scholarly journals An Aqueous-Ethanol Extract ofLiriope spicatavar.proliferaAmeliorates Diabetic Nephropathy through Suppression of Renal Inflammation

2013 ◽  
Vol 2013 ◽  
pp. 1-10
Author(s):  
Hung-Jen Lu ◽  
Thing-Fong Tzeng ◽  
Jui-Chin Hsu ◽  
Shih-Hao Kuo ◽  
Chia-Hsin Chang ◽  
...  

The tuberous root ofLiriope spicatavar.prolifera(TRLS; Liliaceae family) is valued for the ability to promote glucose homeostasis, and it may therefore be utilized as an adjuvant therapy in the control of diabetic complications. The aim of the present study was to examine the effects of an aqueous ethanol extract from TRLS (TRLS-ext) (100 or 200 mg kg−1per day for eight weeks) on rats with streptozotocin-induced diabetic nephropathy (DN). Renal dysfunction in diabetic rats was ameliorated by TRLS-ext as evidenced by reduced creatinine clearance, as well as increased blood urea nitrogen and proteinuria. Treatment with TRLS-ext was found to markedly improve histological architecture in the diabetic kidney. Hyperglycemia induced degradation of inhibitory kappa B and reduced nuclear factor kappa B activation, leading to increased infiltration of macrophages and increased levels of proinflammatory cytokines, including interleukin-1 and tumor necrosis factor-α. All of the above abnormalities were reversed by TRLS-ext treatment, which also decreased the expression of intercellular adhesion molecule-1, monocyte chemoattractant protein-1, and fibronectin in the diabetic kidneys. These findings provide a perspective on the renoprotective effects of TRLS-ext in DN.

2014 ◽  
Author(s):  
Κυριακή Ταβερναράκη

Σκοπός:Για τη μελέτη του παθοφυσιολογικού μηχανισμού αντίδρασης του τοιχώματος της νεφρικής αρτηρίας που εκλύεται κατά την αγγειοπλαστική με τοποθέτηση stent πραγματοποιήθηκε ποσοτικός προσδιορισμός έξι διαφορετικών παραγόντων φλεγμονής -μεσολαβητών (κυτοκίνες) στον ορό αίματος ασθενών που υποβλήθηκαν σε αυτήν την μέθοδο. Απώτερος σκοπός της μελέτης, μέσω της αξιολόγησης των διαφορών στις συγκεντρώσεις των μεσολαβητών σε ασθενείς που εμφάνισαν ή όχι επαναστένωση του αγγείου, είναι η αναγνώριση καποιού παράγοντα φλεγμονής που θα αποτελέσει δείκτη πρόβλεψης της επαναστένωσης με στόχο την πρόληψη αυτής.Υλικό - Μέθοδος:Μελετήθηκαν είκοσι δύο ασθενείς (17 άνδρες, μέσος όρος ηλικίας 66 έτη), με στένωση στην έκφυση της νεφρικής αρτηρίας και μή καλώς ρυθμιζόμενη υπέρταση, οι οποίοι υποβλήθησαν σε αγγειοπλαστική νεφρικής αρτηρίας με τοποθέτηση stent. Στους ασθενείς αυτούς πραγματοποιήθηκαν αιμοληψίες σε τρεις διαφορετικούς χρόνους: αμέσως πριν την αγγειοπλαστική (baseline), 24 ώρες και 6 μήνες μετά την αγγειοπλαστική και μετρήθηκαν στον ορό τους οι εξής μεσολαβητές: (1) Παράγοντας Νέκρωσης Όγκου-α (Tumor necrosis factor-α, TNF-α), (2) Ιντερλευκίνη 6 (Interleukin-6, IL-6), (3) Πρωτεΐνη χημειοτακτική για τα μονοκύτταρα τύπου-1 (Monocyte Chemoattractant protein-1, MCP-1), (4) Διακυτταρικό μόριο προσκόλλησης-1 (Intercellular adhesion molecule-1, ICAM-1), (5) Μόριο προσκόλλησης αγγειακών κυττάρων-1 (Vascular cell Adhesion Molecule-1, VCAM-1) και (6) Παράγοντας RANTES (Regulated upon Activation Normal T-cell Expressed presumed Secreted). Στους έξι μήνες μετά την αγγειοπλαστική πραγματοποιήθηκε έχρωμο Doppler υπερηχογράφημα και καταγράφηκε η ανάπτυξη ή όχι επαναστένωσης εντός του stent. Επιπλέον, αξιολογήθηκαν οι διαφορές της συγκέντρωσης αυτών σε ασθενείς που εμφάνισαν επαναστένωση της νεφρικής αρτηρίας στους 6 μήνες μετά την αγειοπλαστική συγκριτικά με αυτούς που δεν εμφάνισαν επαναστένωση.Αποτελέσματα:Η συγκέντρωση της ΙL-6 αυξήθηκε σημαντικά 24 ώρες μετά την αγγειοπλαστική (8.3 pg/mL ± 1.24 vs 2.76 pg/mL ± 1.27 τιμές baseline), ενώ στους 6 μήνες μετά επέστρεψε στις προ την επέμβαση τιμές (2.6 pg/mL ± 1.77) (Ρ<.0001). Δεν σημειώθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στις συγκεντρώσεις των υπολοίπων μεσολαβητών σε κανέναν από τους τρεις χρόνους. Επίσης, βρέθηκε πως η συγκέντρωση της ΙL-6 τόσο πρίν την αγγειοπλαστική όσο και 6 μήνες μετά την αγγειοπλαστική ήταν σημαντικά υψηλότερη στους ασθενείς που ανάπτυξαν επαναστένωση (8.13 pg/mL ± 4 vs 0.75 pg/mL ± 0.47 [P,.005] και 9.55 pg/ml ± 6.5 vs 0.42 pg/ml ± 0.35 [p<.02] αντίστοιχα).Συμπέρασμα:Με βάση τα αποτελέσματα προτείνουμε πως η αγγειοπλαστική της νεφρικής αρτηρίας με τοποθέτηση stent προκαλεί μια φλεγμονώδη αντίδραση στο τοίχωμα της αρτηρίας, όπως αυτή εκφράζεται με την υψηλή συγκέντρωση ΙL-6 στο αίμα 24 ώρες μετά την επέμβαση. Όσον αφορά στην ανάπτυξη ή όχι επαναστένωσης του αγγείου προτείνουμε πως η ΙL-6 μπορεί να να αναγνωρίσει τους ασθενείς υψηλού κινδύνου και κατ’ επέκταση να αποτελέσει έναν δείκτη πρόβλεψης της επαναστένωσης.


Sign in / Sign up

Export Citation Format

Share Document