scholarly journals Deep [ITAL]Hubble Space Telescope[/ITAL] Imaging of Sextans A. I. The Spatially Resolved Recent Star Formation History

2002 ◽  
Vol 123 (2) ◽  
pp. 813-831 ◽  
Author(s):  
Robbie C. Dohm-Palmer ◽  
Evan D. Skillman ◽  
Mario Mateo ◽  
Abi Saha ◽  
Andrew Dolphin ◽  
...  
Keyword(s):  
Star Formation ◽  
Hubble Space Telescope ◽  
Star Formation History ◽  
Space Telescope ◽  
Spatially Resolved ◽  
Formation History

scholarly journals Hubble Space Telescope Imaging of Antlia B: Star Formation History and a New Tip of the Red Giant Branch Distance

2020 ◽  
Vol 888 (1) ◽  
pp. 31 ◽  
Author(s):  
J. R. Hargis ◽  
S. Albers ◽  
D. Crnojević ◽  
D. J. Sand ◽  
D. R. Weisz ◽  
...  
Keyword(s):  
Star Formation ◽  
Hubble Space Telescope ◽  
Star Formation History ◽  
Space Telescope ◽  
Formation History ◽  
Red Giant

scholarly journals Transient variability and variability of massive stars with the Hubble space telescope

2019 ◽  
Author(s):  
Ζωή-Τζόγια Σπετσιέρη
Keyword(s):  
Star Formation ◽  
Gamma Ray ◽  
Hubble Space Telescope ◽  
Massive Stars ◽  
Gamma Ray Bursts ◽  
Star Formation History ◽  
Space Telescope ◽  
Formation History

Το υψηλότερο μέρος του διαγράμματος της αστρικής εξέλιξης H-R φιλοξενεί κάποιους από τους πιο αινιγματικούς τύπους αστέρων, τους αστέρες μεγάλης μάζας (Μαστέρα> 8 Μηλίου). Η κατανόηση του φυσικού μηχανισμού των αστέρων μεγάλης μάζας είναι μείζονος σημασίας για την αστρονομία καθώς οι πηγές αυτές έχουν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη του Σύμπαντος. Είναι οι προγεγννήτορες διάφορων υποκατηγοριών υπερκαινοφανών αστέρων, είναι υπεύθυνες για τον εμπλουτισμό του Σύμπαντος με UV ακτινοβολία ενώ κατά την κατάρρευσή τους ως μελανές οπές σημειώνονται εκλάμψεις ακτίνων-γ (gamma ray bursts) . Τα φαινόμενα παροδικής μεταβλητότητας, είναι αστρονομικά αντικείμενα ή φαινόμενα που η διάρκειά τους κυμαίνεται από δευτερόλεπτα έως μερικά έτη. Παραδείγματα φαινομένων παροδικής μεταβλητότητας αποτελούν οι υπερκαινοφανείς και καινοφανείς αστέρες, καθώς και οι εκλάμψεις ακτίνων-γ. Το διαστημικό τηλεσκόπιο του Hubble από το 1991 έχει δημιουργήσει μία από τις μεγαλύτερες αστρονομικές βάσεις δεδομένων που προσφέρεται για την μελέτη τόσο των αστέρων μεγάλης μάζας όσο και των πηγών παροδικής μεταβλητότητας σε αποστάσεις μεγαλύτερες της τοπικής ομάδας γαλαξιών. Η παρούσα διατριβή χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος αναλύεται η μεθοδολογία της διερεύνησης του πληθυσμού των αστέρων μεγάλης μάζας στου γαλαξίες NGC 1326Α, ΝGC 1425, NGC 4535 και NGC 4548 χρησιμοποιώντας εικόνες WFPC2 από το διαστημικό τηλεσκόπιο του Hubble στα φίλτρα F555W και F814W. Με PSF φωτομετρία, ανιχνεύσαμε 11402 υποψηφίους κυανούς, 4640 ερυθρούς και 3155 κίτρινους υπεργίγαντες, εκτιμήσαμε τον λόγο των κυανών προς ερυθρών υπεργιγάντων συναρτήσει της απόστασης από το κέντρο του εκάστοτε πεδίου και μελετήσαμε το recent star formation history του κάθε πεδίου. Εξετάσαμε τους τέσσερις γαλαξίες για μεταβλητούς αστέρες χρησιμοποιώντας τρεις δείκτες μεταβλητότητας βρήκαμε 363 νέους μεταβλητούς αστέρες. Με χρήση των μοντέλων αστρικής εξέλιξης MESA models χαρακτηρίσαμε τους μεταβλητούς αστέρες ανάλογα με τη μάζα και θέση τους στο CMD. Ανάμεσα στους νέους μεταβλητούς αστέρες αναφέρουμε 8 κυανούς υπεργίγαντες, 19 κίτρινους υπεργίγαντες, 29 ερυθρούς υπεργίγαντες και έναν υποψήφιο LBV αστέρα. Στο δεύτερο μέρος της διατριβής αναλύεται η μεθοδολογία εύρεσης νέων αστέρων με εύρος καμπύλης φωτός μεγαλύτερο του 1 μεγέθους με τα νέα δεδομένα του Καταλόγου Μεταβλητών του Ηubble (HCV; Bonanos et al. 2019). Ο κατάλογος μεταβλητών του Hubble περιέχει όλες της πηγές που χαρακτηρίστηκαν μεταβλητές μέσα από μια ενδελεχή ερευνά μεταβλητότητας και περιέχονται στον κατάλογο πηγών του Hubble (Hubble Source Catalog; Whitmore et al. 2016). Προκειμένου να εντοπίσουμε τις πηγές παροδικής μεταβλητότητας αρχικά ψάξαμε σε ολόκληρο τον HCV για μεταβλητούς αστέρες με εύρος μεταβλητότητας στην καμπύλη φωτός τους πάνω από 1 μέγεθος. Με την ερευνά μας συνολικά εντοπίσαμε 6500 μεταβλητούς αστέρες με αυτό το χαρακτηριστικό εκ των οποίων οι 1107 είχαν παρατηρηθεί σε παραπάνω από ένα φίλτρο. Ύστερα από την αναζήτηση της βιβλιογραφίας συνολικά εντοπίστηκαν 238 νέοι αστέρες που παρουσιάζουν τέτοιου είδους μεταβλητότητα σε παραπάνω από ένα φίλτρο. Για αυτές της πηγές κατασκευάσαμε τα διαγράμματα μεγέθους-χρώματος και τις καμπύλες φωτός τους ενώ αναφέρουμε 2 πηγές παροδικής μεταβλητότητας με χρόνο μεταβολής από 2-5 ημέρες και 2 υπερκαινοφανείς αστέρες. Συνοψίζοντας, δημιουργήσαμε τέσσερις καταλόγους με αστέρες μεγάλης μάζας και μεταβλητούς αστέρες και έναν κατάλογο με μεταβλητούς αστέρες μεγάλου εύρους από τον HCV οι οποίοι θα αποτελέσουν χρήσιμα εργαλεία για μελλοντικές μελέτες.

scholarly journals How robustly can we constrain the low-mass end of the z ∼ 6−7 stellar mass function? The limits of lensing models and stellar population assumptions in the Hubble Frontier Fields

2020 ◽  
Vol 501 (2) ◽  
pp. 1568-1590
Author(s):  
Lukas J Furtak ◽  
Hakim Atek ◽  
Matthew D Lehnert ◽  
Jacopo Chevallard ◽  
Stéphane Charlot
Keyword(s):  
Star Formation ◽  
Mass Function ◽  
Stellar Mass ◽  
Star Formation History ◽  
Space Telescope ◽  
Formation History ◽  
Low Mass ◽  
Stellar Masses ◽  
Dust Attenuation ◽  
The Impact

ABSTRACT We present new measurements of the very low mass end of the galaxy stellar mass function (GSMF) at z ∼ 6−7 computed from a rest-frame ultraviolet selected sample of dropout galaxies. These galaxies lie behind the six Hubble Frontier Field clusters and are all gravitationally magnified. Using deep Spitzer/IRAC and Hubble Space Telescope imaging, we derive stellar masses by fitting galaxy spectral energy distributions and explore the impact of different model assumptions and parameter degeneracies on the resulting GSMF. Our sample probes stellar masses down to $M_{\star }\gt 10^{6}\, \text{M}_{\odot}$ and we find the z ∼ 6−7 GSMF to be best parametrized by a modified Schechter function that allows for a turnover at very low masses. Using a Monte Carlo Markov chain analysis of the GSMF, including accurate treatment of lensing uncertainties, we obtain a relatively steep low-mass end slope $\alpha \simeq -1.96_{-0.08}^{+0.09}$ and a turnover at $\log (M_T/\text{M}_{\odot})\simeq 7.10_{-0.56}^{+0.17}$ with a curvature of $\beta \simeq 1.00_{-0.73}^{+0.87}$ for our minimum assumption model with constant star formation history (SFH) and low dust attenuation, AV ≤ 0.2. We find that the z ∼ 6−7 GSMF, in particular its very low mass end, is significantly affected by the assumed functional form of the star formation history and the degeneracy between stellar mass and dust attenuation. For example, the low-mass end slope ranges from $\alpha \simeq -1.82_{-0.07}^{+0.08}$ for an exponentially rising SFH to $\alpha \simeq -2.34_{-0.10}^{+0.11}$ when allowing AV of up to 3.25. Future observations at longer wavelengths and higher angular resolution with the James Webb Space Telescope are required to break these degeneracies and to robustly constrain the stellar mass of galaxies on the extreme low-mass end of the GSMF.

scholarly journals Spatially resolved LMC star formation history – I. Outside in evolution of the outer LMC disc

2013 ◽  
Vol 438 (2) ◽  
pp. 1067-1080 ◽  
Author(s):  
I. Meschin ◽  
C. Gallart ◽  
A. Aparicio ◽  
S. L. Hidalgo ◽  
M. Monelli ◽  
...  
Keyword(s):  
Star Formation ◽  
Star Formation History ◽  
Spatially Resolved ◽  
Formation History

scholarly journals On the Spatially Resolved Star Formation History in M51. I. Hybrid UV+IR Star Formation Laws and IR Emission from Dust Heated by Old Stars

2017 ◽  
Vol 851 (1) ◽  
pp. 10 ◽  
Author(s):  
R. T. Eufrasio ◽  
B. D. Lehmer ◽  
A. Zezas ◽  
E. Dwek ◽  
R. G. Arendt ◽  
...  
Keyword(s):  
Star Formation ◽  
Star Formation History ◽  
Spatially Resolved ◽  
Formation History ◽  
Ir Emission

scholarly journals The spatially resolved star formation history of mergers

2017 ◽  
Vol 607 ◽  
pp. A70 ◽  
Author(s):  
C. Cortijo-Ferrero ◽  
R. M. González Delgado ◽  
E. Pérez ◽  
R. Cid Fernandes ◽  
R. García-Benito ◽  
...  
Keyword(s):  
Star Formation ◽  
Time Scales ◽  
Time Scale ◽  
Star Formation Rate ◽  
Early Stage ◽  
Formation Rate ◽  
Small Sample ◽  
Star Formation History ◽  
Spatially Resolved ◽  
Formation History

This paper presents the spatially resolved star formation history (2D-SFH) of a small sample of four local mergers: the early-stage mergers IC 1623, NGC 6090, and the Mice, and the more advanced merger NGC 2623, by analyzing IFS data from the CALIFA survey and PMAS in LArr mode. Full spectral fitting techniques are applied to the datacubes to obtain the spatially resolved mass growth histories, the time evolution of the star formation rate intensity (ΣSFR), and the local specific star formation rate (sSFR), over three different time scales (30 Myr, 300 Myr, and 1 Gyr). The results are compared with non-interacting Sbc–Sc galaxies, to quantify if there is an enhancement of the star formation and to trace its time scale and spatial extent. Our results for the three LIRGs (IC 1623 W, NGC 6090, and NGC 2623) show that a major phase of star formation is occurring in time scales of 107 yr to few 108 yr, with global SFR enhancements of between approximately two and six with respect to main-sequence star forming (MSSF) galaxies. In the two early-stage mergers IC 1623 W and NGC 6090, which are between first pericentre passage and coalescence, the most remarkable increase of the SFR with respect to non-interacting spirals occurred in the last 30 Myr, and it is spatially extended, with enhancements of factors between two and seven both in the centres (r < 0.5 half light radius, HLR), and in the disks (r > 1 HLR). In the more advanced merger NGC 2623 an extended phase of star formation occurred on a longer time scale of ~1 Gyr, with a SFR enhancement of a factor of approximately two-to-three larger than the one in Sbc–Sc MSSF galaxies over the same period, probably relic of the first pericentre passage epoch. A SFR enhancement in the last 30 Myr is also present, but only in NGC 2623 centre, by a factor of three. In general, the spatially resolved SFHs of the LIRG-mergers are consistent with the predictions from high spatial resolution simulations. In contrast, the star formation in the Mice, specially in Mice B, is not enhanced but inhibited with respect to Sbc–Sc MSSF galaxies. The fact that the gas fraction of Mice B is smaller than in most non-interacting spirals, and that the Mice are close to a prograde orbit, represents a new challenge for the models, which must cover a larger space of parameters in terms of the availability of gas and the orbital characteristics.

scholarly journals Spatially Resolved Stellar Spectroscopy of the Ultra-diffuse Galaxy Dragonfly 44. III. Evidence for an Unexpected Star Formation History under Conventional Galaxy Evolution Processes

2022 ◽  
Vol 924 (1) ◽  
pp. 32
Author(s):  
Alexa Villaume ◽  
Aaron J. Romanowsky ◽  
Jean Brodie ◽  
Pieter van Dokkum ◽  
Charlie Conroy ◽  
...  
Keyword(s):  
Star Formation ◽  
Galaxy Evolution ◽  
Globular Clusters ◽  
Stellar Population ◽  
Dwarf Galaxies ◽  
Star Formation History ◽  
Population Parameters ◽  
Spatially Resolved ◽  
Formation History ◽  
Field Unit

Abstract We use the Keck Cosmic Web Imager integral field unit spectrograph to (1) measure the global stellar population parameters for the ultra-diffuse galaxy (UDG) Dragonfly 44 (DF44) to much higher precision than previously possible for any UDG and (2) for the first time measure spatially resolved stellar population parameters of a UDG. We find that DF44 falls below the mass–metallicity relation established by canonical dwarf galaxies both in and beyond the Local Group. We measure a flat radial age gradient ( m logage = + 0.01 − 0.08 + 0.08 log Gyr kpc−1) and a flat to positive metallicity gradient ( m [ Fe / H ] = + 0.09 − 0.12 + 0.11 dex kpc−1), which are inconsistent with the gradients measured in similarly pressure-supported dwarf galaxies. We also measure a negative [Mg/Fe] gradient ( m [ Mg / Fe ] = − 0.20 − 0.18 + 0.18 ) dex kpc−1 such that the central 1.5 kpc of DF44 has stellar population parameters comparable to metal-poor globular clusters. Overall, DF44 does not have internal properties similar to other dwarf galaxies and is inconsistent with it having been puffed up through a prolonged, bursty star formation history, as suggested by some simulations. Rather, the evidence indicates that DF44 experienced an intense epoch of “inside-out” star formation and then quenched early and catastrophically, such that star formation was cut off more quickly than in canonical dwarf galaxies.

Sign in / Sign up

Export Citation Format

Share Document