Ο πιθανός ρόλος των γλυκοζαμινογλυκανών στη διαφοροδιαγνωστική προσέγγιση του προστατικού αδενοκαρκινώματος
Είναι γνωστή η περιαδενική συσσώρευση της θειϊκής χονδροϊτίνης (CS) στην . καλοήθη υπερπλασία (ΒΡΗ) και στο αδενοκαρκίνωμα του προστάτη (PCa) καθώς και ο ρόλος της ως κακό προγνωστικό δείκτη στο PCa. Τα μαστοκύτταρα (MC) είναι υπεύθυνα άμεσα ή έμμεσα -μέσω των ινοβλαστών- για την παραγωγή της CS, ενώ η CS επηρεάζει τη διαφοροποίηση και την αποκοκκίωση των MC. Σκοπός της μελέτης αυτής είναι η διερεύνηση των μεταβολών της CS και των MC στην ΒΡΗ και στο PCa.Η μελέτη περιλαμβάνει 67 προστατικά παρασκευάσματα (16,4% διορθικές βιοψίες, 31,3% διουρηθρικές προστατεκτομές, 22,4% διακυστικές προστατεκτομές, 29,9% ριζικές προστατεκτομές) από ασθενείς ηλικίας 50-87 ετών με ΒΡΗ (46,3%) και PCa (53,7%). Πολλαπλές συνεχόμενες τομές παραφίνης βάφτηκαν με τις χρώσεις Alcian Blue pH 2.5 και May Grünwald Giemsa, και έγινε ανοσοϊστοχημεία για τα μονοκλωνικά αντισώματα mouse anti-chondroitin sulphate (anti-CS), clone CS-56 (Sigma-Aldrich, Inc.) και mouse anti-mast cell tryptase (anti-tryptase), clone AA1 (Neomarkers, Fremont, USA). Με ψηφιακή ανάλυση εικόνας έγινε προσδιορισμός της μέσης έκτασης του στρώματος που καταλαμβάνει η CS (CS-MA/field, CS- ΜΑ%), της μέσης οπτικής πυκνότητας της CS (CS-MOD), του μέσου αριθμού των MC (MC-MN/field, MC-MN/Sd area), της μέσης διαμέτρου και του μέσου εμβαδόν επιφάνειας (MC-MA) του κυτταροπλάσματος των MC. Τα αποτελέσματα (meaniSE) επεξεργάστηκαν στατιστικά με μη παραμετρικές μεθόδους (SPSS 10.0 for Windows). Όλες οι τιμές ρ<0,05 θεωρήθηκαν στατιστικά σημαντικές.Ο μέσος αριθμός των MC στο στρώμα μεταξύ των αδενίων ήταν μικρότερος στην ΒΡΗ απ’ό,τι στο PCa (ρ<0,05). Το μέγεθος των MCs ήταν μικρότερο στην ΒΡΗ απ’ό,τι στο PCa, στην περιοχή μεταξύ των αδενίων (ρ<0,05) αλλά και γύρω από τα αδένια (ρ<0,05). Σε όλα τα περιστατικά, ο μέσος αριθμός των MCs ήταν μεγαλύτερος γύρω από τα αδένια απ’ό,τι μεταξύ των αδενίων (ρ<0,001). Στην ομάδα PCa, το μέγεθος των MC γύρω από τα νεοπλασματικά αδένια ήταν μεγαλύτερο απ’ό,τι στην μεταξύ των νεοπλασματικών αδενίων περιοχή (ρ<0,05). Τα PCa σταδίου ρΤ2 σε σχέση με τα ρΤ3, είχαν μικρότερη CS-MOD (ρ<0,05) και περισσότερα MC τόσο γύρω από τα αδένια (ρ<0,05) όσο και μεταξύ των αδενίων (ρ<0,05). Στην ομάδα ΒΡΗ, η CS-MOD εμφανίζει ασθενή αρνητική συσχέτιση με τον αριθμό των MC γύρω από τα αδένια. Στην ομάδα PCa, η έκταση του στρώματος που καταλαμβάνει η CS εμφανίζει ασθενή θετική συσχέτιση με το μέγεθος των MC γύρω από τα αδένια, ενώ η CS-MOD εμφανίζει ασθενή αρνητική συσχέτιση με το μέγεθος των MC μεταξύ των αδενίων. Στις νεοπλασματικές περιοχές, εντοπίστηκαν MC με κοκκία σημασμένα με anti-CS.CS και MC εμφανίζουν παράλληλες μεταβολές. Τα MC του προστατικού στρώματος γύρω από τα αδένια φαίνεται να ευθύνονται περισσότερο -σε σχέση με τα MC του στρώματος μεταξύ των αδενίων- για την παραγωγή CS στις παθήσεις του προστάτη, και επιπλέον το μέγεθος τους φαίνεται να αντιπροσωπεύει το βαθμό ενεργοποίησής τους.