scholarly journals [ITAL]Hubble Space Telescope[/ITAL] and Palomar Imaging of GRB 990123: Implications for the Nature of Gamma-Ray Bursts and Their Hosts

1999 ◽  
Vol 519 (1) ◽  
pp. L13-L16 ◽  
Author(s):  
Andrew S. Fruchter ◽  
S. E. Thorsett ◽  
Mark R. Metzger ◽  
Kailash C. Sahu ◽  
Larry Petro ◽  
...  
Keyword(s):  
Gamma Ray ◽  
Hubble Space Telescope ◽  
Gamma Ray Bursts ◽  
Space Telescope

scholarly journals Transient variability and variability of massive stars with the Hubble space telescope

2019 ◽  
Author(s):  
Ζωή-Τζόγια Σπετσιέρη
Keyword(s):  
Star Formation ◽  
Gamma Ray ◽  
Hubble Space Telescope ◽  
Massive Stars ◽  
Gamma Ray Bursts ◽  
Star Formation History ◽  
Space Telescope ◽  
Formation History

Το υψηλότερο μέρος του διαγράμματος της αστρικής εξέλιξης H-R φιλοξενεί κάποιους από τους πιο αινιγματικούς τύπους αστέρων, τους αστέρες μεγάλης μάζας (Μαστέρα> 8 Μηλίου). Η κατανόηση του φυσικού μηχανισμού των αστέρων μεγάλης μάζας είναι μείζονος σημασίας για την αστρονομία καθώς οι πηγές αυτές έχουν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη του Σύμπαντος. Είναι οι προγεγννήτορες διάφορων υποκατηγοριών υπερκαινοφανών αστέρων, είναι υπεύθυνες για τον εμπλουτισμό του Σύμπαντος με UV ακτινοβολία ενώ κατά την κατάρρευσή τους ως μελανές οπές σημειώνονται εκλάμψεις ακτίνων-γ (gamma ray bursts) . Τα φαινόμενα παροδικής μεταβλητότητας, είναι αστρονομικά αντικείμενα ή φαινόμενα που η διάρκειά τους κυμαίνεται από δευτερόλεπτα έως μερικά έτη. Παραδείγματα φαινομένων παροδικής μεταβλητότητας αποτελούν οι υπερκαινοφανείς και καινοφανείς αστέρες, καθώς και οι εκλάμψεις ακτίνων-γ. Το διαστημικό τηλεσκόπιο του Hubble από το 1991 έχει δημιουργήσει μία από τις μεγαλύτερες αστρονομικές βάσεις δεδομένων που προσφέρεται για την μελέτη τόσο των αστέρων μεγάλης μάζας όσο και των πηγών παροδικής μεταβλητότητας σε αποστάσεις μεγαλύτερες της τοπικής ομάδας γαλαξιών. Η παρούσα διατριβή χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος αναλύεται η μεθοδολογία της διερεύνησης του πληθυσμού των αστέρων μεγάλης μάζας στου γαλαξίες NGC 1326Α, ΝGC 1425, NGC 4535 και NGC 4548 χρησιμοποιώντας εικόνες WFPC2 από το διαστημικό τηλεσκόπιο του Hubble στα φίλτρα F555W και F814W. Με PSF φωτομετρία, ανιχνεύσαμε 11402 υποψηφίους κυανούς, 4640 ερυθρούς και 3155 κίτρινους υπεργίγαντες, εκτιμήσαμε τον λόγο των κυανών προς ερυθρών υπεργιγάντων συναρτήσει της απόστασης από το κέντρο του εκάστοτε πεδίου και μελετήσαμε το recent star formation history του κάθε πεδίου. Εξετάσαμε τους τέσσερις γαλαξίες για μεταβλητούς αστέρες χρησιμοποιώντας τρεις δείκτες μεταβλητότητας βρήκαμε 363 νέους μεταβλητούς αστέρες. Με χρήση των μοντέλων αστρικής εξέλιξης MESA models χαρακτηρίσαμε τους μεταβλητούς αστέρες ανάλογα με τη μάζα και θέση τους στο CMD. Ανάμεσα στους νέους μεταβλητούς αστέρες αναφέρουμε 8 κυανούς υπεργίγαντες, 19 κίτρινους υπεργίγαντες, 29 ερυθρούς υπεργίγαντες και έναν υποψήφιο LBV αστέρα. Στο δεύτερο μέρος της διατριβής αναλύεται η μεθοδολογία εύρεσης νέων αστέρων με εύρος καμπύλης φωτός μεγαλύτερο του 1 μεγέθους με τα νέα δεδομένα του Καταλόγου Μεταβλητών του Ηubble (HCV; Bonanos et al. 2019). Ο κατάλογος μεταβλητών του Hubble περιέχει όλες της πηγές που χαρακτηρίστηκαν μεταβλητές μέσα από μια ενδελεχή ερευνά μεταβλητότητας και περιέχονται στον κατάλογο πηγών του Hubble (Hubble Source Catalog; Whitmore et al. 2016). Προκειμένου να εντοπίσουμε τις πηγές παροδικής μεταβλητότητας αρχικά ψάξαμε σε ολόκληρο τον HCV για μεταβλητούς αστέρες με εύρος μεταβλητότητας στην καμπύλη φωτός τους πάνω από 1 μέγεθος. Με την ερευνά μας συνολικά εντοπίσαμε 6500 μεταβλητούς αστέρες με αυτό το χαρακτηριστικό εκ των οποίων οι 1107 είχαν παρατηρηθεί σε παραπάνω από ένα φίλτρο. Ύστερα από την αναζήτηση της βιβλιογραφίας συνολικά εντοπίστηκαν 238 νέοι αστέρες που παρουσιάζουν τέτοιου είδους μεταβλητότητα σε παραπάνω από ένα φίλτρο. Για αυτές της πηγές κατασκευάσαμε τα διαγράμματα μεγέθους-χρώματος και τις καμπύλες φωτός τους ενώ αναφέρουμε 2 πηγές παροδικής μεταβλητότητας με χρόνο μεταβολής από 2-5 ημέρες και 2 υπερκαινοφανείς αστέρες. Συνοψίζοντας, δημιουργήσαμε τέσσερις καταλόγους με αστέρες μεγάλης μάζας και μεταβλητούς αστέρες και έναν κατάλογο με μεταβλητούς αστέρες μεγάλου εύρους από τον HCV οι οποίοι θα αποτελέσουν χρήσιμα εργαλεία για μελλοντικές μελέτες.

scholarly journals GLAST and Gamma-Ray Bursts

2003 ◽  
Vol 214 ◽  
pp. 391-398
Author(s):  
Robert D. Preece
Keyword(s):  
Gamma Ray ◽  
Gamma Ray Bursts ◽  
Large Area ◽  
Space Telescope ◽  
New Science

The two instruments aboard the Gamma-Ray Large Area Space Telescope (GLAST) mission will make unprecedented spectral observations of gamma-ray bursts. I will discuss what new science we can expect from GLAST.

Hubble space telescope observations of four Gamma-ray Burst error boxes

1996 ◽  
Author(s):  
Bradley E. Schaefer ◽  
Thomas L. Cline ◽  
Kevin Hurley
Keyword(s):  
Gamma Ray ◽  
Hubble Space Telescope ◽  
Gamma Ray Burst ◽  
Space Telescope ◽  
Burst Error

scholarly journals The case for a high-redshift origin of GRB 100205A

2019 ◽  
Vol 488 (1) ◽  
pp. 902-909
Author(s):  
A A Chrimes ◽  
A J Levan ◽  
E R Stanway ◽  
E Berger ◽  
J S Bloom ◽  
...  
Keyword(s):  
Star Formation ◽  
Galaxy Evolution ◽  
Near Infrared ◽  
Gamma Ray ◽  
Hubble Space Telescope ◽  
High Redshift ◽  
Gamma Ray Bursts ◽  
Host Galaxy ◽  
Late Time ◽  
Time Limits

Abstract The number of long gamma-ray bursts (GRBs) known to have occurred in the distant Universe (z > 5) is small (∼15); however, these events provide a powerful way of probing star formation at the onset of galaxy evolution. In this paper, we present the case for GRB 100205A being a largely overlooked high-redshift event. While initially noted as a high-z candidate, this event and its host galaxy have not been explored in detail. By combining optical and near-infrared Gemini afterglow imaging (at t < 1.3 d since burst) with deep late-time limits on host emission from the Hubble Space Telescope, we show that the most likely scenario is that GRB 100205A arose in the range 4 < z < 8. GRB 100205A is an example of a burst whose afterglow, even at ∼1 h post burst, could only be identified by 8-m class IR observations, and suggests that such observations of all optically dark bursts may be necessary to significantly enhance the number of high-redshift GRBs known.

scholarly journals Chandra and Hubble Space Telescope observations of dark gamma-ray bursts and their host galaxies

2019 ◽  
Vol 486 (3) ◽  
pp. 3105-3117 ◽  
Author(s):  
A A Chrimes ◽  
A J Levan ◽  
E R Stanway ◽  
J D Lyman ◽  
A S Fruchter ◽  
...  
Keyword(s):  
Morphological Analysis ◽  
Gamma Ray ◽  
Hubble Space Telescope ◽  
High Redshift ◽  
Host Population ◽  
Host Galaxy ◽  
Host Galaxies ◽  
Space Telescope ◽  
X Ray ◽  
Dust Component

Abstract We present a study of 21 dark gamma-ray burst (GRB) host galaxies, predominantly using X-ray afterglows obtained with the Chandra X-Ray Observatory (CXO) to precisely locate the burst in deep Hubble Space Telescope (HST) imaging of the burst region. The host galaxies are well-detected in F160W in all but one case and in F606W imaging in 60 per cent of cases. We measure magnitudes and perform a morphological analysis of each galaxy. The asymmetry, concentration, and ellipticity of the dark burst hosts are compared against the host galaxies of optically bright GRBs. In agreement with other studies, we find that dark GRB hosts are redder and more luminous than the bulk of the GRB host population. The distribution of projected spatial offsets for dark GRBs from their host galaxy centroids is comparable to that of optically bright bursts. The dark GRB hosts are physically larger, more massive and redder, but are morphologically similar to the hosts of bright GRBs in terms of concentration and asymmetry. Our analysis constrains the fraction of high redshift (z > 5) GRBs in the sample to 14 per cent, implying an upper limit for the whole long-GRB population of ≤4.4 per cent. If dust is the primary cause of afterglow darkening amongst dark GRBs, the measured extinction may require a clumpy dust component in order to explain the observed offset and ellipticity distributions.

scholarly journals UBAT of UFFO/Lomonosov: The X-Ray Space Telescope to Observe Early Photons from Gamma-Ray Bursts

2017 ◽  
Vol 214 (1) ◽  
Author(s):  
S. Jeong ◽  
M. I. Panasyuk ◽  
V. Reglero ◽  
P. Connell ◽  
M. B. Kim ◽  
...  
Keyword(s):  
Gamma Ray ◽  
Gamma Ray Bursts ◽  
Space Telescope ◽  
X Ray
Sign in / Sign up

Export Citation Format

Share Document