scholarly journals Computer‐Aided Diagnostic Systems for Osteoporotic Vertebral Fracture Detection: Opportunities and Challenges

2020 ◽  
Vol 35 (12) ◽  
pp. 2305-2306
Author(s):  
Paul A Bromiley ◽  
Emma M Clark ◽  
Kenneth E Poole
Keyword(s):  
Vertebral Fracture ◽  
Osteoporotic Vertebral Fracture ◽  
Diagnostic Systems ◽  
Fracture Detection ◽  
Computer Aided

scholarly journals Vertebra-pediculoplasty: a new approach to treatment of split type and delayed union osteoporotic vertebral fracture with a risk of cement dislodgment

2021 ◽  
Author(s):  
Noritaka Yonezawa ◽  
Yoshiro Yonezawa ◽  
Tatsuya Nishimura ◽  
Teruhisa Yamashiro ◽  
Kengo Shimozaki ◽  
...  
Keyword(s):  
Vertebral Fracture ◽  
Delayed Union ◽  
Osteoporotic Vertebral Fracture ◽  
New Approach

scholarly journals Clinical application of a pedicle nail system with polymethylmethacrylate for osteoporotic vertebral fracture

2010 ◽  
Vol 19 (10) ◽  
pp. 1643-1650 ◽  
Author(s):  
Keiya Yamana ◽  
Masato Tanaka ◽  
Yoshihisa Sugimoto ◽  
Tomoyuki Takigawa ◽  
Toshifumi Ozaki ◽  
...  
Keyword(s):  
Vertebral Fracture ◽  
Clinical Application ◽  
Osteoporotic Vertebral Fracture

Altered disc pressure profile after an osteoporotic vertebral fracture is a risk factor for adjacent vertebral body fracture

2017 ◽  
Author(s):  
Μιχαήλ Τζερμιαδιανός
Keyword(s):  
Risk Factor ◽  
Vertebral Fracture ◽  
Vertebral Body ◽  
Pressure Profile ◽  
Osteoporotic Vertebral Fracture ◽  
Adjacent Vertebral Body ◽  
Vertebral Body Fracture ◽  
Body Fracture

Η κύφωση από ένα οστεοπορωτικό σπονδυλικό κάταγμα θεωρείται παράγοντας κίνδυνου για νέα κατάγματα, ιδιαίτερα στους παρακείμενους σπονδύλους. Όμως, ο ρόλος της παραμόρφωσης της τελικής πλάκας δεν έχει εκτιμηθεί. Η παρούσα μελέτη ελέγχει την υπόθεση ότι η αλλαγή στις μηχανικές ιδιότητες του μεσοσπονδύλιου δίσκου μετά από κάταγμα της τελικής του πλάκας, ακόμη και επί απουσίας κύφωσης, αλλάζει την μεταφορά φορτίων και προδιαθέτει σε παρακείμενα σπονδυλικά κάταγμα. Χρησιμοποιήθηκαν οκτώ ανθρώπινα θωρακοσφυϊκά παρασκευάσματα, αποτελούμενα από πέντε σπονδύλους. Για την επιλεκτική θραύση της μίας τελικής πλάκας του μεσαίου σπονδύλου δημιουργήθηκε κενό στο σπογγώδες οστό κάτω από την τυχαία επιλεγμένη πλάκα και το παρασκεύασμα συμπιέστηκε σε θέση κάμψης. Στη συνέχεια εφαρμόστηκε ροπή έκτασης υπό συμπιεστικό φορτίο 150 Ν, η οποία αποκατέστησε το ύψους του πρόσθιου τοιχώματος και την κυφωτική παραμόρφωση του σπονδυλικού σώματος, ενώ η τελική πλάκα παρέμεινε σημαντικά παραμορφωμένη. Το σπονδυλικό σώμα πληρώθηκε στην αναταγμένη θέση με πολυμεθακρυλικό τσιμέντο μετά τον προσεκτικό καθαρισμό του από τις οστικές δοκίδες ώστε να διασφαλιστεί η ομοιόμορφη κατανομή του τσιμέντου κάτω από τις τελικές πλάκες. Κάθε παρασκεύασμα ελέγχθηκε σε κάμψη και έκταση (ροπή ±6 Nm) υπό φορτίο 400 Ν, ενώ γινόταν καταγραφή της πίεση στους δίσκους άνω και κάτω του μεσαίου σπονδύλου και της τάσης (strain) στο πρόσθιο τοίχωμα των παρακείμενων σπονδύλων. Η πίεση των δίσκων στα άθικτα παρασκευάσματα αυξήθηκε κατά την κάμψη κατά 26 ± 14%. Μετά την ενίσχυση με τσιμέντο η πίεση των δίσκων κατά την κάμψη αυξήθηκε κατά 15 ± 11% στους δίσκους με άθικτη τελική πλάκα, ενώ μειώθηκε κατά 19,0 ± 26,8% στους δίσκους με παραμορφωμένη τελική πλάκα. Κατά την κάμψη, η συμπιεστική φόρτιση στο πρόσθιο τοίχωμα του σπονδύλου που βρισκόταν δίπλα από την παραμορφωμένη πλάκα αυξήθηκε κατά 94,2 ± 22,8% σε σχέση με τα άθικτα παρασκευάσματα (p<0,05), ενώ δεν άλλαξε σημαντικά στο σπόνδυλο δίπλα στην μη παραμορφωμένη πλάκα (18,2 ± 7,1%, p>0,05). Επακόλουθη κάμψη με συμπίεση προκάλεσε παρακείμενα κατάγματα δίπλα από την παραμορφωμένη πλάκα σε έξι παρασκευάσματα και μη παρακείμενο κάταγμα σε ένα, ενώ σε άλλο ένα παρασκεύασμα δεν παρατηρήθηκε νέο κάταγμα.Στους δίσκους με ακέραιες τελικές πλάκες η πίεση του πυρήνα αυξάνεται κατά την κάμψη αποτρέποντας την υπερβολική συγκέντρωση φορτίου στο πρόσθιο τοίχωμα. Ο αυξημένος χώρος που διατίθεται στον πυρήνα μετά από ένα οστεοπορωτικό κάταγμα επηρεάζει την ικανότητά του να κατανέμει το φορτίο και αναγκάζει τον ινώδη δακτύλιο να μεταφέρει περισσότερο φορτίο κατά την κάμψη, με αποτέλεσμα την υπέρμετρη καταπόνηση του πρόσθιου τμήματος του παρακείμενου σπονδύλου που προδιαθέτει σε κάταγμα ακόμη και μετά από διόρθωση της κύφωσης. Η παρούσα μελέτη υποδεικνύει ότι η διόρθωση της παραμόρφωσης της τελικής πλάκας μπορεί να έχει ρόλο στη μείωση του κινδύνου παρακείμενων καταγμάτων.

Osteoporotic Vertebral Fracture with Myelopathy

2009 ◽  
Vol 8 (3) ◽  
pp. 242 ◽  
Author(s):  
Kyu-Yeol Lee ◽  
Chul-Hong Kim ◽  
Sang-Howa Shin
Keyword(s):  
Vertebral Fracture ◽  
Osteoporotic Vertebral Fracture

A Tutorial on the Use of ROC Analysis for Computer-Aided Diagnostic Systems

2005 ◽  
Vol 27 (3) ◽  
pp. 181-198 ◽  
Author(s):  
Ulrich Scheipers ◽  
Christian Perrey ◽  
Stefan Siebers ◽  
Christian Hansen ◽  
Helmut Ermert
Keyword(s):  
Performance Measures ◽  
Roc Curve ◽  
Roc Analysis ◽  
Real Life ◽  
Performance Measure ◽  
Diagnostic Systems ◽  
Life Data ◽  
Separation Threshold ◽  
Real Life Data ◽  
Computer Aided

The application of the receiver operating characteristic (ROC) curve for computer-aided diagnostic systems is reviewed. A statistical framework is presented and different methods of evaluating the classification performance of computer-aided diagnostic systems, and, in particular, systems for ultrasonic tissue characterization, are derived. Most classifiers that are used today are dependent on a separation threshold, which can be chosen freely in many cases. The separation threshold separates the range of output values of the classification system into different target groups, thus conducting the actual classification process. In the first part of this paper, threshold specific performance measures, e.g., sensitivity and specificity; are presented. In the second part, a threshold-independent performance measure, the area under the ROC curve, is reviewed. Only the use of separation threshold-independent performance measures provides classification results that are overall representative for computer-aided diagnostic systems. The following text was motivated by the lack of a complete and definite discussion of the underlying subject in available textbooks, references and publications. Most manuscripts published so far address the theme of performance evaluation using ROC analysis in a manner too general to be practical for everyday use in the development of computer-aided diagnostic systems. Nowadays, the user of computer-aided diagnostic systems typically handles huge amounts of numerical data, not always distributed normally. Many assumptions made in more or less theoretical works on ROC analysis are no longer valid for real-life data. The paper aims at closing the gap between theoretical works and real-life data. The review provides the interested scientist with information needed to conduct ROC analysis and to integrate algorithms performing ROC analysis into classification systems while understanding the basic principles of classification.

Sign in / Sign up

Export Citation Format

Share Document