Μελέτη γενετικών πολυμορφισμών μονο-νουκλεοτιδίων (SNP) που αφορούν στο μεταβολισμό της οξαλιπλατίνας σε ασθενείς με κολοορθικό καρκίνο

2018 ◽  
Author(s):  
Κωνσταντίνος-Βέλλιος Καμποσιώρας
Keyword(s):  
Excision Repair ◽  
Complementation Group ◽  
Caveolin 1 ◽  
Repair Deficiency ◽  
Pcr Rflp ◽  
Polymerase Chain ◽  
Group D ◽  
Xeroderma Pigmentosum Group D

Οι κακοήθειες του γαστρεντερικού συστήματος αποτελούν σημαντική αιτία νοσηρότητας και θνησιμότητας στο γενικό πληθυσμό. Παρά την αρχική αποτελεσματικότητα των χημειοθεραπευτικών παραγόντων, στην πλειονότητα των περιπτώσεων τα καρκινικά κύτταρα θα εμφανίσουν ανθεκτικότητα στη θεραπεία ενώ οι ασθενείς μπορεί να εμφανίσουν παρενέργειες από τη θεραπεία. Στην παρούσα μελέτη αναλύουμε το ρόλο των γενετικών πολυμορφισμών μόνο-νουκλεοτιδίων (SNPs) σε γονίδια επιδιόρθωσης του DNA, στην ανάπτυξη αντίστασης και τοξικότητας σε ασθενείς με καρκίνο παχέος εντέρου, καθώς και το ρόλο του μικροπεριβάλλοντος στην ανάπτυξη αντίστασης σε κυτταρικές σειρές καρκίνου παγκρέατος. Πρόσφατα δεδομένα υποδεικνύουν ότι πολυμορφισμοί σε γονίδια επιδιόρθωσης του DNA μπορεί να συνεισφέρουν στις διαφορές μεταξύ ασθενών στη δραστικότητα και τοξικότητα αντινεοπλασματικών φαρμάκων, συμπεριλαμβα-νομένης και της οξαλιπλατίνας. Αρχικός σκοπός της παρούσης μελέτης ήταν να αξιολογηθεί η ύπαρξη πολυμορφισμών στα γονίδια επιδιόρθωσης DNA, ERCC1 (excision repair cross-complementing rodent repair deficiency, complementation group 1) και XPD (Xeroderma pigmentosum group D protein) σε σχέση με την ανταπόκριση ασθενών με καρκίνο παχέος εντέρου που έλαβαν θεραπεία με βάση την οξαλιπλατίνα, την ιρινοτεκάνη και τη 5-φθοριοπυριμιδίνη. Για το σκοπό αυτό απομονώθηκε DNA από περιφερικά μονοπύρηνα και χρησιμοποιήθηκε η τεχνική PCR-RFLP (polymerase chain reaction-based restriction fragment length polymorphism) για να καθοριστεί ο γονότυπος των XPD-751 και ERCC1-118 Η ύπαρξη των SNPs συσχετίστηκε αναδρομικά με τα κλινικά δεδομένα του πληθυσμού. Συνολικά αναλύθηκαν δείγματα από 243 ασθενείς (111 έλαβαν επικουρική θεραπεία και 132 θεραπεία πρώτης γραμμής για μεταστατικό καρκίνο του παχέος εντέρου). 232 ασθενείς είχαν επιτυχές RFLP αποτέλεσμα για τον ERCC1 πολυμορφισμό και 146 για τον XPD πολυμορφισμό. Οι δυο γονότυποι ήταν σε απόλυτη ισορροπία αλληλίων. Στο συγκεκριμένο πληθυσμό δεν παρατηρήθηκε συσχέτιση των πολυμορφισμών με την τοξικότητα ή την αποτελεσματικότητα της θεραπείας. Εντούτοις, ο ΚQ πολυμορφισμός, φάνηκε να σχετίζεται με καλύτερη πενταετή επιβίωση σε ασθενείς που έλαβαν οποιαδήποτε μορφή επικουρικής θεραπείας αλλά όχι σε αυτούς που έλαβαν θεραπεία με βάση την οξαλιπλατίνα. Η συσχέτιση του αυτή θα πρέπει να μελετηθεί προοπτικά σε μεγαλύτερο πληθυσμό που θα λάβει όμοια θεραπεία. Η έκφραση της Caveolin-1 (Cav-1) έχει συσχετιστεί με την ανάπτυξη του όγκου και την ανθεκτικότητα στη χημειοθεραπεία στον καρκίνο του παγκρέατος. Περαιτέρω στόχος της μελέτης μας ήταν η διερεύνηση της σημασίας της έκφρασης της Cav-1 στα παγκρεατικά καρκινικά κύτταρα σε σύγκριση με τους ινοβλάστες του στρώματος, στον πολλαπλασιασμό των καρκινικών κυττάρων και την ανάπτυξη χημειοαντίστασης, τόσο in vitro όσο και in vivo, σε μοντέλο ανοσοανεπαρκούς ποντικού. Επιδιώξαμε επίσης να αξιολογήσουμε την ανοσοϊστοχημική έκφραση της Cav-1 στο καρκινικό επιθήλιο και στο στρώμα του όγκου σε ιστολογικά δείγματα καρκίνου παγκρέατος. Η ανοσοϊστοχημική χρώση των πτωχά διαφοροποιημένων τμημάτων ιστού έδειξε ασθενή και ισχυρή έκφραση Cav-1 στα επιθηλιακά κύτταρα του όγκου και στους στρωματικούς ινοβλάστες, αντίστοιχα. Αντίθετα, οι καλά διαφοροποιημένες περιοχές χαρακτηρίστηκαν από ισχυρή επιθηλιακή έκφραση της Cav-1. Η μειορρύθμιση της Cav-1 σε καρκινικά κύτταρα οδήγησε σε αυξημένο πολλαπλασιασμό in vitro, αλλά δεν είχε αντίκτυπο στην χημειοαντοχή και την ανάπτυξη in vivo. Αντίθετα, η μειωμένη έκφραση του Cav-1 σε ινοβλάστες είχε σαν αποτέλεσμα την αυξημένη ανάπτυξη και τη χημειοαντίσταση των καρκινικών κυττάρων όταν ινοβλάστες και καρκινικά κύτταρα ενέθηκαν σε ανοσοανεπαρκείς ποντικούς, για να αναπτύξουν μεικτά ξενομοσχεύματα από ινοβλάστες και καρκινικά κύτταρα. Τα αποτελέσματά μας υποδηλώνουν ότι η μειορρύθμιση της Cav-1 σε ινοβλάστες συσχετίζεται με την ανάπτυξη αυξημένου πολλαπλασιασμού του όγκου και χημειοαντίσταση in vivo. Περαιτέρω μελέτες είναι απαραίτητες για να διερευνηθεί κατά πόσον η στόχευση του Cav-1 στο στρώμα μπορεί να αντιπροσωπεύσει μια νέα θεραπευτική προσέγγιση στην αντιμετώπιση του καρκίνου του παγκρέατος.

Unexpected Growth-Promoting Effect of Oxaliplatin in Excision Repair Cross-Complementation Group 1 Transfected Human Colon Cancer Cells

Pharmacology ◽  
2018 ◽  
Vol 102 (3-4) ◽  
pp. 161-168 ◽  
Author(s):  
Lars Petter Jordheim ◽  
Kamel Chettab ◽  
Emeline Cros-Perrial ◽  
Eva-Laure Matera ◽  
Charles Dumontet
Keyword(s):  
Cancer Cells ◽  
Excision Repair ◽  
Complementation Group ◽  
Human Colon Cancer ◽  
Repair Capacity ◽  
Hct 116 ◽  
Hct 116 Cells ◽  
Group 1

The nucleotide excision repair protein excision repair cross-complementation group 1 (ERCC1) has been repeatedly shown to be involved in the sensitivity of cancer cells to platinum derivatives. In order to better understand this process, we transfected HCT-116 cells with a plasmid encoding ERCC1 and studied their in vitro and in vivo behaviour. No main differences were observed for sensitivity to platinum drugs, DNA repair capacity and clonogenicity in vitro. However, ­ERCC1-transfected HCT-116 cells showed paradoxical behaviour in vivo with increased growth in mice treated with oxaliplatin as compared to untreated mice. The Trop2 protein was identified as being potentially involved in the underlying mechanism for these observations, as it was overexpressed in transfected cells. Our results suggest complex regulation of signalling in cancer cells exposed to cancer drugs.

scholarly journals Μελέτη παραγόντων της αγγειακής επασβέστωσης σε ασθενείς με διαβητική νεφροπάθεια

2019 ◽  
Author(s):  
Στέφανος Ρουμελιώτης
Keyword(s):  
Fragment Length Polymorphism ◽  
Matrix Gla Protein ◽  
Enzyme Linked Immunosorbent Assay ◽  
Nucleotide Polymorphisms ◽  
Single Nucleotide ◽  
Pcr Rflp ◽  
Epoxide Reductase ◽  
Polymerase Chain

Η Χρόνια Νεφρική Νόσος (ΧΝΝ) αποτελεί ένα σημαντικό επιδημιολογικό πρόβλημα, με αυξανόμενη συχνότητα και επιπολασμό και υψηλό κόστος στα εθνικά συστήματα υγείας, παγκοσμίως. Η κυριότερη αιτία της ραγδαίας αύξησης του επιπολασμού της νεφρικής νόσου την τελευταία εικοσαετία είναι η αύξηση του επιπολασμού του Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 2 (ΣΔΤ2), της συχνότερης αιτίας της νεφροπάθειας. Στους ασθενείς με διαβητική νεφροπάθεια (ΔΝ), ακόμα και στα αρχικά στάδια, παρατηρείται επιταχυνόμενη επασβέστωση των αγγείων και συνεπώς η καρδιαγγειακή νόσος αποτελεί την πρώτη αιτία θνητότητας και νοσηρότητας.Η Matrix Gla Protein (MGP) αποτελεί την πρώτη πρωτεΐνη που αναγνωρίστηκε in vitro και in vivo ως ισχυρός αναστολέας αγγειακής επασβέστωσης (ΑΕ). Πρόκειται για μία βιταμινο-Κ εξαρτώμενη πρωτεΐνη 84 αμινοξέων, μοριακού βάρους 12 kDa, που εκφράζεται από τα χονδροκύτταρα και τα λεία μυϊκά κύτταρα του αγγειακού τοιχώματος. Για να γίνει βιολογικά δραστική η MGP πρέπει να υποστεί γ-καρβοξυλίωση και φωσφορυλίωση, διαδικασίες που εξαρτώνται από τις διαθέσιμη ποσότητα βιταμίνης Κ. Η ανενεργός, μη-καρβοξυλιωμένη, μη-φωσφορυλιωμένη μορφή της MGP (dpucMGP) έχει σχετιστεί επανειλημμένως με ανάπτυξη ΑΕ, αλλά και με εξέλιξη της ΧΝΝ.Αρκετές μελέτες έχουν δείξει πως εκτός από διαιτητικούς, εμπλέκονται και γενετικοί παράγοντες στον κύκλο της βιταμίνης Κ (ανακύκλωση της βιταμίνης Κ) και μπορούν να οδηγήσουν σε μειωμένη δραστικότητα της MGP και συνεπώς σε ΑΕ. Η υπομονάδα 1 του συμπλόκου της αναγωγάσης του εποξειδίου της βιταμίνης Κ (Vitamin K Epoxide Reductase Complex Subunit 1 – VKORC1) είναι βασικό συστατικό του κύκλου της βιταμίνης Κ, καθώς είναι το υπεύθυνο ένζυμο για την ολοκλήρωση της μετατροπής του εποξειδίου της βιταμίνης Κ σε βιταμίνη Κ και συνεπώς, της ανακύκλωσής της. Μονονουκλεοτιδικοί γονιδιακοί πολυμορφισμοί (single nucleotide polymorphisms, SNPs) στο γονίδιο που κωδικοποιεί το υπεύθυνο ένζυμο για την ανακύκλωση της βιταμίνης Κ έχουν συσχετιστεί με επιταχυνόμενη ΑΕ της αορτής. Στην περιοχή του υποκινητή του γονιδίου VKORC1 έχει ταυτοποιηθεί ο πολυμορφισμός -1639G>A. Φορείς του G αλληλομόρφου εμφανίζουν αυξημένη κατά 44% δραστικότητα του υποκινητή και αυξημένα επίπεδα ενζύμου VKORC1. Ένας άλλος παράγοντας που επηρεάζει τα επίπεδα της βιταμίνης Κ είναι η απολιποπρωτεϊνη Ε (apoE) η οποία διευκολύνει την κυτταρική πρόσληψη των χυλομικρών που αποτελούν το φορέα μεταφοράς της βιταμίνης Κ στο αίμα. Τα τρία συνηθισμένα αλληλόμορφα της apoE διαφέρουν στην ικανότητά τους να διευκολύνουν την κάθαρση των πλούσιων σε βιταμίνη Κ λιποπρωτεϊνών από την κυκλοφορία με αποτέλεσμα τα επίπεδα πλάσματος της βιταμίνης Κ να μεταβάλλονται στους φορείς των τριών αλληλομόρφων της apoE. Το γονίδιο που κωδικοποιεί την MGP έχει οκτώ SNPs στον υποκινητή και στις περιοχές κωδικοποίησης. O πολυμορφισμός T-138C (rs 1800802) βρίσκεται σε περιοχή του υποκινητή που είναι απαραίτητος για τη μεταγραφή στα λεία μυϊκά κύτταρα των αγγείων. Αρκετοί ερευνητές έχουν δείξει πως η κυκλοφορούσα dpucMGP είναι ανεξάρτητος παράγοντας κινδύνου για ολική και ΚΑ θνητότητα σε διάφορους πληθυσμούς.Στην παρούσα μελέτη, σε διαβητικούς ασθενείς με ΔΝ και σε διαβητικούς χωρίς ΔΝ, μετρήθηκαν τα επίπεδα της κυκλοφορούσας dpucMGP, το πάχος του Ε-ΜΧΚ -ως υποκλινικού δείκτη αθηροσκλήρωσης-, και εκτιμήθηκε η επίδραση γενετικών πολυμορφισμών των γονιδίων των MGP, VKORC1 και apoE σε σχέση με το πάχος του Ε-ΜΧΚ και τα επίπεδα της dpucMGP. Επίσης αξιολογήθηκε η επίδραση των παραπάνω παραγόντων στην ολική και ΚΑ θνητότητα, τα ΚΑ επεισόδια και την εξέλιξη της νεφρικής νόσου στον πληθυσμό αυτό.Η γονοτύπηση των πολυμορφισμών του VKORC1-1639G>A, της MGP -138 T>C και της apoE πραγματοποιήθηκε με τη μέθοδο PCR-RFLP (polymerase chain reaction-restriction fragment length polymorphism) σε 40 ασθενείς με ΣΔΤ2 και φυσιολογική νεφρική λειτουργία (ομάδα ελέγχου) και 118 ασθενείς με διάφορα στάδια διαβητικής ΧΝΝ (1-5, συμπεριλαμβανομένων ασθενών υπό αιμοκάθαρση με τεχνητό νεφρό- ΤΝ). Τα επίπεδα της dp-ucMGP του πλάσματος υπολογίστηκαν με τη μέθοδο ELISA (enzyme-linked immunosorbent assay). Σε όλους τους ασθενείς της μελέτης μετρήθηκε υπερηχογραφικά το πάχος του έσω-μέσου χιτώνα της κοινής καρωτίδας αρτηρίας (Ε-ΜΧΚ), με υψηλής ευκρίνειας υπερηχογραφικό μηχάνημα Doppler. Ο πληθυσμός της μελέτης παρακολουθήθηκε για μια 7ετία, με καταληκτικά σημεία την ολική θνητότητα, την ΚΑ θνητότητα και τα ΚΑ συμβάντα (θανατηφόρα και μη).Τα επίπεδα πλάσματος dpucMGP και η τιμή του πάχους Ε-ΜΧΚ σχετίστηκαν στατιστικά σημαντικά με την εξέλιξη της ΔΝ (P<0,0001 και P=0,004 αντιστοίχως). Η συγκέντρωση της dpucMGP ορού δε σχετίστηκε με κανέναν από τους τρεις πολυμορφισμούς ή το πάχος E-MXK. Ενώ οι πολυμορφισμοί VKORC1 -1639G > A και apoE δε σχετίστηκαν, ο πολυμορφισμός MGP T-138C σχετίστηκε με το πάχος του Ε-ΜΧΚ. Οι TT ομοζυγώτες εμφάνιζαν υψηλότερες πάχους Ε-ΜΧΚ συγκριτικά με τους γονότυπους TC και CC μαζί (P=0,006). Ο MGP T-138C ήταν ανεξάρτητος προγνωστικός παράγοντας του πάχους Ε-ΜΧΚ, μετά από προσαρμογή για αρκετούς παράγοντες κινδύνου για ΑΕ (P<0,0001). Επιπλέον, οι ομοζυγώτες ΤΤ εμφάνισαν μεγαλύτερη συχνότητα στην ομάδα των ασθενών υπό ΤΝ σε σύγκριση με την ομάδα της ΧΝΝ σταδίων 1-4 (P= 0,002). Κατόπιν προσαρμογής για αρκετούς παράγοντες κινδύνου, η πολυπαραγοντική ανάλυση Cox έδειξε πως οι ασθενείς με τον γονότυπο TT είχαν σχεδόν 5-πλάσιο κίνδυνο για ολική θνητότητα (Hazard Ratio -HR 4,67, 95% Confidence Interval -CI 1,37-15,94, P=0,01) και ΚΑ θνητότητα (HR 5,07, 95% CI 1,07-24,09, P=0,04) σε σχέση με τους ασθενείς που είχαν τους γονότυπους TC/CC. Στην υπο-ομάδα των ασθενών που μετρήθηκε η dpucMGP, η πολυπαραγοντική ανάλυση Cox έδειξε πως η υψηλή dpucMGP πλάσματος> 646 pM είναι ανεξάρτητος παράγοντας κινδύνου για ολική θνητότητα – [HR 2,97, 95% CI 1,27-6,95, P=0,012], KA θνητότητα - (HR 5,49, 95% CI 1,85-16,33, P=0,002) και εμφάνιση ΚΑ συμβάματος- (HR 2,07 95% CI 1,00-4,20, P=0,047) συγκριτικά με τους ασθενείς στην ομάδα της χαμηλής dpucMGP.Καθώς η MGP αποτελεί σημαντικό αναστολέα της ιστικής και αγγειακής επασβέστωσης, η μελέτη μας υποδεικνύει ότι μάλλον υπάρχει γενετική βάση στην επασβέστωση των ασθενών με διαβητική νεφροπάθεια. Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι ο πολυμορφισμός T-138C της MGP ίσως προδιαθέτει γενετικά στην έκφραση της αγγειακής επασβέστωσης.

The Inhibition Effect of Caveolin-1 on PANC1 Human Pancreatic Tumor Growth In vitro and In vivo*

2012 ◽  
Vol 38 (12) ◽  
pp. 1121-1131
Author(s):  
Xiao-Hui WANG ◽  
Ya-Min ZHENG ◽  
Ye-Qing CUI ◽  
Shuang LIU ◽  
Hai-Chen SUN ◽  
...  
Keyword(s):  
Tumor Growth ◽  
Pancreatic Tumor ◽  
Caveolin 1 ◽  
Inhibition Effect

scholarly journals Antagonism of Ultraviolet-Light Mutagenesis by the Methyl-Directed Mismatch-Repair System of Escherichia coli

Genetics ◽  
2000 ◽  
Vol 154 (2) ◽  
pp. 503-512 ◽  
Author(s):  
Hongbo Liu ◽  
Stephen R Hewitt ◽  
John B Hays
Keyword(s):  
Escherichia Coli ◽  
Mismatch Repair ◽  
Excision Repair ◽  
Spontaneous Mutation ◽  
Repair System ◽  
Uv Mutagenesis ◽  
Repair Protein ◽  
Mismatch Repair System

Abstract Previous studies have demonstrated that the Escherichia coli MutHLS mismatch-repair system can process UV-irradiated DNA in vivo and that the human MSH2·MSH6 mismatch-repair protein binds more strongly in vitro to photoproduct/base mismatches than to “matched” photoproducts in DNA. We tested the hypothesis that mismatch repair directed against incorrect bases opposite photoproducts might reduce UV mutagenesis, using two alleles at E. coli lacZ codon 461, which revert, respectively, via CCC → CTC and CTT → CTC transitions. F′ lacZ targets were mated from mut+ donors into mutH, mutL, or mutS recipients, once cells were at substantial densities, to minimize spontaneous mutation prior to irradiation. In umu+ mut+ recipients, a range of UV fluences induced lac+ revertant frequencies of 4–25 × 10−8; these frequencies were consistently 2-fold higher in mutH, mutL, or mutS recipients. Since this effect on mutation frequency was unaltered by an Mfd− defect, it appears not to involve transcription-coupled excision repair. In mut+ umuC122::Tn5 bacteria, UV mutagenesis (at 60 J/m2) was very low, but mutH or mutL or mutS mutations increased reversion of both lacZ alleles roughly 25-fold, to 5–10 × 10−8. Thus, at UV doses too low to induce SOS functions, such as Umu2′D, most incorrect bases opposite occasional photoproducts may be removed by mismatch repair, whereas in heavily irradiated (SOS-induced) cells, mismatch repair may only correct some photoproduct/base mismatches, so UV mutagenesis remains substantial.

scholarly journals UV-induced Hyperphosphorylation of Replication Protein A Depends on DNA Replication and Expression of ATM Protein

2001 ◽  
Vol 12 (5) ◽  
pp. 1199-1213 ◽  
Author(s):  
Gregory G. Oakley ◽  
Lisa I. Loberg ◽  
Jiaqin Yao ◽  
Mary A. Risinger ◽  
Remy L. Yunker ◽  
...  
Keyword(s):  
Dna Replication ◽  
Uv Radiation ◽  
Excision Repair ◽  
Genetic Disorder ◽  
Protein A ◽  
Dna Recombination ◽  
Delayed Response ◽  
Replication Intermediates

Exposure to DNA-damaging agents triggers signal transduction pathways that are thought to play a role in maintenance of genomic stability. A key protein in the cellular processes of nucleotide excision repair, DNA recombination, and DNA double-strand break repair is the single-stranded DNA binding protein, RPA. We showed previously that the p34 subunit of RPA becomes hyperphosphorylated as a delayed response (4–8 h) to UV radiation (10–30 J/m2). Here we show that UV-induced RPA-p34 hyperphosphorylation depends on expression of ATM, the product of the gene mutated in the human genetic disorder ataxia telangiectasia (A-T). UV-induced RPA-p34 hyperphosphorylation was not observed in A-T cells, but this response was restored by ATM expression. Furthermore, purified ATM kinase phosphorylates the p34 subunit of RPA complex in vitro at many of the same sites that are phosphorylated in vivo after UV radiation. Induction of this DNA damage response was also dependent on DNA replication; inhibition of DNA replication by aphidicolin prevented induction of RPA-p34 hyperphosphorylation by UV radiation. We postulate that this pathway is triggered by the accumulation of aberrant DNA replication intermediates, resulting from DNA replication fork blockage by UV photoproducts. Further, we suggest that RPA-p34 is hyperphosphorylated as a participant in the recombinational postreplication repair of these replication products. Successful resolution of these replication intermediates reduces the accumulation of chromosomal aberrations that would otherwise occur as a consequence of UV radiation.

Acid and neutral sphingomyelinases: roles and mechanisms of regulation

2004 ◽  
Vol 82 (1) ◽  
pp. 27-44 ◽  
Author(s):  
Norma Marchesini ◽  
Yusuf A Hannun
Keyword(s):  
Nitric Oxide ◽  
Molecular Mechanisms ◽  
Caveolin 1 ◽  
Niemann Pick Disease ◽  
Extracellular Stimuli ◽  
Niemann Pick ◽  
Hydrolysis Of ◽  
Pick Disease

Ceramide, an emerging bioactive lipid and second messenger, is mainly generated by hydrolysis of sphingomyelin through the action of sphingomyelinases. At least two sphingomyelinases, neutral and acid sphingo myelinases, are activated in response to many extracellular stimuli. Despite extensive studies, the precise cellular function of each of these sphingomyelinases in sphingomyelin turnover and in the regulation of ceramide-mediated responses is not well understood. Therefore, it is essential to elucidate the factors and mechanisms that control the activation of acid and neutral sphingomyelinases to understand their the roles in cell regulation. This review will focus on the molecular mechanisms that regulate these enzymes in vivo and in vitro, especially the roles of oxidants (glu ta thi one, peroxide, nitric oxide), proteins (saposin, caveolin 1, caspases), and lipids (diacylglycerol, arachidonic acid, and ceramide).Key words: sphingomyelinase, ceramide, apoptosis, Niemann-Pick disease, FAN (factor associated with N-SMase activation).

scholarly journals Podoplanin interaction with caveolin-1 promotes tumour cell migration and invasion

2018 ◽  
Author(s):  
Luisa Pedro ◽  
Jacqueline D. Shields
Keyword(s):  
Tumour Cell ◽  
Surface Expression ◽  
Alveolar Epithelial Cells ◽  
Migration And Invasion ◽  
Dependent Manner ◽  
Caveolin 1 ◽  
Alveolar Epithelial ◽  
Podoplanin Expression

AbstractPodoplanin, a highly O-glycosylated type-1 transmembrane glycoprotein, found in lymphatic endothelial cells, podocytes, alveolar epithelial cells and lymph node fibroblasts is also expressed by tumour cells, and is correlated with more aggressive disease. Despite numerous studies documenting podoplanin expression, the mechanisms underlying its tumour-promoting functions remain unclear. Using a murine melanoma cell line that endogenously expresses podoplanin, we demonstrate interactions with proteins necessary for cytoskeleton reorganization, adhesion and matrix degradation, and endocytosis/receptor recycling but also identify a novel interaction with caveolin-1. We generated a panel of podoplanin and caveolin-1 variants to determine the molecular interactions and functional consequences of these interactions. Complementary in vitro and in vivo systems confirmed the existence of a functional cooperation in which surface expression of both full length, signalling competent podoplanin and caveolin-1 are necessary to induce directional migration and invasion, which is executed via PAK1 and ERK1 pathways. Our findings establish that podoplanin signalling mediates the invasive properties of melanoma cells in a caveolin-1 dependent manner.Summary StatementThis manuscript describes a new interaction and functional cooperation between podoplanin and caveolin1 that drives tumour cell invasion into surrounding tissues.

scholarly journals hSSB2 (NABP1) is required for the recruitment of RPA during the cellular response to DNA UV damage

2021 ◽  
Vol 11 (1) ◽  
Author(s):  
Didier Boucher ◽  
Ruvini Kariawasam ◽  
Joshua Burgess ◽  
Adrian Gimenez ◽  
Tristan E. Ocampo ◽  
...  
Keyword(s):  
Dna Damage ◽  
Cellular Response ◽  
Excision Repair ◽  
Protein A ◽  
Ultraviolet B ◽  
Repair System ◽  
Uvb Radiation ◽  
Exogenous Dna

AbstractMaintenance of genomic stability is critical to prevent diseases such as cancer. As such, eukaryotic cells have multiple pathways to efficiently detect, signal and repair DNA damage. One common form of exogenous DNA damage comes from ultraviolet B (UVB) radiation. UVB generates cyclobutane pyrimidine dimers (CPD) that must be rapidly detected and repaired to maintain the genetic code. The nucleotide excision repair (NER) pathway is the main repair system for this type of DNA damage. Here, we determined the role of the human Single-Stranded DNA Binding protein 2, hSSB2, in the response to UVB exposure. We demonstrate that hSSB2 levels increase in vitro and in vivo after UVB irradiation and that hSSB2 rapidly binds to chromatin. Depletion of hSSB2 results in significantly decreased Replication Protein A (RPA32) phosphorylation and impaired RPA32 localisation to the site of UV-induced DNA damage. Delayed recruitment of NER protein Xeroderma Pigmentosum group C (XPC) was also observed, leading to increased cellular sensitivity to UVB. Finally, hSSB2 was shown to have affinity for single-strand DNA containing a single CPD and for duplex DNA with a two-base mismatch mimicking a CPD moiety. Altogether our data demonstrate that hSSB2 is involved in the cellular response to UV exposure.

Sign in / Sign up

Export Citation Format

Share Document