathic Skeletal Hyperostosis ◽  
Subcutaneous Fat ◽  
Low Grade ◽  
Negatively Associated ◽  
Visceral Adipose ◽  
Subcutaneous Adipose

Background: Diffuse idiopathic skeletal hyperostosis (DISH) is associated with both obesity and type 2 diabetes. Our objective was to investigate the relation between DISH and visceral adipose tissue (VAT) in particular, as this would support a causal role of insulin resistance and low grade inflammation in the development of DISH. Methods: In 4334 patients with manifest vascular disease, the relation between different adiposity measures and the presence of DISH was compared using z-scores via standard deviation logistic regression analyses. Analyses were stratified by sex and adjusted for age, systolic blood pressure, diabetes, non-HDL cholesterol, smoking status, and renal function. Results: DISH was present in 391 (9%) subjects. The presence of DISH was associated with markers of adiposity and had a strong relation with VAT in males (OR: 1.35; 95%CI: 1.20–1.54) and females (OR: 1.43; 95%CI: 1.06–1.93). In males with the most severe DISH (extensive ossification of seven or more vertebral bodies) the association between DISH and VAT was stronger (OR: 1.61; 95%CI: 1.31–1.98), while increased subcutaneous fat was negatively associated with DISH (OR: 0.65; 95%CI: 0.49–0.95). In females, increased subcutaneous fat was associated with the presence of DISH (OR: 1.43; 95%CI: 1.14–1.80). Conclusion: Markers of adiposity, including VAT, are strongly associated with the presence of DISH. Subcutaneous adipose tissue thickness was negatively associated with more severe cases of DISH in males, while in females, increased subcutaneous adipose tissue was associated with the presence of DISH.

Sign in / Sign up

Export Citation Format

Share Document