Η μελέτη της επίδρασης της αιμορραγικής καταπληξίας στο ηπατικό παρέγχυμα σε χοίρεια πειραματικά μοντέλα
ΥΠΟΘΕΣΗ: Η βλάβη ισχαιμίας – επαναιμάτωσης που προκαλείται από σοβαρή αιμορραγική καταπληξία και την ανάνηψη που ακολουθεί, οδηγεί σε διαταραχή της ομοιόστασης του ήπατος και πιθανόν σε ηπατική ανεπάρκεια. Η παρούσα πειραματική μελέτη εστιάζει στο να διευκρινίσει εάν υπάρχει διαφορετική βιολογική απάντηση στο αιμορραγικό σοκ η οποία να εξαρτάται από την πηγή της αιμορραγίας : ηπατική αιμορραγία συγκριτικά με περιφερική αιμορραγία. ΜΕΘΟΔΟΣ : Εικοσιένας αρσενικοί χοίροι του είδους Sus Scrofa Domesticus κατανεμήθηκαν τυχαία σε τρεις ομάδες : ομάδα ελέγχου (Α, ν=5), ομάδα κεντρικής φλεβικής αιμορραγίας (Β1, ν=8), ομάδα ηπατικής αιμορραγίας (C1, ν=8). Πραγματοποιήθηκε εκτομή του αριστερού ηπατικού λοβού στις ομάδες της κεντρικής φλεβικής αιμορραγίας και της ηπατικής αιμορραγίας και τα πειραματόζωα αφέθηκαν να αιμορραγήσουν ελεγχόμενα από την έσω σφαγίτιδα φλέβα και την τραυματική επιφάνεια του ήπατος αντίστοιχα. Μετά από 10 λεπτά αιμορραγίας, διατηρήθηκε κατάσταση αιμορραγικής καταπληξίας για 30 λεπτά σε επίπεδα μέσης αρτηριακής πίεσης 30-40 mmHg και στη συνέχεια ξεκίνησε ανάνηψη με κρυσταλλοειδή και κολλοειδή ενδοφλέβια υγρά. Οι αιμοδυναμικές παράμετροι παρακολουθήθηκαν και καταγράφηκαν στη διάρκεια των έξι ωρών του πειράματος. Δείγματα αίματος ελήφθησαν σε προκαθορισμένα χρονικά σημεία (0, 40, 360) και δείγμα ηπατικού ιστού ελήφθη στο τέλος του πειράματος για εκτίμηση δεικτών οξειδωτικού stress και της αναγεννητικής ικανότητας ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ : Ενώ η ποσότητα του αίματος που χάθηκε ήταν παρόμοια για τις δύο ομάδες της αιμορραγίας, η ποσότητα των ενδοφλέβιων υγρών που χρειάστηκε για ανάνηψη ήταν μεγαλύτερη στην ομάδα της ηπατικής αιμορραγίας. Η φλεγμονώδης απάντηση, όπως μετρήθηκε από τα επίπεδα της IL-6, βρέθηκε μεγαλύτερη στην ομάδα C1. Οι δείκτες οξειδωτικού stress δεν παρουσίασαν στατιστικώς σημαντική διαφορά ανάμεσα στις δύο ομάδες της αιμορραγίας. Η ηπατική αιμορραγία είχε ως συνέπεια τη μείωση της αναγεννητικής ικανότητας όπως αυτή μετρήθηκε από το PCNA. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Από τη μελέτη μας προκύπτει το συμπέρασμα ότι η ηπατική αιμορραγία προκαλεί μεγαλύτερες επιπτώσεις στα ηπατικύτταρα σε σχέση με τη συστηματική αιμορραγία. Οι μεγαλύτερες ανάγκες υγρών για ανάνηψη, η εντονότερη φλεγμονώδης απάντηση και η μειωμένη αναγεννητική ικανότητα των ηπατοκυττάρων στην περίπτωση της ηπατικής αιμορραγίας είναι ευρήματα με πιθανή κλινική σημασία για την ηπατική χειρουργική και το τραύμα.