Η ιστορία της μαιευτικής αναλγησίας

Ο πόνος αποτελεί βασικό στοιχείο του τοκετού. Μέθοδοι ανακούφισης με τη χρήση βοτάνων και εκχυλισμάτων περιγράφονται ήδη από την αρχαιότητα. Η νέα εποχή στη μαιευτική αναλγησία ξεκίνησε το 1847, όταν ο James Young Simpson χορήγησε αιθέρα σε μια επίτοκη. Σύντομα ακολούθησε η χορήγηση χλωροφορμίου και πρωτοξειδίου του αζώτου. Ο συνδυασμός συστηματικά μορφίνης και σκοπολαμίνης, πρωτοπεριγράφηκε στις αρχές του 20ου αιώνα. Η περιοχική αναισθησία εισήχθη το 1884 όταν ο Carl Koller περιέγραψε τη χρήση της κοκαϊνης για την αναισθητοποίηση του οφθαλμού. Περιγραφές υπαραχνοειδούς, επισκληρίδιου παρατραχηλικού και αιδοιϊκού αποκλεισμού δημοσιεύονται την περίοδο 1900-1930. Έκτοτε, η συνεχής επισκληρίδια αναλγησία, εξελίχθηκε και αποτελεί την ιδανική μέθοδο αντιμετώπισης του μαιευτικού πόνου. Στην Ελλάδα η κατάσταση που επικρατούσε στη Μαιευτική πριν την απελευθέρωσή της (1821), ήταν υποτυπώδης. Τα νοσηλευτικά ιδρύματα της Ελλάδας ήταν ελάχιστα και ο τοκετός γινόταν αποκλειστικά με τη βοήθεια πρακτικών μαιών. Η έλλειψη υποδομής και οι θρησκευτικές πεποιθήσεις της εποχής στάθηκαν εμπόδιο στην εδραίωση πολιτικής ανακούφισης των γυναικών από τον πόνο του τοκετού O πόνος του τοκετού άρχισε να απασχολεί την ιατρική κοινότητα μετά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Οι πρώτες προσπάθειες εκσυγχρονισμού συμπτίπτουν με την ίδρυση της Σχολής Χειρουργικής και Μαιευτικής το 1835. Η πρώτη δημοσίευση σε ελληνικό ιατρικό περιοδικό για την αντιμετώπιση του πόνου του τοκετού ανευρέθη στο περιοδικό «Ασκληπιός» το 1837. Η πρώτη αναφορά στην αντιμετώπιση του πόνου του τοκετού σε εγχειρίδιο Φαρμακολογίας υπάρχει το 1845, όπου και προτείνεται η χρήση εντριβών εκχυλίσματος φύλλων και ρίζας ευθαλείας στο στόμιο της μήτρας. Η πρώτη αναισθησία για τοκετό χορηγήθηκε στην Ελλάδα το 1848 από τους Ερρίκο Τράιμπερ και Νικόλαο Κωστή στο Δημόσιο Μαιευτήριο Αθηνών. Σύντομα, η ελληνική ιατρική κοινότητα, ακολούθησε τις διεθνείς ιατρικές εξελίξεις.