Binding of guanosine triphosphate and adenosine triphosphate by rabbit muscle adenosine monophosphate deaminase

Biochemistry ◽  
1970 ◽  
Vol 9 (17) ◽  
pp. 3400-3404 ◽  
Author(s):  
Yasuko Tomozawa ◽  
Richard V. Wolfenden
Keyword(s):  
Adenosine Triphosphate ◽  
Adenosine Monophosphate ◽  
Rabbit Muscle ◽  
Guanosine Triphosphate

Selective sensing of adenosine monophosphate (AMP) over adenosine diphosphate (ADP), adenosine triphosphate (ATP), and inorganic phosphates with zinc(II)-dipicolylamine-containing gold nanoparticles

2021 ◽  
Author(s):  
Lena Reinke ◽  
Marcus Koch ◽  
Christine Müller-Renno ◽  
Stefan Kubik
Keyword(s):  
Gold Nanoparticles ◽  
Adenosine Triphosphate ◽  
Triethylene Glycol ◽  
Adenosine Monophosphate ◽  
Adenosine Diphosphate ◽  
Mixed Monolayer ◽  
Inorganic Phosphates

Mixed monolayer-protected gold nanoparticles containing surface-bound triethylene glycol and dipicolylamine groups aggregated in water/methanol, 1:2 (v/v) in the presence of nucleotides, if the solution also contained zinc(II) nitrate to convert...

scholarly journals ON THE LOCALIZATION OF SOME PHOSPHATASES IN THREE DIFFERENT SEGMENTS OF THE PROXIMAL TUBULES IN THE RAT KIDNEY

1967 ◽  
Vol 15 (8) ◽  
pp. 456-469 ◽  
Author(s):  
N. O. JACOBSEN ◽  
F. JØRGENSEN ◽  
Å. C. THOMSEN
Keyword(s):  
Adenosine Triphosphate ◽  
Rat Kidney ◽  
Adenosine Monophosphate ◽  
Adenosine Diphosphate ◽  
Proximal Tubules ◽  
Reaction Pattern ◽  
Cytoplasmic Bodies ◽  
Acid And Alkaline Phosphatase ◽  
Convoluted Tubules

The distribution of several phosphatases in three segments of the proximal tubules was studied in frozen sections of glutaraldehyde-fixed rat kidneys. Two segments of the convoluted tubules were identified by in vivo injection of trypan blue. By increasing the concentration of adenosine triphosphate to 3 mM in the Wachstein and Meisel ATPase medium, a clear segmental differentiation in the reaction pattern of the brush border, cytoplasmic bodies and basal infoldings of the proximal tubules was obtained. The specificity of the reaction was investigated by substituting adenosine diphosphate, adenosine monophosphate or β-glycerophosphate for adenosine triphosphate in the incubation medium and by employing cyanide or fluoride as inhibitors. The reaction pattern was also compared with the localization of acid and alkaline phosphatase activities. In addition, the distribution of glucose 6-phosphatase activity was studied which showed differences in the three segments of the proximal tubules.

scholarly journals Ωρίμανση ωοκυττάρων in vitro

2012 ◽  
Author(s):  
Ολυμπία Πικίου
Keyword(s):  
Protein Kinase ◽  
Tuberous Sclerosis ◽  
Adenosine Triphosphate ◽  
Tuberous Sclerosis Complex ◽  
Adenosine Monophosphate ◽  
Amp Activated Protein Kinase

Η μετφορμίνη, ένα παράγωγο της διγουανίδης, χρησιμοποιείται ως θεραπεία του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και στη θεραπεία του PCOS. Οι κύριες δράσεις της μετφορμίνης είναι η αναστολή της παραγωγής γλυκόζης από το ήπαρ και η μείωση της αντίστασης στην ινσουλίνη από περιφερικούς ιστούς, οδηγώντας σε αυξημένη πρόσληψη και χρήση της γλυκόζης από τους σκελετικούς μυς. Ο κύριος διαμεσολαβητής της δράσης της μετφορμίνης είναι η AMPK [AMP-activated protein kinase: πρωτεϊνική κινάση που ενεργοποιείται από την AMP (μονοφωσφορική αδενοσίνη)]. Η AMPK είναι ο κεντρικός αισθητήρας των επιπέδων ενέργειας στο κύτταρο, ο οποίος ανταποκρίνεται στην αύξηση του λόγου AMP/ATP (adenosine monophosphate/adenosine triphosphate: μονοφωσφορική/τριφωσφορική αδενοσίνη). Μελέτες σε ωοκύτταρα βοοειδών έχουν δείξει ότι η ενεργοποίηση της AMPK από τη μετφορμίνη σε υψηλές συγκεντρώσεις της τάξεως των mM ελέγχει την πυρηνική ωρίμανση. Το TSC2 (tuberous sclerosis complex 2: σύμπλεγμα οζώδους σκλήρυνσης 2) έχει αναγνωριστεί ως ο κατωφερής στόχος της AMPK. Σκοπός της παρούσης μελέτης ήταν η διερεύνηση της επίδρασης χαμηλών συγκεντρώσεων μετφορμίνης (1nM-10μΜ) (i) στη δημιουργία εμβρύων βοοειδών από συμπλέγματα ωοκυττάρου-ωοφόρου δίσκου, (ii) το ρυθμό διαίρεσης των εμβρύων και, (iii) την πιθανή ενεργοποίηση του TSC2 μέσω της AMPK. Τα συμπλέγματα ωοκυττάρου-ωοφόρου δίσκου ωρίμαζαν in vitro, γονιμοποιούνταν με αναβιωμένα σπερματοζωάρια ταύρου και τα ζυγωτά καλλιεργούνταν συνολικά για 72 ώρες μετά τη σπερματέγχυση. Η μετφορμίνη χορηγήθηκε σε όλα τα στάδια της παραγωγής των εμβρύων ή μόνο κατά το στάδιο της γονιμοποίησης. Προκειμένου να διερευνηθεί η παρουσία της TSC2 κατά τα πρώτα στάδια ανάπτυξης των εμβρύων και η πιθανή ενεργοποίηση του μορίου αυτού μέσω της AMPK πραγματοποιήθηκαν πειράματα ανοσοφθορισμού. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα μας, η χορήγηση της μετφορμίνης είχε δοσο-εξαρτώμενη επίδραση στο ρυθμό διαίρεσης των εμβρύων. Συγκεκριμένα, παρουσία μετφορμίνης σε όλα τα στάδια της in vitro παραγωγής εμβρύων σε συγκέντρωση 1μΜ και 10μΜ ή μόνο στο στάδιο της in vitro γονιμοποίησης σε συγκέντρωση 0,1μΜ και 10μΜ, το ποσοστό των εμβρύων που έφτασαν στο στάδιο των ≥8-κυττάρων παρουσίασε στατιστικώς σημαντική μείωση, σε σχέση με αυτό της ομάδας ελέγχου. Η μείωση αυτή στο ποσοστό των εμβρύων ≥8-κυττάρων συνοδεύτηκε από αύξηση του ποσοστού των εμβρύων 2-κυττάρων. Η μετφορμίνη δεν είχε καμία επίδραση στο ποσοστό των ωοκυττάρων που εξελίχθηκαν σε έμβρυα. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα μας, το TSC2 εκφράζεται κατά τα πρώτα στάδια ανάπτυξης των εμβρύων βοοειδών. Επιπλέον διαπιστώθηκε ότι, η χορήγηση 10μΜ μετφορμίνης είτε σε όλα τα στάδια της in vitro παραγωγής εμβρύων ή μόνο κατά το στάδιο της in vitro γονιμοποίησης είχε ως αποτέλεσμα την ενεργοποίηση του TSC2 μέσω της AMPK. Συγκεκριμένα διαπιστώθηκε ότι, τα επίπεδα του φωσφορυλιωμένου TSC2, μετά τη χορήγηση μετφορμίνης, αντιστοιχούν στην ολική ποσότητα TSC2 πρωτεΐνης στα κύτταρα γεγονός που προκύπτει τόσο από την αύξηση της PhosphoS1387-TSC2-ανοσοδραστικότητας όσο και από την αύξηση του λόγου PhosphoS1387-TSC2 : ολική TSC2 η οποία παρατηρήθηκε. Τα αποτελέσματα της παρούσης διατριβής υποδεικνύουν για πρώτη φορά ότι, η μετφορμίνη δεν έχει καμία επίδραση στο ποσοστό των ωοκυττάρων που εξελίσσονται σε έμβρυα και κατά συνέπεια δεν επηρεάζει την ωρίμανση των ωοκυττάρων όταν χορηγείται σε συγκεντρώσεις της τάξεως των μM. Εντούτοις, η μετφορμίνη σε αυτές τις συγκεντρώσεις έχει αρνητική δοσο-εξαρτώμενη επίδραση στο ρυθμό διαίρεσης των εμβρύων βοοειδών. Η δράση αυτή της μετφορμίνης στο ρυθμό διαίρεσης των εμβρύων είναι η ίδια είτε το φάρμακο χορηγείται καθ' όλη τη διάρκεια της in vitro παραγωγής των εμβρύων είτε μόνο κατά το στάδιο της in vitro γονιμοποίησης. Επιπλέον, δεδομένου ότι η μετφορμίνη είναι ενεργοποιητής της ΑΜΡΚ, τα αποτελέσματα μας σηματοδοτούν τη σπουδαιότητα της ρύθμισης της δραστηριότητας της ΑΜΡΚ κατά τα πρώτα στάδια ανάπτυξης των εμβρύων και δείχνουν ότι κάθε μεταβολή των επιπέδων δραστηριότητας του ενζύμου αυτού μπορεί να έχει αρνητική επίδραση στην ανάπτυξη των εμβρύων. Τέλος, από τα αποτελέσματα μας μπορεί να συναχθεί ότι το μοριακό μονοπάτι το οποίο εμπλέκεται στη μείωση του ρυθμού διαίρεσης των εμβρύων από τη μετφορμίνη περιλαμβάνει την ενεργοποίηση του TSC2 από την ΑΜΡΚ.

scholarly journals A widespread toxin−antitoxin system exploiting growth control via alarmone signaling

2020 ◽  
Vol 117 (19) ◽  
pp. 10500-10510 ◽  
Author(s):  
Steffi Jimmy ◽  
Chayan Kumar Saha ◽  
Tatsuaki Kurata ◽  
Constantine Stavropoulos ◽  
Sofia Raquel Alves Oliveira ◽  
...  
Keyword(s):  
Protein Synthesis ◽  
Adenosine Triphosphate ◽  
Bacterial Growth ◽  
Growth Control ◽  
Genomic Context ◽  
Guanosine Triphosphate ◽  
Functional Roles ◽  
Bacterial Transcription ◽  
Signaling Mechanisms ◽  
High Concentrations

Under stressful conditions, bacterial RelA-SpoT Homolog (RSH) enzymes synthesize the alarmone (p)ppGpp, a nucleotide second messenger. (p)ppGpp rewires bacterial transcription and metabolism to cope with stress, and, at high concentrations, inhibits the process of protein synthesis and bacterial growth to save and redirect resources until conditions improve. Single-domain small alarmone synthetases (SASs) are RSH family members that contain the (p)ppGpp synthesis (SYNTH) domain, but lack the hydrolysis (HD) domain and regulatory C-terminal domains of the long RSHs such as Rel, RelA, and SpoT. We asked whether analysis of the genomic context of SASs can indicate possible functional roles. Indeed, multiple SAS subfamilies are encoded in widespread conserved bicistronic operon architectures that are reminiscent of those typically seen in toxin−antitoxin (TA) operons. We have validated five of these SASs as being toxic (toxSASs), with neutralization by the protein products of six neighboring antitoxin genes. The toxicity of Cellulomonas marina toxSAS FaRel is mediated by the accumulation of alarmones ppGpp and ppApp, and an associated depletion of cellular guanosine triphosphate and adenosine triphosphate pools, and is counteracted by its HD domain-containing antitoxin. Thus, the ToxSAS–antiToxSAS system with its multiple different antitoxins exemplifies how ancient nucleotide-based signaling mechanisms can be repurposed as TA modules during evolution, potentially multiple times independently.

Sign in / Sign up

Export Citation Format

Share Document